Λούνα Παρκ

Γίνονται απίστευτα πολλά τελευταία

και πολλά απίστευτα συγχρόνως.

Ρόλερ κόστερ επί του καναπέ.

Ή πύργος του τρόμου

με την ευγνωμοσύνη του μετά`

αφού προσγειωθώ ασφαλής,

έχοντας νιώσει τ' αόρατα χέρια που εμποδίζουν την πτώση μου.

Αίσθηση ευλογίας που επιτείνει την αγωνία.

Πώς θα με δω στο δωμάτιο με τους καθρέφτες;

Ποιο φίλτρο επηρεάζει την εικόνα

και με τι συχνότητα συμβαίνει;

Οι ιδέες στο μυαλό μου συγκρουόμενα,

αλλά χωρίς σημασία εφόσον μοιραζόμαστε γέλιο.

Στον κόσμο που έχει ως μόνη σταθερά 

μια ρόδα που πάντα γυρίζει,

μου αρκεί ν' απολαμβάνω τη θέα.

Κυνήγι Μαγισσών

Δεν σου κρύβω ότι υπάρχουν φορές που νιώθω εκλεκτή. 

Η Μία, η αυτή που την έχουν στοχεύσει γιατί φυλάει το μυστικό – 

της πίστης και της ευλάβειας` 

τόσο κρυφό που δεν της έχει αποκαλυφθεί, 

μα τόσο εκλεκτή που το γνωρίζει. 

Και την στοχεύουν πολλοί που τους υπνώτισε Ένας για να την οδηγήσουν εκεί – 

στον βωμό που την περιμένει` 

θα ήλπιζε ότι θα τη δοξάσει, 

αν δεν φοβόταν ότι πρόκειται να θυσιαστεί. 

Αυτοί, οι που ζουν κυριευμένοι, λειτουργούν ως πένα στα χέρια μάγου – 

πώς υλοποιείται ένα ξόρκι` 

χωρίς επίγνωση της ύπνωσής τους, 

ωστόσο αυθεντικοί στο συναίσθημα. 

Και προσπαθεί να ξεφύγει από τον που οικειοποιείται τα σημάδια της – 

τρομακτικός συντονισμός` 

μεταμφιέζει την ιδιαιτερότητα των συμβάντων, 

ψάχνοντας για το σύμβολο που δεν θα ερμηνεύσει κανείς.

Έρωτας

Δεν είναι τα μάτια σου. Είναι η δίψα μου για τη σοφία που έχουν συλλέξει. 

Η επιθυμία να τα κοιτάζω να γελούν μαζί με τα χείλη σου. 

Δεν ερωτεύτηκα τα μάτια σου λοιπόν. 

Μόνο τον τρόπο με τον οποίο βλέπουν τον κόσμο.

~

Δεν είναι η φωνή σου. Είναι η πίστη μου στα ερωτήματα που έχει θέσει.

Η επιθυμία να την ακούω να εκφράζει αυτό που σε αγγίζει. 

Δεν ερωτεύτηκα τη φωνή σου λοιπόν. 

Μόνο τον τρόπο με τον οποίο μιλά στους ανθρώπους.

~

Δεν είναι τα χέρια σου. Είναι ο θαυμασμός μου για όσα έχουν πλάσει. 

Η επιθυμία να τα φιλήσω σε κάθε τους κίνηση. 

Δεν ερωτεύτηκα τα χέρια σου λοιπόν. 

Μόνο τον τρόπο με τον οποίο αγκαλιάζουν το τώρα.

~

Έρωτας δεν είναι αυτό που βλέπω, που ακούω, που αγγίζω.

Είναι ο τρόπος μου να υπηρετώ την ψυχή σου.

Η ώρα είναι τώρα

Αρκετά σώπασα. Μου κάνουν απλές ερωτήσεις και δεν απαντάω. Όχι επειδή δεν υπάρχει ανταπόκριση, αλλά επειδή κρίνω τις λέξεις μου πριν καν τις ακούσω ως σκέψεις. Τα φίλτρα είναι πιο βαθιά από όσο θεωρούσα. Μπορεί να λένε ότι το πρόβλημα είναι στο μυαλό, να ξέρεις όμως ότι η λύση περνά τις ώρες της στην ηρεμία της καρδιάς.

Βρίσκομαι με ένα κλειδί στο χέρι κι αναρωτιέμαι ποια πόρτα ξεκλειδώνει, τη στιγμή που στέκομαι στο κατώφλι και δε βλέπω ούτε φύλακες ούτε λουκέτα. Το επόμενο βήμα δεν είναι η απόφαση να αγγίξω το χερούλι` είναι κάθε μου κίνηση που αποδεικνύει αυτό που αισθάνομαι, όσο ταπεινό κι αν πιστεύω ότι είναι.

Φαντάζομαι τη στιγμή που τα πόδια μου δε θα τρέχουν μακριά απ’ τα όνειρά μου. Τη μέρα που φωνάζω από την κορυφή ενός βουνού «σ’αγαπάω» ή τη νύχτα που το ψιθυρίζω σε αυτιά που συνδέονται με την ψυχή που τα φοράει. Οραματίζομαι την ώρα που δε θα ξέρω τι λέει το ρολόι, γιατί ο χρόνος μου θα είναι σωστός.

Ο συγχρονισμός δεν είναι αυτό που απλά παρατηρείς, αλλά κάτι στο οποίο συμμετέχεις. Αν δεν είμαι ενέργεια, γίνομαι αντίδραση. Τι αστείο ν’αποφασίζεις να χαράξεις πορεία και στη συνέχεια ν’αφήνεσαι στη μοίρα! Ο μόνος νόμος με τον οποίο συμμορφώνομαι πλέον είναι η επιτακτική ανάγκη να εστιάσω στη λύση.

Ειδικά όταν ξέρω πού μπορώ να τη βρω.

Ενστικτωδώς

Ίσως δεν ξέρεις τι αφορά, ξέρεις όμως ότι τ’ ακούς.

Το όνομά σου, παντού, σε κώδικες.

Η σιωπηλή προφορά του σε καλεί.

Αυτό δεν είναι η διαίσθηση;

Αδιόρατη έλξη στην αποκάλυψη.

Χωροχρονικές οδηγίες προσέγγισης.

Παρατηρητικότητα κι εμπιστοσύνη στην κρίση σου.

Τρίτον

(ψέμα πρώτο)

Λένε ότι όσο ψάχνεις οδηγείσαι στην αλήθεια.

Και την αλήθεια τη βρίσκεις εκεί που την ψάχνεις. 

Δε θυμάμαι να έψαξα ποτέ.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

(ψέμα δεύτερο)

Ο Τρίτων είναι θεός -το’χω γρουσουζιά να βάζω αόριστο, βλέπεις οι θεοί μονοπωλούν το για πάντα. Έχω κάθε λόγο να πιστεύω ότι μεταμορφώθηκε σε σαύρα, με συνάντησε στη λίμνη με τους δράκους και μου δώρισε ένα όμορφο κοχύλι. Ν’ακούς τη θάλασσα που κουβαλάς, μου είπε. Όταν του ζήτησα να εξηγήσει γιατί, βούτηξε και δεν τον ξαναείδε κανείς.

Ακολουθώντας τις οδηγίες, έμαθα ότι η φασαρία της σιωπής ήταν η μεγαλύτερη πρόκληση. Δεν αρνείσαι όμως τον άθλο που σου ανέθεσε ένα λευκαυγές ουράνιο σώμα, ειδικά όταν η πορεία του αψηφά πιθανότητες. Παρακολούθησα λοιπόν τις τρικυμίες που γέννησε ο μέσα μου χρόνος, ώσπου ξεκλείδωσα το μυστικό που κουβαλούσε.

Έμενε να εντοπίσω τη δύναμη που μου το έδωσε. Πώς φέρνεις όμως το αιώνιο μπροστά σου; Με το κλειδί, το μόνο πράγμα που είχα στα χέρια μου. Το χρησιμοποίησα για να καλέσω αυτόν που μπορούσε ν’ακούσει.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

(ψέμα τρίτο)

Λένε ότι τα σημάδια τριτώνουν. Δύο στις τρεις είμαι εγώ, η τρίτη έρχεται διαρκώς από σένα. Οι βασικές συνθήκες του έρωτα είναι να θες, να μπορείς και να γίνεται, λένε.

Απάντησα «ποτέ» και «για πάντα».

Το αρχαιότερο παιχνίδι της μοίρας

Το πραγματικό, το αληθινό, το αρχαιότερο παιχνίδι της μοίρας είναι η επίσπευση.
Περιμένεις κάτι, κυνηγάς κάτι, παλεύεις για κάτι.
Το διεκδικείς, το πολιορκείς, το θες δικό σου.
Επιδιώκεις την υλοποίηση ενός ονείρου μέχρι τη λεπτή γραμμή,
τη χρυσή τομή της πίστης στην αυτο-αξία.
Πιστεύεις σε ανώτερες δυνάμεις και σπέρνεις ικεσίες.
Αμφισβητείς την ύπαρξη σχεδίου και θερίζεις αγώνες.
Τίποτα δεν είναι αρκετό.
Ο εσωτερικός σου τύραννος προστάζει:
"Αν δεν έρχεται αυτό που περιμένεις, υπάρχουν δύο εκδοχές:
ή εσύ δεν είσαι ικανός να το φτάσεις ή αυτό δεν είναι άξιο να σε προσεγγίσει."
Και φοβάσαι, τον πιστεύεις, συρρικνώνεσαι.
Μέχρι που τολμάς να ξεχάσεις.
τι ονειρευόσουν; γιατί ήλπιζες; πού μπορείς να εύχεσαι;
Εκμηδενίζεις το οτιδήποτε συμβαίνει, μην και σε παρασύρει στην παράτολμη σκέψη πως όντως δικαιούσαι αυτά που βάλθηκες να ζήσεις, έστω κι αν σ'ενέπνευσαν μόνο για μια στιγμή. Αντιστέκεσαι στις πιέσεις που ασκεί η ζωή.
Πάνω που σ' ένοιαζε να επιταχύνεις τη συνάντησή σου μ'αυτό που φανταζόσουν, τώρα κοιτάζεις πίσω και διαπιστώνεις ότι ήξερες πως κατά βάθος το αποφεύγεις.
"Τίποτα δε φοβόμαστε όσο την ευτυχία" είπε κάποια ψυχή
(ή έτσι το αντελήφθην τελοσπάντων).

Και πάνω που παγώνει ο χρόνος.
το αίμα παίρνει φωτιά στην όψη της κατάλληλης στιγμής.

Παρουσία

Είχα υποσχεθεί αν σε νιώσω κοντά να στο πω.

Σαν εσένα κανείς, μα είχαν όλοι κάτι απ' την αύρα σου.

 Μπροστά στα μάτια μου ξεφυτρώναν σημάδια. 

Νοσταλγία το λένε θαρρώ 

αυτό που θέλω να επιστρέψω στους τόπους σου 

-ξέρεις, εκεί ανακάλυψα ότι πίσω απ’ τα μάτια σου κυλάει ζωή..

και πόσο ομόρφαινε όταν γελούσες! 

Όμως δε λείπεις, δεν μπορείς να μου λείψεις. 

Δεν είν’ απουσία το να είσαι παρών κάπου αλλού.

Η χτεσινή συμμετοχή σου τα μαρτύρησε όλα.

Η γνώση είναι δύναμη

Είχα κρεμάσει ένα αυτί στον τοίχο μου,

να μου θυμίζει ότι ξέρω πως κάποιος

μπορεί κι ακούει τον κόσμο σιωπηλός.

Η υπενθύμιση της γνώσης είναι νιώσιμο.

Τώρα λέω να βάλω ένα μάτι.

Να μου θυμίζει ότι κάποιος μπορεί και βλέπει τον κόσμο ατάραχος.

Η υπενθύμιση της δύναμης είν' επαφή.

Οι εξωγήινοι μου τα'μαθαν αυτά..

Όταν έχεις επαφή με άλλες διαστάσεις, το νιώθεις.

Όταν ζεις μονόπλευρα στο δυισμό της τρίτης διάστασης, γίνεσαι τοίχος.

Περί Έργων

___________________________________________________________________________

Συγχρονισμοί: (+)

Να βρίσκεσαι στον σωστό τόπο σε λάθος χρόνο.

Να βρίσκεσαι στον σωστό χρόνο αλλά σε λάθος τόπο.

Να χάνεσαι ανάμεσα στο σωστό και το λάθος για να τα απελευθερώσεις.

Όταν ο χρόνος συνδέεται με τον χώρο, άρα δεν μπορεί να υπάρξει το ένα χωρίς το άλλο.

Έξλη: (-)

Μου λείπει κάτι και το έχεις.

Σου λείπει κάτι και το έχω.

Δεν μου λείπει κάτι, βρήκα κάτι και το θέλω για μένα.

Δεν σου λείπει κάτι, με βρήκες και με θέλεις για σένα.

Περίεργο: (0)

να συνδέονται όλα και το κάθετι να χρειάζεται όλα τα υπόλοιπα.

να θες να κατηγοριοποιείς το ένα σε ομάδες και να το έχεις ανάγκη.

που όλα είναι περίεργα.

που λίγοι τα ανακαλύπτουν.

___________________________________________________________________________