Κορώνα

Αγαπητό ημερολόγιο, 

Βλέπω αδέρφια, φίλους, γνωστούς να θυμώνουν και να απογοητεύονται` άλλοι από τους συνανθρώπους τους για το πολύ ενδιαφέρον, άλλοι για το λίγο` άλλοι από την πολιτεία τους για τα μεγάλα μέτρα, άλλοι για τα μικρά. Ξέρω ότι η απογοήτευση απαντά προσδοκίες, αλλά ψυχανεμίζομαι πως δεν χρησίμευσαν ποτέ-ποτέ πουθενά. 

Τα δεδομένα που έχουμε τώρα, για τον ιό ειδικά αλλά και την αλήθεια γενικότερα, είναι ελάχιστα κι οι περισσότεροι προσπαθούν να τα βάλουν σε τάξη. Δεν μπαίνει το άγνωστο, αγαπημένο μου, όμως σε σειρά και το χάος απορροφά αντιστάσεις -σαν μαύρη τρύπα που έβαλε σκοπό να έλξει τις μοίρες εξίσου. Δεν ξέρω τι δυνάμεις λειτουργούν πίσω από αυτό (μην είναι η αποκάλυψη και γι’ αυτό συνυπάρχουν ακρίδες, πανδημία και ματωμένα νερά; μην είναι η όχι-τόσο-νέα τάξη πραγμάτων που με βιοχημικά όπλα προχωρά την ατζέντα της; μην είναι κάτι άλλο ακόμα πιο άγνωστο και χαοτικό που δεν έχει καν συγκεκριμένο σκοπό;) 

Βλέπω την ίδια κοινή βάση πίσω από κάθε θεωρία -κι ας με περιγελούν. Η πίστη σε μια εξωτερική δύναμη πιο ισχυρή από εμάς η οποία επιβάλλει τη βούληση της. Όταν λες «η οποία»? Η πίστη ή η δύναμη? Ακριβώς. Αν πιστεύω πως όλα συμβαίνουν ως τιμωρία θεού, οφείλω να προετοιμαστώ να αυτοτιμωρούμαι για πάντα. Αν πιστεύω πως όλα συμβαίνουν ως σχέδιο ισχυρού, οφείλω να παραδεχτώ ότι με θεωρώ λίγο. Κι αν πω πως δεν με νοιάζει τίποτα από όλα αυτά και συνεχίσω τη ζωή μου όπως πριν, οφείλω να πω σε ιατρικώς ευπαθείς «δεν με πειράζει να σας κάνω θυσία». 

Τα δεδομένα λείπουν λοιπόν, για τον ιό ειδικά αλλά και την αλήθεια γενικότερα. Κι ενώ το πρώτο έχει ανατεθεί στην επιστήμη επιτυχώς, το δεύτερο είναι δική μας ευθύνη. Η ευκαιρία στην αλληλεγγύη και την ευαισθησία είναι εμφανής, αλλά δεν έχει μόνιμη αξία αν δεν γίνει πυξίδα του μετά` του ό,τι ακολουθήσει. Είτε ηθελημένα είτε ακούσια, αποτελούμε ομάδες ενός παγκόσμιου πειράματος. Προς θεού κι επιστήμης, δεν είναι πρόσκληση να βγούμε στους δρόμους αυτό` μόνο ένα κάλεσμα να κοιτάξουμε μέσα. 

Βλέπω την ανάγκη που μας έφερε εδώ ανεξαρτήτως μέσου ή σκοπού. Η ανάγκη να εκτιμήσουμε την εσωτερική σιωπή έναντι μιας ζωής υψηλών ταχυτήτων που μόνο σκιά του εαυτού της προλαβαίνει να γίνει. Να εκτιμήσουμε την πρώτη φορά που όλα τα δισεκατομμύρια του πλανήτη ασχολούνται συγχρόνως με την υγεία` κάποιοι δεκαετίες, άλλοι μόνο δυο μήνες και αν -μα αυτή τη στιγμή η προσοχή όλων είναι στραμμένη εκεί. Αντικρίζουμε μονομιάς τις συνέπειες της ελλιπούς χρηματοδότησης της περίθαλψης, της ελλιπούς κατοχύρωσης των εργασιακών δικαιωμάτων, τη σαθρότητα του ταξικού ρατσισμού όταν οι σημερινές συνθήκες αναδεικνύουν πως η εργασία στο σουπερμάρκετ είναι πιο απαραίτητη από χιλιάδες άλλες` βγάζουμε ήρωες γιατρούς και νοσηλευτές (και είναι) χωρίς να σκεφτούμε διπλά ότι ο διανομέας δεν πήρε όρκο να σταθεί προστάτης στο δημόσιο καλό` κι εντέλει, είναι αυτός που το κάνει. 

Ερχόμαστε ξαφνικά αντιμέτωποι με υπαρξιακά διλήμματα` πόσοι εξαρτώνται από το αν πλένει τα χέρια του ένας; Πόσοι ευπαθείς θυσιάζονται άμα φερθούν ασυνείδητα λίγοι; Πόση κοινωνική συνοχή γεννά η προσωρινή φυσική απομόνωση; Πόσος χρόνος θα επενδυθεί συνειδητά στην ανά δευτερόλεπτο απόφαση να εστιάσουμε στην πηγή αυτού που μας καθιστά αλληλένδετους- και να την κοιτάξουμε κατάματα, με πνεύμα καθαρό, καρδιά ανοιχτή κι αγάπη πανανθρώπινη και πλανητική; 

Η προσδοκία απαιτεί.

Η ελπίδα ονειρεύεται.

Η πίστη υποδεικνύει το δρόμο.

Το χάρισμα

Να γνωρίζω χωρίς να μαθαίνω.
Να αναγνωρίζω χωρίς να ξέρω.
Να πετυχαίνω χωρίς να σκοπεύω.
Να συλλέγω χωρίς να παίρνω.
Να ισορροπώ χωρίς να ζυγίζω.
Να βρίσκω χωρίς να ψάχνω.
Να έχω χωρίς να στερώ.
Να δίνω χωρίς να στερεύω.
Να κρατάω χωρίς να δεσμεύω.
Να ταξιδεύω χωρίς να πηγαίνω.
Να επικοινωνώ χωρίς να μοιάζω.
Να συνδέω χωρίς να ταυτίζω.
Να εκφράζω χωρίς να μιλάω.
Να μετράω χωρίς να υπολογίζω.
Να προσεύχομαι χωρίς να ζητάω.
Να είμαι` χωρίς την ανάγκη να ορίζομαι.

Αγνές Προθέσεις

Σου έχει τύχει να είσαι σε χώρο ιερό και ν’ ανάβεις κερί αφοσιωμένος στη φλόγα του
-κι η ύπαρξή σου όλη να γίνεται προσευχή;

Κι αν η ζωή σου είναι χώρος ιερός -η καρδιά εκκλησία στην οποία βιώνεις την ένωση`
λες κάθε κερί που ανάβεις να γίνεται προσευχή;

Κι αν η σκέψη σου είναι χώρου ιερού -το μυαλό κοινωνός αυτών στα οποία πιστεύεις`
λες κάθε φλόγα στην οποία αφοσιώνεσαι να γίνεται προσευχή;

Συχνές Ερωτήσεις

Φύλακας άγγελος ή εσωτερικός αστυφύλαξ;

Ανασφαλής στα χέρια του ή ασφαλής σε φτερούγες;

Ρίσκο στασιμότητας ή φόβος αλλαγής;

Ανάληψη ευθυνών ή αποδοχή χρέους;

Σθένος ή ισχύς;

Μετάφραση ή ερμηνεία;

Διαίσθηση ή συμμόρφωση;

Χάρτης ή πυξίδα;

Η εξαίρεση ή ο κανόνας;

~

Ό,τι κι αν πιστεύεις ότι ισχύει, έχεις δίκιο.

Δεν είναι απαραίτητα έτσι, αλλά επιβεβαιώνεται.

4 (διαφορετικά) Ευαγγέλια

Με αποδεσμεύεις. Είτε άμεσα με πράξεις είτε έμμεσα θυμίζοντάς μου να πράττω, νιώθω την ελευθερία της επιλογής, ασφαλής στην αγάπη. 

Με χαλαρώνεις. Είτε άμεσα με λύσεις είτε έμμεσα θυμίζοντάς μου να απλοποιώ, νιώθω την άνεση της επικοινωνίας, στέρεη στην πίστη. 

Με ενδυναμώνεις. Είτε άμεσα με δράσεις είτε έμμεσα θυμίζοντάς μου να δρω, νιώθω την υποστήριξη της ζωής, γενναιόδωρη στην ελπίδα. 

Με εμψυχώνεις. Είτε άμεσα με κινήσεις είτε έμμεσα θυμίζοντάς μου να κινούμαι, νιώθω την εξέλιξη της συνείδησης, ταπεινή στη σοφία.

Πιστεύω

Πιστεύω εις έναν θεό, αόρατο και άυλο, που υπάρχει μέσα σε όλα όσα έχω γνωρίσει.

Πιστεύω σε μια ζωή, εμπνευσμένη και αξιομνημόνευτη, 

που βιώνεται μέσα από όλα όσα έχω επιλέξει.

Φως εκ φωτός, αιώνιο σωματίδιο, ομοούσιο του θεού που κατοικεί σε όλα, 

ισορροπία γης κι ουρανού.

Αγνοηθέντα τε υπέρ ημών επί ρεύματος εποχής, 

και παθόντα και ταφέντα βαθιά στη μνήμη μας.

Και αναστάντα τη στιγμή της πίστης, κατά τα σημάδια.

Και αναζωπυρώσαντα τα όνειρά μας 

και καθεζόμενο στην κεντρική καρδιά` το ναό της αγάπης.

Και πάλιν ερχόμενο μετά συμπόνοιας, 

κρίναι την προθυμία μας να είμαστε αυθεντικοί, ου του νοήματος ουκ έσται τέλος.

Πιστεύω σε όλους, τους εκ ψυχής εκπορευόμενους, 

τους ψυχή τε και σώματι εναρμονισμένους και συντονισμένους, 

τους υπάρχοντες δια της συνειδήσεως.

Πιστεύω στην αγάπη που μπορούμε να μοιραστούμε.

Ομολογώ μίαν ελπίδαν εις συλλογική απελευθέρωση.

Προσδοκώ την κοινή στιγμή πίστης. Και εμπειρία της αίσθησης ειρήνης.

~

Αμήν.

Άλυτο Μυστήριο

Από πού να ξεκινήσω να εξηγώ,
όταν αυτά που νιώθω για σένα
είναι κασέτα με τραγούδια ραδιοφώνου;

Χαλασμένο πικάπ,
λέει η αντίδραση μέσα μου

Πώς να εξομολογηθώ τον έρωτά μου,
όταν αυτά που πιστεύω για σένα
είναι ήχος γέλιου κι απόλαυσης
που οι λέξεις δεν περιγράφουν;

Μονόπλευρες μνήμες,
συνεχίζει ακάθεκτη

Τι ευκαιρία να ζητήσω,
όταν δεν ξέρω αν με δέχεσαι στα όνειρά σου
τόσο επεισοδιακά όσο οι δικές σου επισκέψεις
επηρεάζουν ακόμη κ τον ξύπνιο μου;

Η απόσταση είναι απάντηση,
επιμένει

Πότε να διαλέξω να ευχηθώ,
όταν σ'αισθάνομαι ακόμα κ τη μέρα
χωρίς να βλέπω κάθε πότε πέφτουν αστέρια
για να πω το όνομά σου τη σωστή στιγμή;

Δε σ'ακούει μέσα απ'το κουτάκι σου,
σκαλίζει πληγές

Ποιος να μου δώσει το ελεύθερο,
όταν ακόμα τριγυρνάω
μαγεμένη από την ύπαρξη
που φωτίζει τα μάτια σου;

Σε απελευθέρωσε καιρό απ'το λυχνάρι σου,
λέει ευθαρσώς

Γιατί να αποδεχτώ τη σιωπή,
όταν αυτό που ξύπνησες μέσα μου
σε καλεί, γκρεμίζοντας τα τείχη
της μέχρι τότε ζωής μου;

Πίστευε και μη, ερεύνα

Ου ψευδομαρτυρήσεις κατά του πλησίον σου μαρτυρίαν ψευδή.

Αυτό που σε ρωτάει ένα παιδί κάτι βαθύ ή επιστημονικό και εσύ λες μια μπούρδα κι αλλάζεις συζήτηση επειδή νιώθεις άβολα που δεν ξέρεις, ε, αυτό ας πούμε μην το κάνεις.

Ου ποιήσεις σεαυτώ είδωλον,

ουδέ παντός ομοίωμα όσα εν τω ουρανώ άνω και όσα εν τη γη κάτω 

και όσα εν τοις ύδασιν υπό κάτω της γης.

Πιο πολλά μαθαίνεις στην εξοχή κάποια πανσέληνο ακούγοντας το κύμα,

παρά προσκυνώντας εικονίσματα.

Ουκ επιθυμήσεις πάντα όσα τω πλησίον σου εστί.

Αυτό που ευλογεί έναν, ενδυναμώνει όλους.
Νιώσε με την καρδιά σου τη χαρά του άλλου, μοιράσου την επιθυμία για θαύματα 

με αυτούς που αγγίζεις.

 ~~~~~~~~~~~~

Το μη βάζεις με το νου σου το κακό δε σημαίνει κάνε τα στραβά μάτια σ'αυτά που ξέρεις πως τρέφουν την κόλαση. Μην υποκρίνεσαι πως ζεις με αγάπη, αν ο φόβος κατευθύνει τις πράξεις σου` μην τύχει και χαθεί ο παράδεισος. Μπορεί η αγνότητα να στερείται σκοπιμότητας, αλλά δεν είναι άσκοπη. Αν πράγματι πιστεύεις στην αγάπη, γίνε κανάλι της.
Παραδώσου στην ευκαιρία της ύπαρξης.

Τις Ει;

Ξαφνικά, όλα αποτελούν ευκαιρία να αντικρίσω τα προκαθορισμένα μου. Όσο πιο ανοιχτό το μυαλό, τόσο πιο δύσκολα διαχωρίζεται η πολυφωνία απ’την παραφωνία των σκέψεων. Μερικοί μπορούν, λέει, να'χουν πολλές αντικρουόμενες ιδέες μαζί, χωρίς να τις αφήνουν να συγκρούονται. Αρμονία συνεχούς κίνησης, αναντικατάστατο στοιχείο ροής.

Ανοίγω τα μάτια και βλέπω κόσμους που, ακόμα κι αν έρθουν αργότερα, θα έχουν ήδη υπάρξει. Αφοσιωμένοι στο χτίσιμο του μέλλοντος, τοποθετούμε τα υλικά του παρόντος σε δεύτερο πλάνο κι ύστερα αναρωτιόμαστε γιατί είναι όλα ατελή. Τόσο χαριτωμένοι που, στην προσπάθεια να δώσουμε διάρκεια στις στιγμές, τις ζούμε επαναλαμβανόμενα ως αναμνήσεις, μέχρι να δεχτούμε το νόημα που φέρουν.

Κλείνω τα βλέφαρα και, νιώθοντάς σε μια ανάσα μακριά, ξεχνάω το χρόνο και το τοπίο. Μετά ξεχνάω κι εσένα` πλέον σ' αναγνωρίζω ως κομμάτι μου. Δε θυμάμαι το ρόλο μου απέναντί σου` αφού δεν είμαστε ξέχωροι. Δε συμβαίνουμε ο ένας στον άλλον, μοιραζόμαστε την εμπειρία αυτών που γίνονται ήδη.

Ταξιδεύω μεταξύ συνειδητού/κοιμισμένου. Υπακούω στο άηχο κάλεσμα να δραπετεύσω από τη φυλακή της βεβαιότητας, με την κρυφή πεποίθηση πως τίποτα δεν είν’ ό,τι νόμιζα` είναι όπως πιστεύω. Η εμπιστοσύνη στο άγνωστο δε χρειάζεται να'ναι δόγμα ή θρησκεία. Τη βαφτίζω αποδοχή, της δίνω το ελεύθερο να μου ξανασυστήνεται όταν δε βρίσκω θέση στο σύμπαν του οποίου αποτελώ πραγματικότητα.

Μη με ρωτάς αν υπάρχει ψυχή περιμένοντας η απάντηση να μιλήσει στο μυαλό ή στην καρδιά σου, αν αγνοείς πως και το σώμα σου ξέρει να ακούει. Μπορεί να μην είναι μυστήριο που κινείται έχοντας κάποιο σκοπό, είναι όμως μαγεία που επιθυμείς να τον ορίζεις εσύ.

Κατάνυξη

Προσευχόταν. Τόσο θυμωμένη, τόσο πληγωμένη απ’τη ζωή, το μόνο που της έμενε ήταν να γονατίσει. Να λυγίσει μπροστά στο δέος της ροής των όσων έχουν γραφτεί. Μόνη διέξοδος ήταν η παράδοση κι η γλυκόπικρη λύτρωσή της.

Προσευχόταν. Τόσο ευλαβικά, τόσο δοσμένα στη ζωή και τις βουλές της, που –κοιτάζοντάς την και μόνο- άρχισε κι αυτός να πιστεύει. Δεν είχαν βρεθεί τα λόγια που θα τον έπειθαν για την ύπαρξη ανώτερης δύναμης. Νιώθοντάς την όμως να παραδίνεται και παρατηρώντας την να δέχεται την αλήθεια, ζητώντας μια βοήθεια να τη βιώσει.. αυτό ήταν πρωτάκουστο.

Προσευχόταν. Αφιέρωνε την εμπειρία της στη δύναμη που καίει τον ήλιο, πότιζε με δάκρυα τη γη που κουβαλά τόσο φορτίο, έψελνε συγχώρεση κι αγάπη για όλους. Όσες λειτουργίες κι αν είχε παρακολουθήσει ποτέ του, δεν είχε γίνει μάρτυρας τέτοιας μυσταγωγίας.

Είχε συνηθίσει να τη βλέπει δυνατή, σχεδόν ατρόμητη. Όταν έγινε θεατής του τρόπου με τον οποίο υπηρετούσε το είναι της, κατάλαβε πως δεν είμαστε μόνοι. Της κράτησε το χέρι. Υπάρχει θεός. Τον λένε ανθρωπιά.

Προσευχή

Βαθύς, αιώνιος διχασμός.

Αυτά που θέλω από σένα κι αυτά που θέλω για σένα.

Τα δικά μου, τα δικά σου και τα δικά μας.

Το γέλιο σου προοριζόταν για μένα, φιλτραρισμένο απ'τον υπόλοιπο κόσμο.

Ο σίγουρος τρόπος να με ζεστάνει..να το χαρίζεις παντού.

Αδιακρίτως.

Σε ζήτησα μόνο δικό μου` κι απ'τη βιασύνη σου να γίνουμε ένα

χωρίς ν'αδικήσεις κανένα, έσπασες σε δισεκατομμύρια κομμάτια.

Σε ζήτησα όμως ολόκληρο` κι απ'το θυμό μου που δε σε λατρεύαν

χωρίς να εξαιρέσω κανέναν, στράφηκα εναντίον των άλλων.

Ένας άλλος ήμουν όμως κι εγώ όταν αναιρούσα τη θυσία σου,

όταν φοβόμουν την ευθύνη του να είμαι αγνή

για να ευλογώ την ύπαρξή σου σε μένα.

Για καθένα που δε σ'αναγνώριζε και το παρατηρούσα,

χαράμιζα μία στιγμή που θα'στρεφε την προσοχή μου σε σένα.

Αδιαλείπτως.

Ο σίγουρος τρόπος να λάβω το δώρο σου..να το εκτιμάω παντού.

Η παρουσία σου ανήκει σε όλους, φιλτραρισμένη από μένα.

Τα δικά μου δικά σου και τα πάντα δικά μας.

Αυτά που θέλω σε σένα κι αυτά που θέλω μαζί σου.

Πηγαίο, διαυγές όνειρο.

Ψυχής θεία γέννηση

Περπατά ακόμη και πάνω στο νερό
κόβοντας δρόμο στην αναζήτηση δέντρου
-τη νύχτα θα μειώνει το κρύο, τη μέρα θα ελαττώνει τη ζέστη.
Ιδανικό να καθίσει στις κορυφές της ρίζας του
-όσο χρειαστεί, ώσπου μία πανσέληνο να δει τη ζωή καθαρά.
Προλαβαίνει να την αγαπήσει και να τη συγχωρέσει
πριν σταυρωθεί ως το δέκατο τρίτο φεγγάρι
των δώδεκα πιστών αδερφών της.
Όταν γίνει αρκετά αγνή -ως δεύτερη παρθένος,
θα μπορεί να γεννήσει ελπίδα στο ανθρώπινο κέντρο`
είμαστε όλοι απ' το υλικό του φωτεινού αστεριού
και η ζωή έχει ανθρώπινη αξία.
Ανοίγοντας το ταπεινό της δισάκι
-όπου κουβαλούσε σώμα, πνεύμα, καρδιά,
βρίσκει τα δώρα της μαγικής τριάδας.
Βλέπει τον κατακερματισμένο εαυτό της σ' όλο τον κόσμο
-κανείς δεν αρκεί μοναχός του, αν δε γίνει κομμάτι του άτμαν.
Κι αν ο χρόνος ξοδεύτηκε ψάχνοντας έναν
-με ίδια επιθυμία ζωής,
τώρα τον είδε καθρεφτισμένο σε σκόρπιες στιγμές, όμοια μ' αυτήν.
Στης εμπιστοσύνης τα γόνιμα εδάφη ευδοκιμούν αλλαγές
-καρπός της δύναμης είναι ο σπόρος
που θα υπερβεί το φόβο του (σι)χαμένου εαυτού.

Επιλέγοντας μάχες

Μη μου πεις πως δε θα ζήσω αιώνια.. είχαμε μια συμφωνία! Εγώ εδώ σ'αυτή τη ζωή θ'αγωνιστώ, θα υποφέρω, θα μαρτυρήσω..μέχρι που θα πεθάνω, αλλά μετά..θα επιστρέψω για να ζήσω τα όνειρά μου. Τα όνειρα που δεν είμαι άξιος να ζήσω όσο ζω γι'αυτό θα μ'αξίζει να βασανιστώ ώσπου να πεθάνω και να μου αξίζει να τα ζήσω. Ή κάτι τέτοιο.

Αν πρόκειται να ζήσω αιώνια, τώρα πώς ζω;

Κι αν ζούμε τώρα μετά θάνατον;

Οι νεκροί ζουν

Πάλι έλεγε για τότε που είχε δει το χάρο με τα μάτια του.
Ακόμη να καταλάβει πως είναι φάντασμα πια! δεν επιβίωσε.
Λέει, μου μιλάει άρα μ' επηρεάζει.
Έτσι δε ζουν κι οι ζωντανοί;

Ο Τελευταίος Κύκλος του Φοίνικα

Πόνος...
Τόσος πόνος...
Η μια μαχαιριά μετά την άλλη, έψαχνε να βρει καρδιά...
και βρήκε τον πυρήνα της χωρίς κόπο, κάθε φορά.

Αίμα...
Τόσο αίμα...
Πνίγομαι στο ρευστό που ήπια στην υγειά μου
και είναι όλο δικό μου!
Ναι! Δικό μου! ΔΙΚΟ ΜΟΥ...
Δεν ήταν ποτέ κανενός άλλου..
Και τώρα μουδιάζω...
Δεν νιώθω τίποτα.
"ΔΥΝΑΤΟΣ".
ΠΟΙΟΣ;
Εγώ.
Ποιος Τόλμησε να χτίσει θεμέλια ακλόνητα; Παράλυτα!

Όλη η δύναμη ακίνητη σαν άγαλμα, θύμα της εμπειρίας του χρόνου, στέκεται.
Με κοιτάζει επίμονα κι εγώ φοβάμαι να την κοιτάξω,
λαχταρώντας να την μισήσω.
Την χάρισα αλλού...
κι εύχομαι να μην ήταν ποτέ δική μου για να την δώσω έτσι απλά.
Και λάθος μου. Λάθος μου που το λέω. Λάθος μου που θέλω να το πιστέψω...

Τίποτα δεν μένει απόλυτο εδώ.
Τίποτα δεν ορίζει αυτή τη δύναμη σε αυτά τα μέρη.
Αλλά θα αλλάξω γνώμη κάποτε.
Κάποιος ή κάτι θα βρεθεί.
Μα μέχρι τότε θα παραμένει χαμένο.
Γιατί τώρα εγώ διατάζω.
Τώρα έχω μείνει μόνο εγώ να διατάζω
και μόνο εγώ να υπακούω...

Τέτοιος ο πόνος της δύναμης...
Τέτοια η δύναμη του πόνου...

Καταρρέουν τα θεμέλια, η πρώτη διαταγή.
Οι κραυγές μου έριξαν λεγεώνες αστεριών και τώρα με κυνηγάει ο ουρανός να τα φορτώσει στην πλάτη μου κι εγώ τον ψάχνω να του τα κλέψω πρώτος...
Αλλά ματαίωσα τον αγώνα.
Τώρα που νιώθω ξανά,
τώρα που πεθαίνω ξανά...
Πάντα θα γυρνάω από τις στάχτες...
Από φόβο μην ξεχάσω τη γλύκα του πόνου εκείνου που με ζαλίζει στους κύκλους.

Να κυνηγάω ό,τι με σκοτώνει για να το κάνει άλλη μια φορά.
Για να σπάσω τον κοσμικό κύκλο...
Με την ελπίδα να πεθάνω...
Φοβάμαι με την ελπίδα να πεθάνω
και κάθε φορά που αναγεννιέμαι το ξεχνάω
και κάθε φορά επιλέγω να το θυμηθώ πριν την ώρα μου.

Την ώρα των πόθων μου,
ικανών να καταστρέψουν και να δημιουργήσουν.
Την ώρα της αγνότητας εκείνης,
ικανής να βρει και να χάσει κάθε ίχνος αμαρτίας.

Αγάπη μου! Αγάπη μου...
μας φοβόμουν...
μα η αγάπη μου θυσιάστηκε και σκότωσε αυτόν το φόβο.

Τότε ένας ακόμη άνθρωπος θυμήθηκε την ανθρωπιά του.
Και ο Φοίνικας τυλίχθηκε στις αιώνιες φλόγες του.

Και η κοσμική συνείδηση έκρυψε τις στάχτες του να μην ξαναγεννηθεί.
Μέχρι κάποιος 'άτυχος' να τις βρει 'τυχαία'...

Και τότε

το κλειδί της δημιουργίας θα βρει τη θέση του.