Γυναίκες

Δεν είμαι σεξιστής, είπε και...

Τη ρώτησε τι θα φτιάξει να φάνε.
Τη μάλωσε επειδή το πουκάμισο ήταν ασιδέρωτο.
Την αγριοκοίταξε που έβαλε σκούπα την ώρα που έβλεπε αγώνα.
Πήγε βόλτα, να της αφήσει χώρο και χρόνο να κάνει δουλειές.
Τη ρώτησε τι χρειάζονται από το σουπερμάρκετ.
Γύρισε πλευρό όταν το μωρό έκλαιγε τη νύχτα.
Της πρότεινε να φοράει πιο συχνά γόβες.
Της έφερε δώρο κοσμήματα.
Της ζήτησε να ράψει ένα κουμπί.
Της ανέφερε ότι είναι πιο όμορφη όταν είναι βαμμένη.
Παραξενεύτηκε που ήξερε να παρκάρει.
Της πρότεινε να μην κυκλοφορεί τη νύχτα, αφού φοβάται.
Σκεφτόταν ότι έχασε την προαγωγή επειδή η άλλη έκατσε σε κάποιον.
Γέλασε με ένα ανέκδοτο βιασμού.

Δεν είμαι σεξιστής, είπε.
Εσύ είσαι υπερευαίσθητη.

Προϋποθέσεις

Οι τόποι που δε μας χωράνε είναι ευρύχωροι.

Τα μέρη στα οποία δεν μπορούμε να ανασάνουμε έχουν οξυγόνο.

Οι χώροι στους οποίους πνιγόμαστε δεν έχουν νερό.

Οι άνθρωποι που μας λείπουν κάποιες φορές στέκονται δίπλα μας.

Το μούδιασμα δε σημαίνει έλλειψη αισθήσεων.

Το ότι βαδίζουμε δε σημαίνει ότι φτάνουμε κάπου.

Τις μεγαλύτερές μας αλήθειες τις βλέπουμε στο σκοτάδι.

Το ότι έχουμε ανοιχτά τα μάτια δε σημαίνει ότι δεν είμαστε τυφλοί.

Κάποιες φορές πονάει απλά που υπάρχουμε.

Το ότι κοιμόμαστε δε σημαίνει ότι μάθαμε να ονειρευόμαστε.

Το ότι μιλάμε την ίδια γλώσσα δε σημαίνει ότι επικοινωνούμε.

Το ότι ζούμε με τους εαυτούς μας δε σημαίνει ότι τους γνωρίζουμε.

Το γεγονός ότι καθόμαστε δε σημαίνει ότι δεν έχουμε πέσει χαμηλά.

Το ότι αναπνέουμε δε σημαίνει απαραίτητα ότι ζούμε.

Το ότι στεκόμαστε δε σημαίνει ότι έχουμε βρει ισορροπία.

Το ότι περιστοιχιζόμαστε από ανθρώπους δε σημαίνει ότι δε νιώθουμε μόνοι.

Οι γεμάτες τσέπες δεν αποδεικνύουν ότι δεν είμαστε φτωχοί.

Το ότι ξαπλώνουμε δε σημαίνει ότι ξεκουραζόμαστε.

Το ότι παραπονιόμαστε δε σημαίνει ότι βρήκαμε αυτό που μας φταίει.

Μπορεί να με κοιτάζεις λοιπόν.

Βλέπεις όμως εμένα

ή αυτό που πίστεψες πως είμαι;

Αλλαγή

Εγώ ανέχομαι,

εσύ ανέχεσαι,

αυτός ανέχεται,

εμείς ανεχόμαστε,

εσείς ανέχεστε,

αυτοί ανέχονται.

Γέμισε ο τόπος ανοχή. Μη θυμώσουν οι ισχυροί, μην εκδικηθούνε οι ανίσχυροι. Μη θυμηθεί κανείς ότι είμαι εσύ και σηκώσει ανάστημα να προστατέψει τις παράπλευρες απώλειες, που χρησιμότητα δεν είχανε καμία.

Περιμένουμε αυτόν που θα τολμήσει να ρίξει την τιμή της ζωής προκειμένου να δούμε την αξία της. Ακόμα έναν να τον κάνουμε είδωλο- κι όχι εμπνευστή όπως θα θέλουμε να λέμε (αυτό είναι βλέπεις πιο απλό και δε θέλουμε να μας το αναθέσουν).

Έτσι, γι'ακόμα μία φορά, θα πάμε πίσω απ'το δικό του δρόμο αντί να χαράξουμε στο ίδιο πνεύμα τον δικό μας. Η ψυχή μας μπορεί να είναι ελεύθερη, όμως δεν την κοιτάζουμε στα μάτια` τουλάχιστον όχι όσο ντρεπόμαστε την αυτοφυλακή μας.

Μεγάλο μας κατόρθωμα η μετατροπή του κέντρου ελέγχου μας σε κέντρο κράτησης αντιεξουσιαστών. Η παιδική διάθεση να ζούμε, να γελάμε, κυκλοφορεί πλέον κατάδικος. Βλέπει τη ζωή απ'το παράθυρο κι έχει ένα βάρος δεμένο στο πόδι, μην τύχει και βρει ευκαιρία να ανταποκριθεί στο κάλεσμά της.

Φτάνουν όμως τα ψέματα, καθόλου δεν ντρεπόμαστε! Αυτό που μας δεσμεύει είναι ο φόβος. Φόβος ότι εμείς θα την κοιτάξουμε στα μάτια κι εκείνη με μια της μόνο κίνηση θα γκρεμίσει τον κόσμο, στη θέα της αδικίας που συντηρούμε. Με θάρρος θα τα διαλύσει όλα, μ' έμπνευση θα χτίσει έναν τόπο όπου ο διπλανός θα αγκαλιάζεται αντί να χτυπιέται. Κυρίως όταν δεν πειράζει κανέναν κι απλά θυσιάζεται στο όνομα μιας προόδου (συχνά της αλλοτρίωσης και απανθρωποποίησης). Το είναι μας εμπιστεύεται τα βήματα που θα χαράξουν το Δρόμο. Όπου κι αν οδηγήσει. Μόνο μη σέρνουμε άλλους μαζί μας και μη σερνόμαστε κι οι ίδιοι από πίσω τους. Όμως για δες...

Εγώ δεν ανέχομαι μύγα στο σπαθί μου,

εσύ δεν ανέχεσαι να σε ξεβολεύουν,

αυτός δεν ανέχεται ν'αμφισβητούν την εξουσία του,

εμείς δεν ανεχόμαστε τ'όνειρο,

εσείς δεν ανέχεστε την ελπίδα,

αυτοί δεν ανέχονται το διαφορετικό.

Γέμισε ο τόπος οργή. Μη σταματήσει ο πόλεμος, μη διαταραχτούνε οι συνήθειες. Μη θυμηθεί κανείς ότι είμαι εσύ και ανα-εστιάσει, αναγνωρίζοντας κι άλλους τριγύρω που διψούν για ζωή, αντί για αίμα.

Περιμένουμε αυτόν που θα τολμήσει ν'ανατρέψει το σύστημα προκειμένου να στέκονται οι πολλοί με πολλούς αντί με τους λίγους. Ακόμα έναν που θα 'χει έτοιμη την αλλαγή εκ των προτέρων, για τα μάτια μας μόνο (αυτό είναι βλέπεις πιο εύκολο από το να τη φέρει ο καθένας).

Έτσι, γι' ακόμα μία φορά, θ' αρνηθούμε την ευθύνη αν δε φανεί αντάξιος προσδοκιών. Τα ιδανικά μας μένουν μακρινά κι εμείς δεν κάνουμε τίποτα για να τα προσεγγίσουμε` όχι όσο αποφεύγουμε το μέσα μας έστω.

Μεγάλο επίτευγμα η σίγαση της εσωτερικής μας φωνής. Η εφηβική μας διαύγεια να μην ακολουθούμε το ρεύμα πνίγηκε στο ποτάμι της αυτο-αμφισβήτησης κι ούτε που θρηνήσαμε τον άδικο χαμό της.

Ας πούμε όμως αλήθεια, ακόμα και αθόρυβα δεν έπαψε στιγμή να μας καλεί. Να μας καλεί το χρέος απέναντι στον έφηβο που βίαια καταστείλαμε. Εμείς θα τον ξυπνήσουμε κι εκείνος θα αλλάξει το κατεστημένο στο όνομα μιας παιδικής διάθεσης. Με αγνότητα θα φανταστεί χωρίς να φανατίζεται και με σοφία θα υποστηρίζει το δικαίωμα να ζούμε. Χωρίς να απειλεί κανέναν, θα τολμά να προσφέρει το δικό του κομμάτι του παζλ στο όνομα μιας μεγάλης εικόνας. Η εικόνα αυτή χωράει τους πάντες, κανένας δε στερείται χρησιμότητας εδώ. Ό,τι κι αν συμβολίζει. Αρκεί να μην υπονομεύει τους άλλους, να μην υπονομεύεται κι ο ίδιος παίζοντας το παιχνίδι τους.

Εγώ έφτασα στα όρια της αντίδρασης,

εσύ αγανάκτησες από την απραξία,

αυτός εξάντλησε τον ανταγωνισμό του,

εμείς δίνουμε χέρια,

εσείς γελάτε αγκαλιά,

αυτοί ζήσαν καλά...

κι όλοι μαζί γεμίζουμε τον κόσμο πιθανότητες.

Περί Σκέψης

Λευκό Μελάνι

Υπάρχει ένας διαδεδομένος μύθος ότι οι δημιουργοί φοβούνται το άδειο χαρτί. Θρύλοι λένε ότι έχασαν πολλοί το μυαλό τους κοιτώντας το. Τους ρούφηξε η λευκή δίνη της απραξίας και χαθήκαν για πάντα.

Η πραγματικότητα όμως διαφέρει. Κρύβεται στο αντίθετό της, όπως κάθε αλήθεια που σεβάστηκε τελικά το θεό της. Το άδειο δεν αποτελεί πηγή πανικού` δε δημιουργεί καν αγωνία. Ο τρόμος γεννιέται τη στιγμή που αρχίζουν να παλεύουν μέσα σου οι σκέψεις και -εφόσον έχουν όλες πια σκοτωθεί- ανακαλύπτεις ότι αφήνουν πίσω συναισθήματα αντί για συντρίμμια.

Οι σκέψεις λοιπόν δεν είναι η ροή λέξεων που νόμισες, αλλά κάτι πολύ πιο βαθύ` σχεδόν ακατονόμαστο. Κάτι που όταν πεθαίνει, αποδεικνύει ότι έχει ψυχή` κι αν δε βρει το δρόμο προς το φως (μέσα απ’τα μάτια σου, την ώρα που κοιτάς το χαρτί), είναι ικανό να σε στοιχειώσει για πάντα.

Ο πόλεμος που έχασαν τόσοι δεν αφορούσε ποτέ το κενό. Νικητής δεν υπήρξε ποτέ η απραξία. Η μάχη δόθηκε σώμα με σώμα. Απλώς κάποιες φορές, κερδίζουν τα φαντάσματα.

Σε ανύποπτο χρόνο

Μου λείπει εκείνη η εποχή που ήταν όλα πιο απλά.

Δε θυμάμαι όμως να είπα ποτέ ‘τι απλά είναι όλα’!

(το παρελθόν δε βιώθηκε όπως το μνημονεύω)

Ονειρεύομαι μια εποχή που όλα θα είναι πιο εύκολα.

Δε φαντάζομαι όμως να λέω ποτέ ‘τι εύκολα είναι όλα’!

(το μέλλον δε θα βιωθεί όπως νομίζω)

Ζω σε μια εποχή που είναι όλα πιο αδιάφορα.

Δε βρίσκω όμως τίποτα που να μη με αγγίζει!

(το παρόν δε βιώνεται γι’αυτό που όντως είναι)

Το ότι υπάρχω δεν αρκεί για να είμαι παρών.

Πρέπει να το διαλέγω.

Κάθε μέρα

Προς εκείνους που μιλούν μα δεν ακούγονται
η δικαιοσύνη εξαρτάται από εσάς.

Ο χρόνος θα είναι "πάντα" ένα βήμα μπροστά
δεν θα σας περιμένει.

Ακούστε κάθε φωνή
εμπιστευθείτε πρώτα τη δική σας.

Αν υπάρχει πόνος
κηρύξτε τον δικό σας.

Όταν αναγνωρίσετε τη δύναμή σας
κανένας δρόμος δεν θα είναι λάθος.

Να θυμάστε το παρελθόν
αλλά να σας νοιάζει το παρόν γιατί αυτό φροντίζει το μέλλον.

Κάντε τη φλόγα σας φωτιά
γιατί κάθε μέρα πεθαίνουμε λίγο περισσότερο.

Ομιλία

Η φωνή μου είναι δυνατή για να μου θυμίζει ότι μπορώ να υψώσω ανάστημα ενώπιον της αδικίας. Προσωπική υπενθύμιση πως -αφού όλα μπορούν να ακουστούν- είναι χρέος μου να επιλέγω σοφά

αυτά που το κάνουν.

~

Παινευόμαστε ότι ο λογικός νους και η γλώσσα μάς διαφοροποιούν απ’τα ζώα, λες κι είναι κατόρθωμα` όχι ίδιον της δικής μας έμβιας μορφής. Το μυαλό μας παίρνει αέρα μέσω του λόγου, γίνονται οι σκέψεις ήχος, απελευθερώνουμε απόψεις που πλάσαμε μέσω των βιωμάτων πριν στριμωχτούν όλες μέσα μας και πνιγούμε. Έτσι βρίσκουν χώρο και οι νέες ιδέες να ριζώνουν και να καρποφορούν εξελίξεις. Η πρωτοπορία δεν αναζητά τον αχό, δε νιώθει ασφαλής να ανθίσει στο πλήθος` προπορεύεται θα πει, ο απόηχος της συντροφεύει όποιον ασπάζεται την αλήθεια των λεγομένων της.

~

Η φωνή μου είναι δυνατή για να ακούω τι λέω,

να μη μετανιώνω για λέξεις που είναι λόγια του αέρα.

~

Πασχίζουμε να επικοινωνήσουμε, παρότι διαρκώς συνδεδεμένοι.

~

Αν η φωνή μου μπορεί να ακουστεί, το χρωστάω στη ζωή να μιλήσω.