Χώρια σου

μου αρέσει ο χρόνος που περνάω μαζί σου. ιδίως η σιωπή. εκεί που υπάρχω μόνη, με σένα.
εκεί που χρωστάς μόνο να είσαι παρών. εκεί που αισθανόμαστε το ίδιο.

μου αρέσει ο τρόπος που νιώθω μαζί σου. ιδίως η γαλήνη. εκεί που ζω, χωρίς να κυνηγάω.
εκεί που πιστεύεις πως είσαι αρκετός. εκεί που ευγνωμονούμε το ίδιο.

μου αρέσει η αλήθεια που εκφράζω μαζί σου. ιδίως η αποδοχή. εκεί που είμαι εγώ, όλη.
εκεί που τολμάς να είσαι ανοιχτός. εκεί που συναντούμε τον άλλον.

μου αρέσει η ιστορία που γράφω μαζί σου. ιδίως η αγνότητα. εκεί που δρω, χωρίς πανοπλία.
εκεί που ξέρεις πως είσαι εκλεκτός. εκεί που αφουγκραζόμαστε τον άλλον.

μου αρέσει ο καθρέφτης που βλέπεις μαζί μου. ιδίως η αγάπη. εκεί που γελάς στο πλάι μου.
εκεί που είμαι ακέραιος εαυτός. εκεί που προβάλλουμε ως ένα.

μου αρέσει όταν γινόμαστε ένα. ιδίως ο παλμός. εκεί που μοιραζόμαστε ανάσα.
εκεί που προσφερόμαστε ως δέηση. εκεί που μου αρέσει, μαζί.

Αν με ρωτάς

Ποιο είναι το αγαπημένο σου χρώμα;
-το διάφανο της ψυχής σου, στο βλέμμα σου, όταν γελάς.

Αγαπημένο τραγούδι;
-εκείνο που έπαιξε τυχαία όταν χρειαζόσουνα σημάδι. 

Αγαπημένος ζωγράφος;
-αυτός που αποδίδει το μαζί. 

Αγαπημένο ποτό;
-το νερό που έχουν πιει στο όνομά σου. 

Το αγαπημένο σου μέρος;
-η σκέψη σου όταν ταξιδεύει σε μένα. 

Η αγαπημένη σου μέρα;
-εκείνη που κρατήσαμε τον λόγο μας κι οι δύο.

 
Αγαπημένο παιχνίδι;
-να βρίσκω εσένα όταν δεν ξέρω τι ψάχνω. 

Ποιος είναι ο τυχερός σου αριθμός;
-οι συντεταγμένες της αγκαλιάς μας.

Προορισμός ταξίδι

Στους άλλους χέρι με χέρι. Σε σένα ταχυδρομικά.

Στους άλλους στον ξύπνιο. Σε σένα στα όνειρα.

Στους άλλους επεξήγηση. Σε σένα αφιέρωση.

Οι άλλοι είναι χρόνος. Εσύ συγχρονισμός.

~

Για τους άλλους λαβύρινθος. Για σένα πυξίδα.

Για τους άλλους τουρισμός. Για σένα οδοιπορικό.

Για τους άλλους χίλια κομμάτια. Για σένα ολόκληρη.

Οι άλλοι είναι πρόθεση. Εσύ κάλεσμα.

~

Με τους άλλους παρατηρώ. Μαζί σου βλέπω.

Με τους άλλους κινούμαι. Μαζί σου χορεύω.

Με τους άλλους συζητάω. Μαζί σου επικοινωνώ.

Οι άλλοι είναι αγάπη. Εσύ θυμίζεις έρωτα.

Έτσι, Παιδικά

Γράφω τα άγχη σου σε χαρτί 

για να τα κάνω βάρκα σε ρυάκι. 

Εκπνέω τη δυσπιστία σου σε μπαλόνι 

για ν’αφήσω να το παρασύρει ο αέρας. 

Κλείνω τη μοναξιά σου στο πατάρι 

για να βρεθεί εκτός εποχής. 

Σου προσφέρω καραμελότσιχλες 

για να μην προλάβουν να χάσουν τη γεύση τους. 

Οργανώνω σκοτεινό δωμάτιο 

για να γελάσουμε στο πρόσωπο του φόβου. 

Κάνω τα όνειρά σου τραγούδι 

για να στροβιλιστούμε μέχρι να μας μεθύσουν. 

Χαράζω ιδέες σε σκυτάλη 

και βλέπω πού φτάνουν όταν προσφέρονται αγνά. 

Αφήνω αποτυπώματα αγάπης σε διάσπαρτα μέρη 

και κρύβω θησαυρό σε κοινή θέα.

~

Ποτίζω την ιδέα της ύπαρξής σου

και νιώθω την ψυχή μου να ανθίζει.

Άλυτο Μυστήριο

Από πού να ξεκινήσω να εξηγώ,
όταν αυτά που νιώθω για σένα
είναι κασέτα με τραγούδια ραδιοφώνου;

Χαλασμένο πικάπ,
λέει η αντίδραση μέσα μου

Πώς να εξομολογηθώ τον έρωτά μου,
όταν αυτά που πιστεύω για σένα
είναι ήχος γέλιου κι απόλαυσης
που οι λέξεις δεν περιγράφουν;

Μονόπλευρες μνήμες,
συνεχίζει ακάθεκτη

Τι ευκαιρία να ζητήσω,
όταν δεν ξέρω αν με δέχεσαι στα όνειρά σου
τόσο επεισοδιακά όσο οι δικές σου επισκέψεις
επηρεάζουν ακόμη κ τον ξύπνιο μου;

Η απόσταση είναι απάντηση,
επιμένει

Πότε να διαλέξω να ευχηθώ,
όταν σ'αισθάνομαι ακόμα κ τη μέρα
χωρίς να βλέπω κάθε πότε πέφτουν αστέρια
για να πω το όνομά σου τη σωστή στιγμή;

Δε σ'ακούει μέσα απ'το κουτάκι σου,
σκαλίζει πληγές

Ποιος να μου δώσει το ελεύθερο,
όταν ακόμα τριγυρνάω
μαγεμένη από την ύπαρξη
που φωτίζει τα μάτια σου;

Σε απελευθέρωσε καιρό απ'το λυχνάρι σου,
λέει ευθαρσώς

Γιατί να αποδεχτώ τη σιωπή,
όταν αυτό που ξύπνησες μέσα μου
σε καλεί, γκρεμίζοντας τα τείχη
της μέχρι τότε ζωής μου;

Από τύχη

Θέλω να σε δω. Να ανοίξω την πόρτα, να πέσω στην αγκαλιά σου. 

Να ακούσεις πώς είναι να λένε "σε περίμενα" και να το εννοούν.

Tόσο πολύ θέλω να σε δω που όταν σε αντικρίσω, μπορεί να προσπεράσω`

φαντάσου πόσο έχω πειστεί πως το μυαλό μου παίζει παιχνίδια.

Θέλω τόσο πολύ να σε δω που κοιτάζω τα μάτια μου και παρατηρώ τη μορφή σου` 

κι ας μην είμαι σίγουρη πώς μοιάζεις τόσοι αιώνες που έχουν περάσει.

Θέλω να κοιτάζω στα μάτια σου, να βλέπω το παιδί που ζει πίσω από αυτά` 

την ψυχή που σε φορά για να ανακαλύπτει τον κόσμο.

Θέλω να με δεις. Να με βλέπεις. Να παρακολουθείς να γίνομαι 

η απόδειξη του έρωτα που γεννάς, απλά και μόνο που υπάρχεις.

Θέλω να βρεθούμε. Να ιδωθούμε.

Θέλω να σε δω, να πω "σε έψαχνα" και να το πιστέψεις, 

ακόμα κι αν ξέρεις πως περιορίστηκα στο μέσα μου.

Αυτή είναι η μισή διαδρομή, 

αν θέλω αλήθεια να σε αντικρίσω στο κέντρο.

Έρωτας

Δεν είναι τα μάτια σου. Είναι η δίψα μου για τη σοφία που έχουν συλλέξει. 

Η επιθυμία να τα κοιτάζω να γελούν μαζί με τα χείλη σου. 

Δεν ερωτεύτηκα τα μάτια σου λοιπόν. 

Μόνο τον τρόπο με τον οποίο βλέπουν τον κόσμο.

~

Δεν είναι η φωνή σου. Είναι η πίστη μου στα ερωτήματα που έχει θέσει.

Η επιθυμία να την ακούω να εκφράζει αυτό που σε αγγίζει. 

Δεν ερωτεύτηκα τη φωνή σου λοιπόν. 

Μόνο τον τρόπο με τον οποίο μιλά στους ανθρώπους.

~

Δεν είναι τα χέρια σου. Είναι ο θαυμασμός μου για όσα έχουν πλάσει. 

Η επιθυμία να τα φιλήσω σε κάθε τους κίνηση. 

Δεν ερωτεύτηκα τα χέρια σου λοιπόν. 

Μόνο τον τρόπο με τον οποίο αγκαλιάζουν το τώρα.

~

Έρωτας δεν είναι αυτό που βλέπω, που ακούω, που αγγίζω.

Είναι ο τρόπος μου να υπηρετώ την ψυχή σου.

Όραμα

Ήμασταν, που λες, αγκαλιά. Πειράζαμε ο ένας τον άλλον λέγοντας τις αλήθειες μας, χωρίς να φοβόμαστε ότι ο άλλος θα φύγει. Όχι επειδή δε θα το’κανε, απλώς δεν αμφιβάλλαμε για το αν θέλει να είναι εδώ τώρα. Διαφωνούσαμε σχεδόν για τα πάντα, συμφωνούσαμε μόνο στο πιο βασικό` έχουμε δικαίωμα να διαφέρουμε. Δεν πίστευε κανείς ότι θα λειτουργήσουμε ως μονάδα, πόσο μάλλον ως αγία τριάδα: εγώ, εσύ κι η αγάπη μας. Σε πλήγωνα-με πλήγωνες συνέχεια. Ο ένας το μέλι, ο άλλος το γάλα, αράζαμε κάπου ψηλά κι αναρωτιόμασταν τι είναι ζωή. Καθένας εξέλισσε την ύπαρξή του, χωρίς όμως να ξεχνάει τον άλλο. Δεν ήταν πια ξένος. Ένα στρώμα για καταφύγιο, η οριζόντια αγκαλιά το ασφαλές μας σημείο. Νιώθαμε ελεύθεροι να ξεγυμνώσουμε ελπίδες και φόβους. Συζητούσαμε την ουσία των πραγμάτων, χωρίς να ξεχνάμε να γελάμε παρέα. Δεν έφευγες όταν σε έδιωχνα -κι εγώ σ’αντάλλαγμα δε σ’έδιωξα ποτέ μου. Ξεμακραίναμε κάθε τόσο, ζαλισμένοι από την τόση ευτυχία` η σύνδεση όμως είχε ήδη νικήσει. Δε γεννήθηκε θνητός να ξεγελάσει την αλήθεια –κι όταν γνωριστήκαμε, γίναμε τόσο σοφοί που δεν προσπαθήσαμε καν. Είχαμε γίνει η πιο ειλικρινής εκδοχή μας. Δεν ντραπήκαμε να δείξουμε ποιοι είμαστε. Γι’αυτό ενωθήκαμε από το πρώτο μας βλέμμα. Όχι ότι το δεχτήκαμε εύκολα, ούτε που φανταζόμασταν τι περιμένει. Απλά αφεθήκαμε. Ζούσαμε την εμπειρία λεπτό προς λεπτό. Αφήσαμε τα τείχη να πέσουν, χωρίς να χρειαστεί πολιορκία. Όλα στο χρόνο τους, δεν τον αμφισβητήσαμε στιγμή. Μας ρωτούσαν το μυστικό μας συχνά, το θυμάσαι; Δεν απαντούσαμε καν και νόμιζαν το κρύβουμε, ενώ απλά δεν είχαμε ψάξει ποτέ. Η αποκάλυψη κι η ανακάλυψη ήταν καθημερινές μας συνήθειες, χωρίς να χρειαστεί να τις κάνουμε θέμα. Δεν προσποιούμασταν αυτό που βολεύει. Το φυσικό μας έβγαινε αυθόρμητα, δε ζοριστήκαμε ν’αποδείξουμε κάτι. Ίσως ο λόγος που έχουμε διάρκεια να είναι ότι δεν έχουμε μέλλον. Βλέπουμε μόνο παρόν –κι όσο κρατήσει. Μένουμε λοιπόν αγκαλιά.

Κόκκινη κλωστή κομμένη

Τη δύναμη που έχω –την ατέλειωτη, την απέραντη, τη μαγική

τη σπαταλώ στην προσπάθεια να συγκρατήσω την αγνή επιθυμία να στοιχειώσω το είναι σου.

Να μείνουμε περιορισμένοι μ'ένα σκοινί να μας δένει, να μη μας δίνει επιλογή πέρα απ'το να καταστρέψουμε ο ένας τον άλλον ψάχνοντας ελευθερία ή ν'αφήσουμε την ελευθερία να μας κατασπαράξει όσο θα χορεύουμε μαζί αγκαλιά. Να σε στοιχειώσω όπως εκείνο το τραγούδι απ’τα παλιά. Δεν καταλαβαίνουν τι εννοώ ή τι νιώθω. Δεν παρεξηγώ κανέναν όμως. Δε χτίστηκαν να μάθουν τη δική μου ζωή ή την αλήθεια. Κι αυτό που αισθάνομαι και ζωντανό και αληθινό είναι. Κι όπως κάθε τι έμβιο, πρέπει να τρέφεται. Για την ώρα γεύεται το μέσα μου, εμένα την ίδια, με καταβροχθίζει, κάνοντας κάθε ανάσα τον πιο αγαπημένο εχθρό. Ποιος θα μπορούσε να δει ότι η δύναμη που σ’έκανε να παραδεχτείς την τύχη σου τότε, θα’ταν η ίδια που τώρα μοιάζει καταδίκη; Εγώ. Αυτή είναι η απάντηση, γι’αυτό δεν είπα τίποτα την ακατάλληλη στιγμή. Δεν ξέρω ποιανού είν' η προφητεία, αλλά την εκπληρώσαμε. Εμένα τι με ξέχασε όμως; Πώς βγαίνουνε γαμώτο από δω;

Τη γνώση που έχεις –την απύθμενη, την αρχαία, τη συμπαντική

τη σπαταλάς στην προσπάθεια ν'αντικρούσεις την ορμή που συμβολίζω. 

Αντί να σε στοιχειώσω εγώ -ένας σκοπός που ξέχασα στο κάλεσμα που πρόθυμα υπάκουσα- με κυριεύεις εσύ. Τον ξύπνιο μου, τον ύπνο, τα ενδιάμεσά μου. Ακόμη κι αν εξαφανίζεσαι αιώνες, επιστρέφεις σαν να’σουν δίπλα μου χτες και κάνεις ξανά το μαζί προσδιορισμό του εμείς. Με στοιχειώνεις όπως κάθε ανάσα που σε είδα να παίρνεις, μάρτυρας της ύπαρξής σου. Δεν τολμούν να συλλάβουν τι εννοώ και τι νιώθω. Δε με νοιάζουν εκείνοι. Δεν αναγνωρίζουν τους ευφάνταστους τρόπους σου να ενοχλείς τη ρουτίνα μου, χίλια σημάδια που -αν ήξερες- ίσως να έπαυες πια να με ορίζεις, από συμπόνια για την αδικία που βιώνω. Ποιος θα μπορούσε να πει ότι η γνώση που σε κάνει να διαμορφώνεις τον κόσμο είναι όντως εν γνώσει σου; Εσύ. Αυτή είναι η απάντηση, γι’αυτό δεν είπες τίποτα τη στιγμή που ρωτήθηκες. Δεν ξέρω ποιανού είναι το ρολόι, αλλά συγχρονισμένα βγάλαμε τους δείκτες. Ο κοινός μας χρόνος λειτουργεί ακόμα όμως. Πώς σταματά να χτυπά η καρδιά μου στον χτύπο του;

Τρίτον

(ψέμα πρώτο)

Λένε ότι όσο ψάχνεις οδηγείσαι στην αλήθεια.

Και την αλήθεια τη βρίσκεις εκεί που την ψάχνεις. 

Δε θυμάμαι να έψαξα ποτέ.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

(ψέμα δεύτερο)

Ο Τρίτων είναι θεός -το’χω γρουσουζιά να βάζω αόριστο, βλέπεις οι θεοί μονοπωλούν το για πάντα. Έχω κάθε λόγο να πιστεύω ότι μεταμορφώθηκε σε σαύρα, με συνάντησε στη λίμνη με τους δράκους και μου δώρισε ένα όμορφο κοχύλι. Ν’ακούς τη θάλασσα που κουβαλάς, μου είπε. Όταν του ζήτησα να εξηγήσει γιατί, βούτηξε και δεν τον ξαναείδε κανείς.

Ακολουθώντας τις οδηγίες, έμαθα ότι η φασαρία της σιωπής ήταν η μεγαλύτερη πρόκληση. Δεν αρνείσαι όμως τον άθλο που σου ανέθεσε ένα λευκαυγές ουράνιο σώμα, ειδικά όταν η πορεία του αψηφά πιθανότητες. Παρακολούθησα λοιπόν τις τρικυμίες που γέννησε ο μέσα μου χρόνος, ώσπου ξεκλείδωσα το μυστικό που κουβαλούσε.

Έμενε να εντοπίσω τη δύναμη που μου το έδωσε. Πώς φέρνεις όμως το αιώνιο μπροστά σου; Με το κλειδί, το μόνο πράγμα που είχα στα χέρια μου. Το χρησιμοποίησα για να καλέσω αυτόν που μπορούσε ν’ακούσει.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

(ψέμα τρίτο)

Λένε ότι τα σημάδια τριτώνουν. Δύο στις τρεις είμαι εγώ, η τρίτη έρχεται διαρκώς από σένα. Οι βασικές συνθήκες του έρωτα είναι να θες, να μπορείς και να γίνεται, λένε.

Απάντησα «ποτέ» και «για πάντα».

Σε θαυμάζω

Κ ας μην έχεις ιδέα το πόσο. Αυτό με κάνει να σε θαυμάζω περισσότερο. Αυτό -και το ότι ξυπνάς και κοιμάσαι όντας εσύ. Είτε το ξέρεις είτε όχι, είσαι ο εαυτός σου. Όχι ως επιπλέον δικαιολογία να μένεις ο ίδιος, αλλά ως ευκαιρία να εξελίσσεσαι. Αυτό είναι που με μάγεψε πάνω σου. Το ενδιαφέρον για την αλληλεπίδρασή σου με τον άλλο. Τους περαστικούς, τους γνωστούς, κάθε μορφή ύπαρξης. Σε νοιάζει. Τον κουβαλάς μέσα σου. Σε πνίγει το δίκιο του, σε γεμίζει η χαρά του.. τον νιώθεις. Στηρίζεις την απόφαση ν’αντιμετωπίζει τις προκλήσεις όπως ορίζει το εσωτερικό του παιδί. Εμπνέεσαι απ’τον τρόπο που ενώνει τ’αντίθετα, δημιουργώντας συνείδηση. Αναγνωρίζεις την ευλογία της προσφοράς του στον κόσμο. Προσπαθείς να ομορφαίνεις το καθημερινό του ταξίδι.

Σε θαυμάζω λοιπόν.

Και δεν μπορώ να το κρύψω. Αυτό μου δίνει θάρρος να σε γνωρίσω. Αυτό -και το ότι ξυπνώ και κοιμάμαι μαζί σου. Είτε το νιώθεις είτε όχι, είμαι στο πλάι σου. Όχι ως λόγος να μένεις στο ίδιο σημείο, αλλά ως συγχρονισμός στη μεταμόρφωση. Αυτό είναι που σ’έφερε στο δρόμο μου. Το ενδιαφέρον ν’αντικρίσω τον κόσμο. Τους σκοτεινούς, τους ξεκάθαρους, κάθε πτυχή αλήθειας. Με νοιάζει. Τον τρέφω μέσα μου. Με κυριεύει η ελπίδα του, με προκαλούν οι επιλογές του.. τον συναισθάνομαι. Αποφασίζω να δώσω το λόγο στην εσωτερική μου πυξίδα. Εμπιστεύομαι τον τρόπο που χαράζει πορεία, εξερευνώντας κάθε κατεύθυνση. Εκτιμώ το δικαίωμα στη ζωή κι όποιον αναλαμβάνει την ευθύνη του. Είναι το χρέος μου απέναντί σου, να χτίζω έναν καλύτερο κόσμο.
  

Μόνοι μαζί

Σκέφτομαι την πρώτη φορά που βρεθήκαμε μόνοι. Οι δυο μας. Κανείς δε χωρούσε ανάμεσα, τα μάτια μας αντίκριζαν όσα αναζητούσαν στο τώρα. Στην εικόνα και το γέλιο του άλλου. Μες στο φιλί, εκεί που σμίγαν οι αισθήσεις. Στην εγκεφαλική ένωση δύο σωμάτων και τη σωματική ένωση δύο ψυχών. Είχαμε διαλυθεί στην ολότητα, παραδινόμασταν στο δέος της ύπαρξης. Κάτι, κάποιος ήταν παρών. Ασύλληπτος, απερίγραπτος σε σχέση μ'εμάς.. είτε μαζί είτε χώρια. Μας ξεπερνούσε` κι όμως, μας είχε ανάγκη. Για μια στιγμή, υπήρξαμε οι μόνες ακριβείς μεταφράσεις του. Ή μάλλον τα σύμβολα, οι κώδικές του. Χτίσαμε ένα πρόγραμμα -ίσως ακόμα και σύστημα. Μια γλώσσα ακατάληπτη που μας παρέδωσε όμως το νόημα. Πρόγνωση της ζωής που καρτερεί τον καθένα μας. Ενημερωτικό σποτ με χορηγό του το άμεσο μέλλον.

έρχεται η σειρά σου, μου είπε

Άνοιξα τα μάτια κι είδα τον έρωτα να σε καταπίνει. Τρόμαξα. 

Νόμισα σ'έχασα, ακριβώς τη στιγμή που σε βρήκα.

Προσευχή

Βαθύς, αιώνιος διχασμός.

Αυτά που θέλω από σένα κι αυτά που θέλω για σένα.

Τα δικά μου, τα δικά σου και τα δικά μας.

Το γέλιο σου προοριζόταν για μένα, φιλτραρισμένο απ'τον υπόλοιπο κόσμο.

Ο σίγουρος τρόπος να με ζεστάνει..να το χαρίζεις παντού.

Αδιακρίτως.

Σε ζήτησα μόνο δικό μου` κι απ'τη βιασύνη σου να γίνουμε ένα

χωρίς ν'αδικήσεις κανένα, έσπασες σε δισεκατομμύρια κομμάτια.

Σε ζήτησα όμως ολόκληρο` κι απ'το θυμό μου που δε σε λατρεύαν

χωρίς να εξαιρέσω κανέναν, στράφηκα εναντίον των άλλων.

Ένας άλλος ήμουν όμως κι εγώ όταν αναιρούσα τη θυσία σου,

όταν φοβόμουν την ευθύνη του να είμαι αγνή

για να ευλογώ την ύπαρξή σου σε μένα.

Για καθένα που δε σ'αναγνώριζε και το παρατηρούσα,

χαράμιζα μία στιγμή που θα'στρεφε την προσοχή μου σε σένα.

Αδιαλείπτως.

Ο σίγουρος τρόπος να λάβω το δώρο σου..να το εκτιμάω παντού.

Η παρουσία σου ανήκει σε όλους, φιλτραρισμένη από μένα.

Τα δικά μου δικά σου και τα πάντα δικά μας.

Αυτά που θέλω σε σένα κι αυτά που θέλω μαζί σου.

Πηγαίο, διαυγές όνειρο.

Το μόνο που θυμάμαι

Υπάρχει ένα μονοπάτι. Ένα για τον καθένα. Όχι απαραίτητα ξέχωρα μεταξύ τους. Όχι απαραίτητα ενωμένα διαρκώς. Το μόνο που χρειάζεται να θυμάσαι είναι ότι περπατάς στο δικό σου. Ή και στέκεσαι. Ή κάθε τόσο γυρνάς και ψάχνεις προς τα πίσω ή τρέχεις μπροστά. Άλλωστε το μονοπάτι είναι χώρος. Δεν έχει σημασία αν κάποιο τμήμα του το περπατήσεις μία ή περισσότερες φορές. Το μόνο που χρειάζεται να θυμάσαι είναι ότι δε θα καταφέρεις να το σεργιανίσεις δεύτερη φορά όντας ο άνθρωπος που ήσουν την πρώτη. Κι αν δεν πιεστείς σε κάποιο σημείο της διαδρομής, μπορεί να το περπατάς αδιάκοπα. Κι αν πάλι κουραστείς και σταματήσεις για όσο νιώθεις απαραίτητο, απλά θυμήσου ν'απολαύσεις τη θέα. Μη σε απασχολεί αν το διανύεις μόνος. Και παρέα να'χεις, μόνος σου πορεύεσαι. Η μαγεία της πραγματικότητας είναι πολύ ισχυρότερη από αυτή των παραμυθιών. Υπάρχει η ευλογία του να συντροφεύεσαι από κάποιον με τον οποίο σ'ενώνει κάτι μοναδικό, κάτι αιώνιο. Υπάρχει η σοφία του ν'ανακαλύπτεις συνέχεια τον κόσμο, κάθε φορά, με την ίδια πηγαία αγάπη. Το μόνο που χρειάζεται να θυμάσαι είναι ότι το συγκεκριμένο μονοπάτι, αυτό που εσύ αντιλαμβάνεσαι, πρόκειται να μοιραστεί την εμπειρία της ύπαρξής του μόνο μαζί σου. Κανείς άλλος δε θα ξέρει τι σημαίνει να βαδίζεις σ'αυτό. Κι εσύ, μόνο αυτό μπορείς να βιώσεις. Αιώνιο. Πηγαίο. Είναι άπειροι αυτοί που βαδίζουν τα μονοπάτια τους συγχρόνως με σένα. Κάποιους απ'αυτούς τους γνωρίζεις. Μερικοί βάζουν τρικλοποδιές, άλλοι σε βοηθούν να σηκωθείς κι ορισμένοι απλώς παρατηρούν. Το μόνο που χρειάζεται να θυμάσαι είναι ότι δεν μπορείς να τους παραδώσεις τη δύναμη να ερωτεύεσαι τη ζωή. Αυτήν την αντλείς από το μονοπάτι. Το δικό σου μονοπάτι. Μη ρωτάς. Υπάρχει ένα μονοπάτι για τον καθένα.

Παρένθεση

Δεν περιμένω πια να έρθεις.. έτσι, δε φοβάμαι μη χαθείς στις διαδρομές. Σε ψάχνω εγώ, ακούραστα, πέρασαν πλέον χρόνια. Δε ζητάω πια οδηγίες, σε χρήζω μυστική μου πυξίδα. Κανείς δε βλέπει πού με ταξιδεύεις και δε μας ματιάζουν. Ελευθερία. Υπέροχος, αδίστακτος έρωτας. Με κρατάς σ'ομηρία αφήνοντάς με να ζήσω.. κι εγώ αναπνέω στο ρυθμό του ονόματός σου. Ό,τι πιο εύηχο ψιθύρισα ποτέ μου, προοριζόταν για σένα. Δε χρειάζεται να ξέρω αν μ'ακούς. Κομμένη η σιγουριά ενός πεπρωμένου. Αναζητώ το μεγαλείο του τώρα. Μια στιγμή που δε φταίει στο χρόνο, παρά μόνο σε μένα που τη ζω αλλού. Σ'ένα παράλληλο κόσμο, το αιθέριο εσύ έρχεται, με πιάνει και λέει "το ξέρω". Η σοφία του κόσμου φωλιάζει απροκάλυπτα στα μάτια σου. Δε με νοιάζει τι ξέρεις, άσε με απλά να τα κοιτάω. Δως μου το δικαίωμα να βουτήξω μέσα τους κι υπόσχομαι να βυθιστώ στον έρωτά τους. Αυτό είναι άλλωστε ακόμη το θέμα. Μου κόβεις την ανάσα, το ξέρεις;

Η Εποχή Των Μουσών

Άραγε, οι μούσες να ερωτεύονται;

Του χορευτή να ερωτευτεί του ποιητή

να φύγουν για λίγο, να χτίσουν έναν κόσμο δικό τους

και -μεθυσμένες κάθε βράδυ απ'τον έρωτα,

να μη θυμούνται (ούτε να νοιάζονται)

ποια πρέπει να επιστρέψει πού.

Ο ένας τώρα χορεύει ποίηση

κι ο άλλος απαγγέλλει κινήσεις,

κι η έμπνευση να μην κρατά για πολύ.

Το ίδιο για ανθρώπους και μούσες,

ο έρωτας πιο δυνατός απ'το χώρια`

ο κόσμος δε χτίζεται μόνος του.

Αλλοπαρμένες τα παρατούν όλα,

αλαφιασμένες κυνηγούν τον άνεμο

που παρασέρνει τη μυρωδιά του μαζί`

σε μέρη ανεξερεύνητα την κρύβει,

να πρέπει να ψάξουν για να βρεθούν`

να μην αναγνωρίζουν πλέον το χρόνο

παρά μόνο ως κατασκεύασμα ενός χορευτή ή ενός ποιητή

που τις παγίδευσαν προς όφελός τους

μακριά τη μία απ'την άλλη.

Χαθήκαν τα ίχνη τους,

μόνο το ανείπωτο παραμύθι θα τις θυμίσει.

Έμεινε ο χορευτής να γράφει ποιήματα

κι ο ποιητής να χορεύει στους δρόμους`

κι όταν ανταμώσαν οι πράξεις τους,

το έργο του ενός θύμιζε κάτι από την τέχνη του άλλου.

Επαφή

Πάλι σου έδωσα όνομα. Μ'αυτό σε αποκαλώ τώρα. Σου πάει, δεν μπορείς να πεις. Μπορείς, τι δεν μπορείς δηλαδή.. αφού εσύ τα κανόνισες όλα.

Το παραδέχομαι, σ'αποφεύγω. Πάντα μ'άρεσε να κρατάω αποστάσεις, λες κι είχε ποτέ σημασία` μέσα μου σε κουβαλάω. Σε βλέπω μέχρι και στον καθρέφτη.

Δεν παρεμβαίνεις στη ζωή μου συχνά` όμως όταν το κάνεις, γίνεται θεαματικά. Τραντάζεις το έδαφος, ταράζεις τα νερά, φοβάσαι` μήπως η παρουσία σου δεν είναι αισθητή. Ή έστω. Πως δεν θα μπει σε υψηλή προτεραιότητα.

Ξυπνάς και κοιμάσαι μαζί μου. Κι εσύ μέσα σου με κουβαλάς. Έτσι εξηγούνται τα χαρούμενα και τα μίζερα πρωινά μου. Τα βράδια αφήνουμε το σώμα κι αλληλεπιδρούμε στον αιθέρα. Ένας προς Ένα. Τίμια πράγματα. Τη σύνδεση την εξελίσσουμε μαζί.

Θέλω να ξέρω πως γελάς. Γι'αυτό σου στέλνω τη χαρά όσων συμβαίνουν. Ο μόνος τρόπος να τη μοιραστώ είναι να τη δεχτώ όπως προσφέρεται. Κι αν δεν είναι χαρά, να'ναι εκτίμηση. Ή ευγνωμοσύνη.

Έστω, έρωτας.

Πάλλεσαι.

Αφέσου.

Θα εκραγούμε μαζί.

Φαντάσου Έρωτα

Όταν ερωτευτώ, θέλω να'ναι Κυριακή. Μια γελαστή, φωτεινή Κυριακή που θα κάνει όλο τον κόσμο χαρούμενο. Θέλω όμως να μ'ερωτευτεί κι ο Άλλος. Ένας άλλος που θα νιώσει ότι έλειπα κι ας μη γνώριζε το εγώ αυτής της απουσίας. Όταν ερωτευτώ, θέλω ν'ανοίξει η καρδιά μου από ευγνωμοσύνη στη ζωή, που στέλνει τους καλύτερους δασκάλους. Θέλω να δω Ειρήνη κι ας χρειαστεί να καταρρεύσει όλο το σύστημα. Θέλω να υπάρχει μαγεία.. αόρατες δυνάμεις να δίνουν αξία σε όλους. Όταν ερωτευτώ, δε θέλω τίποτα επαναΣτατικό.

Φαντάσου έναν έρωτα επΑνάσταση!

Το μαύρο δάκρυ

Όταν στέρεψε από ήχο, άρχισε να κλαίει.

Έκλαιγε μελάνι κι έγραφε λέξεις.

Σκιές σε λευκό φόντο που είχαν ψυχή.

Τα δάκρυά του μοιάζαν γραφίτης.

Έκλαιγε μέρες, μήνες, χρόνια.

Έκλαιγε μελάνι και πότιζε τετράδια, τοίχους, επιστολές.

Έκλαιγε μελάνι και σχημάτιζε απαντήσεις`

κι ας μη γνώριζε ποιες ήταν οι απορίες.

Ζωγραφική από λόγια που τα παίρνει ο αέρας 

με σκοπό να ταξιδέψουν τον κόσμο.

Τα δάκρυά του έμοιαζαν χρώμα.

Όταν στέρεψε από ήχο, έκλαψε ποίηση.

Κι ήτανε τόσο άηχη, που έκανε κρότο.

Έρωτας στα μέτρα σου

Βρισκόμαστε σ' ένα γραφείο. Τα τηλέφωνα χτυπούν διαρκώς κι ο υπάλληλος πνίγεται στα έγγραφα. Παρακολουθούμε την ακόλουθη συνομιλία.

Υπάλληλος: Τμήμα Παραγγελιών. Τι μπορώ να κάνω για σας;
Γυναικεία Φωνή: Έναν σύντροφο στο 11 παρακαλώ.
Υπάλληλος: Μάλιστα. Πώς τον θέλετε;
Γυναικεία Φωνή: Φιλότιμο, ειλικρινή.. κι ερωτευμένο!
Υπάλληλος: Μας τελείωσε ο έρωτας. Να βάλω επιθυμία;
Γυναικεία Φωνή: ...εντάξει...
Υπάλληλος: Σε λίγο θα είναι κοντά σας. Ευχαριστούμε για την προτίμησή σας!

Βρισκόμαστε στο ίδιο γραφείο. Η κατάσταση παραμένει ως έχει.

Νέα συνομιλία με την ίδια γυναικεία φωνή.

Γυναικεία Φωνή: Καλησπέρα. Για μία επιστροφή τηλεφωνώ.
Υπάλληλος: Βεβαίως. Πώς μπορώ να βοηθήσω;
Γυναικεία Φωνή: Έγινε μάλλον κάποιο λάθος. Συμφωνήσαμε επιθυμία, αλλά στείλατε πόθο!
Υπάλληλος: Σας ζητώ συγγνώμη για την αναστάτωση. Μπορείτε παρακαλώ να μου υπενθυμίσετε την αρχική παραγγελία;
Γυναικεία Φωνή: Φιλότιμο, ειλικρινή κι ερωτευμένο είχα ζητήσει, μα είχε τελειώσει ο έρωτας και..
Υπάλληλος: Τον θέλετε ακόμα; Απ' ότι βλέπω φέραμε.
Γυναικεία Φωνή: Ναι, ναι! Εννοείται!
Υπάλληλος: Μόνο που...
Γυναικεία Φωνή: Μόνο που τι;
Υπάλληλος: Μόνο που δεν έχουμε αλήθεια. Να βάλω λίγη ευθύτητα;
Γυναικεία Φωνή: Εντάξει..Περιμένω.

Στο γραφείο τίποτα δεν έχει αλλάξει. 

Η ίδια γνώριμη φωνή στην άλλη γραμμή του τηλεφώνου.

Γυναικεία Φωνή: Γεια σας. Μιλήσαμε και προηγουμένως...
Υπάλληλος: Ναι, σας θυμάμαι. Προέκυψε κάποιο πρόβλημα;
Γυναικεία Φωνή: Έτσι νομίζω. Είχαμε πει ευθύτητα, αλλά στείλατε θράσος.
Υπάλληλος: Χίλια συγγνώμη, αυτά τα δύο μπερδεύονται συνήθως.Μπορώ να το τακτοποιήσω άμεσα, αν και...
Γυναικεία Φωνή: Αν και;
Υπάλληλος: Αν και μόλις ξεμείναμε από φιλότιμο.
Γυναικεία Φωνή: Ωχ..χμ..και τι βάζετε στη θέση του;
Υπάλληλος: Τίποτα.
Γυναικεία Φωνή: Τίποτα;! Τι εννοείτε;
Υπάλληλος: Πως δεν έχει υποκατάστατο. Θέλετε να διαλέξετε κάτι άλλο;
Γυναικεία Φωνή: Δεν ξέρω..τι να το κάνω ένα θρασύ κάτι που να μ'επιθυμεί; Ίσως χρειαστεί να σας καλέσω άλλη στιγμή. Περίπου πότε φέρνετε;
Υπάλληλος: Δυστυχώς είναι άγνωστο. Η σπανιότητα βλέπετε...
Γυναικεία Φωνή: Καταλαβαίνω...
Υπάλληλος: Μπορούμε μήπως να εξυπηρετήσουμε αλλιώς;
Γυναικεία Φωνή: Μπα, δε βλέπω το πώς...
Υπάλληλος: Θέλετε μήπως κάποιο απ'τα προσωρινά μας πακέτα; Και το επιστρέφετε όταν ετοιμάσουμε την αρχική παραγγελία.
Γυναικεία Φωνή: Μα...
Υπάλληλος: Είναι κάτι που ικανοποιεί ιδιαίτερα τους πελάτες μας. Πρόκειται για εξαιρετική συμφωνία!
Γυναικεία Φωνή: Δεν ξέρω, δε νομίζω.
Υπάλληλος: Τι σας προβληματίζει, αν επιτρέπεται;
Γυναικεία Φωνή: Δε θα το εκτιμήσω το ίδιο. Οπότε ποιος ο λόγος;
Υπάλληλος: Μα δεν υπάρχει λόγος να στερείστε λόγω ελλιπών αποθεμάτων!
Γυναικεία Φωνή: Δεν καταλαβαίνω τι μου λέτε. Πώς γίνεται να στερηθώ κάτι που δεν είχα σκοπό να ζητήσω;
...
Γυναικεία Φωνή: Αφήστε το καλύτερα, δεν πειράζει. Θα ψάξω κάπου αλλού. Κι αν δεν τον βρω, θα καλέσω σε λίγο καιρό να μάθω αν είναι έτοιμος. Σημειώνετε;
Υπάλληλος: Φιλότιμο...ειλικρινή..κι Ερωτευμένο.. καλέ ναι! μ'έψιλον κεφαλαίο! Καλή σας μέρα!

Κουνάει το κεφάλι του, τσαλακώνει και πετάει το χαρτί. Τα φώτα σβήνουν.

~ συμμετοχή στην παράσταση "Olakolaz.gr III - Ένα καρφί πάνω στον τοίχο",
Εργαστήρι Δημιουργικής Γραφής Tabula Rasa.