Στο μάτι του κυκλώνα

Αισθάνομαι ταλαιπωρία, 

χωρίς αυτό να περιγράφει πώς νιώθω.

Θέλω να φύγω, αλλά μπορώ να ξεφύγω μόνο σαν κλέφτης-

ο λόγος που θα 'χω στερηθεί την ένωση του παζλ.

Ψιθυρίζω ότι κάτι με καλεί κι απ' τα παράθυρα μπαίνει αέρας,

με ακινητοποιεί και φεύγει με το μυστικό μου.

Χτυπάει η πόρτα και δεν ανοίγω - αν δεν το ξέρεις, δεν σε αλλάζει` 

λέω, αποδοκιμάζοντας σιωπηλά τη σιγουριά μου.

Επίκεντρο σεισμού, ταχύτητα κομήτη.

Περίεργο να ζεις στα χαλάσματα χωρίς αυτά να είναι χαλασμένα.

Αναρωτιέμαι διαρκώς ως ποιος φεύγω. Πώς; Πότε; Γιατί;

Τίποτα δεν θα απαντηθεί ενώπιόν μου.

Δεν είμαι νέο εγώ, αν αφηγούμαι τι αισθάνομαι και όχι πώς νιώθω. 

Κι όχι πως δε μου μιλάω, ίσως που δεν με ακούω.

Άνθρωπος που μιλάει για ό,τι τον καλεί, άνθρωπος που το ακούει.

"Δεν μπορεί να μη βλέπεις" λέει, κι όντως -ψυχανεμιζόμουν ευθυγράμμιση.

Είναι ανακουφιστικό να είμαι στο πλάι μου.

Να υπάρχω ως κάτι συνεχές, ακόμα κι όταν όλα αλλάζουν.

Να είμαι. Ψυχή. Παρουσία.

Μια φωνή

Η σιωπηλή κραυγή μου λέει τι πρέπει να κάνω, αλλά εγώ αντιδράω γιατί δεν θέλω η ζωή μου να στηρίζεται σε πρέπει. Σαν να περπατάς σε σκοτεινό δρόμο, ξημέρωμα -κι όταν μία εσωτερική σιωπή σου ουρλιάζει να στρίψεις, εσύ να λες είμαι ελεύθερο πνεύμα εγώ, δεν υπακούω σ'εντολές. Ποιος τολμά να διατάξει ειρήνη στον πιο βαθύ σου πόλεμο; Ποια σανίδα σωτηρίας συστήνεται ως κάτι λιγότερο από επιτακτική ανάγκη; Η αποδοχή είναι το πρώτο βήμα, μου είπε. Δεν μου είπε ότι θα πρέπει να αποδεχτώ ότι μερικές φορές αυτό που θέλω έχει τη δύναμη να με καταστρέψει. Δεν μου είπε ότι η αλήθεια μπορεί να διαλύσει` όχι τις υποψίες, την πλάνη, την αμφιβολία. Εμένα. Αλλά τι είμαι εγώ αν όχι ένα σύνολο από θέλω που μπορεί το εγώ μου να απορρίψει ως πρέπει; Τι είμαι, αν όχι μια ελεύθερη βούληση εγκλωβισμένη στη συνειδητοποίηση της ανελευθερίας της; Σημασία δεν έχει ποιος βροντάει στην πόρτα του κουφού, αλλά τι βροντάει στην καρδιά του. Το ότι υπάρχουν στιγμές που δεν θέλει να πρέπει, δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει να θέλει...να ακούσει.

Απαντήσεις

Οι απαντήσεις δεν έρχονται ως σωστές ή λάθος. Δεν συνοδεύονται από φωτεινές επιγραφές που ενημερώνουν για το επίπεδο ορθότητας. Δεν ακολουθούνται από συνέπειες που μπορείς να διαλέξεις. Δεν σημαίνουν λύτρωση ή καταδίκη. Δεν κατατάσσονται σε κατηγορίες αναλόγως βαθμού επιρροής στη ζωή σου.

Έχοντας πει αυτό, δεν σταματούν να την επηρεάζουν.

Αλλά δεν τις λαμβάνεις βάσει προσδοκιών. Ή μάλλον, δεν χρειάζεται να τις λαμβάνεις βάσει αυτών. Γιατί όποιες κι αν είναι, είσαι αυτό που είσαι -και θα είσαι αυτό που είσαι, ακόμα κι αφότου προσπαθήσεις να μάθεις τι είσαι. Ή χειρότερα, αφότου προσπαθήσεις να πείσεις γι’ αυτό που θεωρείς ότι είσαι. Οι αποφάσεις σου θα προδίδουν ποιος είσαι με τρόπο που δεν προβλέπεται.

Έχοντας πει αυτό, μπορείς να αποδεχτείς αυτό που αποδεικνύεται ότι είσαι.

Ή μπορείς να αρνηθείς την απάντηση, προσποιούμενος ότι είσαι κάτι άλλο. Ακόμα κι αυτό είναι μια μορφή απάντησης, την οποία δεν μπορείς –ούτε πρέπει– να ελέγξεις.

Αυτό που είσαι θα συνεχίσει να εκφράζεται με τρόπο που δεν προβλέπεις. Αυτό που αποδέχεσαι θα συνεχίσει να αποτελεί αυτό που ήσουν προτού αποφασίσεις πώς θες να φανείς.

Στην εποχή που..

Τα αγαθά συνοδεύονται από παραινέσεις. Όταν πίνεις, πάρε ταξί. Όταν τζογάρεις, διαφύλαξε το βιος σου. Όταν λαμβάνεις φάρμακα, συμβουλέψου ένα γιατρό. Όταν οδηγείς, αγνόησε το κινητό σου. Η κοινή λογική έπεσε στην ανάγκη της κοινωνικής ευθύνης νομικών προσώπων, μια και τα φυσικά έχουν χάσει επαφή με το ένστικτο επιβίωσης.

Η ζωή πλέον αγώνας δρόμου προς την ανυπαρξία – ελάχιστοι μόνο ακολουθούν προσωπικά μονοπάτια και γίνονται θρύλοι. Οι περισσότεροι φοβούνται το πότε, γι’ αυτό μένουν γαντζωμένοι στο πάλαι ποτέ. Πότε αφήνουμε τα όνειρα στη μέση, πότε αναμένουμε το τέλος της εμπειρίας για να της αποδώσουμε ετεροχρονισμένη αξία.

Οι απαιτήσεις από τον εαυτό μας γεννούν απορίες. Άλλοτε υπερβολικής έντασης άλλοτε παράλογης φύσης. Το είδος της πίεσης που ασκούμε ο ένας στον άλλο φανερώνει το επίπεδο στο οποίο συναντούμε τις εσωτερικές μας συγκρούσεις. Από το πώς τις διαχειριζόμαστε μετατρέποντάς τες σε ευκαιρίες, κρέμεται το μέλλον του κόσμου.

Όλοι εύχονται να γίνουν κάποιοι. Μη τους το πεις αλλά δε θα πετύχουν, αν δε θέλουν να παραδεχτούν πόσο σημαντικοί είναι ήδη. Πιόνια με ελεύθερη βούληση. «Είμαστε αυτό που κάνουμε για να αλλάξουμε αυτό που είμαστε» διάβασα σ’έναν τοίχο της πρωτεύουσας και γκρεμίστηκαν τα τείχη της καρδιάς μου. Η πιο χρήσιμη εποχή να ζεις είναι η παρούσα.

Τις Ει;

Ξαφνικά, όλα αποτελούν ευκαιρία να αντικρίσω τα προκαθορισμένα μου. Όσο πιο ανοιχτό το μυαλό, τόσο πιο δύσκολα διαχωρίζεται η πολυφωνία απ’την παραφωνία των σκέψεων. Μερικοί μπορούν, λέει, να'χουν πολλές αντικρουόμενες ιδέες μαζί, χωρίς να τις αφήνουν να συγκρούονται. Αρμονία συνεχούς κίνησης, αναντικατάστατο στοιχείο ροής.

Ανοίγω τα μάτια και βλέπω κόσμους που, ακόμα κι αν έρθουν αργότερα, θα έχουν ήδη υπάρξει. Αφοσιωμένοι στο χτίσιμο του μέλλοντος, τοποθετούμε τα υλικά του παρόντος σε δεύτερο πλάνο κι ύστερα αναρωτιόμαστε γιατί είναι όλα ατελή. Τόσο χαριτωμένοι που, στην προσπάθεια να δώσουμε διάρκεια στις στιγμές, τις ζούμε επαναλαμβανόμενα ως αναμνήσεις, μέχρι να δεχτούμε το νόημα που φέρουν.

Κλείνω τα βλέφαρα και, νιώθοντάς σε μια ανάσα μακριά, ξεχνάω το χρόνο και το τοπίο. Μετά ξεχνάω κι εσένα` πλέον σ' αναγνωρίζω ως κομμάτι μου. Δε θυμάμαι το ρόλο μου απέναντί σου` αφού δεν είμαστε ξέχωροι. Δε συμβαίνουμε ο ένας στον άλλον, μοιραζόμαστε την εμπειρία αυτών που γίνονται ήδη.

Ταξιδεύω μεταξύ συνειδητού/κοιμισμένου. Υπακούω στο άηχο κάλεσμα να δραπετεύσω από τη φυλακή της βεβαιότητας, με την κρυφή πεποίθηση πως τίποτα δεν είν’ ό,τι νόμιζα` είναι όπως πιστεύω. Η εμπιστοσύνη στο άγνωστο δε χρειάζεται να'ναι δόγμα ή θρησκεία. Τη βαφτίζω αποδοχή, της δίνω το ελεύθερο να μου ξανασυστήνεται όταν δε βρίσκω θέση στο σύμπαν του οποίου αποτελώ πραγματικότητα.

Μη με ρωτάς αν υπάρχει ψυχή περιμένοντας η απάντηση να μιλήσει στο μυαλό ή στην καρδιά σου, αν αγνοείς πως και το σώμα σου ξέρει να ακούει. Μπορεί να μην είναι μυστήριο που κινείται έχοντας κάποιο σκοπό, είναι όμως μαγεία που επιθυμείς να τον ορίζεις εσύ.

Σφουγγάρι

και ξαφνικά νιώθω ότι μ' έχει ρουφήξει ολόκληρη
κι είναι έτοιμο να μου κάνει πλύση
κι εγώ θα'μαι υπεύθυνη για το στύψιμο
και δεν είμαι σίγουρη ότι έχω τόση αντοχή (γιατί δύναμη έχω)
να στραγγίζω κι αυτό το σεντόνι της γνώσης..
κι ίσως να μην κρυώνω τελικά όσο νόμιζα
ή ίσως να κρυώσω περισσότερο αν τ' αφήσω βρεγμένο
γι' αυτό
παίρνω όσο πιο γερές δόσεις γνώσης αντέχω
σωστά εστιασμένες, γιατί
με σέβομαι αρκετά ώστε να πιστεύω ότι
μπορώ πλέον να δω καθαρά
ποιο σεντόνι σκεπάζει τον καθρέφτη..
κι ίσως να στοιχειώνει τις στιγμές μου
ή ίσως να νομίζω πως κόβει το κρύο

.

Διατάραξη Κοινής Ησυχίας

Αλλαγές.
Κατακόρυφες κι οριζόντιες.
Πάντοτε κάθετες.
Πλαγίως και ευθέως.

Τα πράγματα αλλάζουν.

Το ίδιο κι οι άνθρωποι.

Μαζί κι οι καταστάσεις.

Οι αλλαγές είναι πέτρες που ταράζουν τη λίμνη της ψυχής.

Η καρδιά σπάει,

το μυαλό αρπάζει,

τα μάτια πετούν σπίθες.

Η γλώσσα εξακόντισε καρφιά.

Προσβολές.

Της ηθικής, της λογικής, της μιας στιγμής.

Οι αλλαγές είναι οριστικές. Ορίζουν την πορεία.

Στο δευτερόλεπτο. Στο λεπτό. Ίσως και στο χοντρό.

Το χόντρυνες κι εσύ..

κι άλλαξαν όλες οι αισθήσεις.

Πριν προλάβω να χωνέψω τη μία,

μου στάθηκε η άλλη στο λαιμό 

και πριν προλάβω να πνιγώ απ' το κακό μου,

προσαρμόστηκα.

Έχεις δικαίωμα να είσαι όποιος θες.

Έχω δικαίωμα να μην είμαι μ' όποιον κι όποιον.

Σ' αγάπησα.

Άλλαξες.

Φύγαμε.

Σκοτεινή Άμυνα

Το μέλλον καθώς με προσπέρασε, άφησε κάποια ίχνη.
Τα ερμήνευσα και μου είπαν πως αν τα πατήσω θα γελάσω.
Αν τα ξέρω πριν πατήσω πάνω τους θα γευτώ την ειρωνεία.

Φοβάσαι το είδος σου και αυτόματα γίνομαι το είδος σου και μας φοβάμαι.
Μισώ τους ρατσιστές και γίνομαι ρατσιστής.
Μισό! Δεν τους μισώ, τους λυπάμαι.
Αν δεν κρυβόντουσαν δεν θα φοβόντουσαν και δεν θα μισούσαν.

Ό,τι έχει ο εαυτός σου, το μοιράζεις τριγύρω και το αντιμετωπίζεις:
Ό,τι σ'αρέσει πάνω σου το ψάχνεις γύρω σου να το θεοποιήσεις.
Ό,τι απεχθάνεσαι μέσα σου σε βρίσκει απ'έξω σου να το αγαπήσεις αλλά το διαολοστέλνεις.

Πως να σε δεχτεί η κοινωνία όταν δεν την δέχεσαι εσύ;
Ψάχνεις ταμπέλες να σε δεχτεί.
Βγάζεις τις ταμπέλες της για να την δεχτείς.

Πόσοι γνωρίζουν το αληθινό σου πρόσωπο;
Κανείς, αφού δεν έχεις μόνο ένα.
Και στο καθένα βάζεις και μάσκα για άμυνα.

Δειλός! Αυτό είμαι!
Δειλός που στο δείχνω πρώτα και μετά τρελός που το κάνω.
Και τι είσαι εσύ; Ένα τίποτα για μένα που το κάνω εργαλείο για να φτιάξω κάτι δικό μου.

Είσαι αυτό που φοβούνται οι άλλοι.
Πρόσεχε όμως. Όταν αρνείσαι τον εαυτό σου καταριέσαι το "είναι" σου.
Και χτίζεις κάτι που δεν είσαι, αλλά θα γίνεις γιατί το τρέφεις καλά.

Φταίω που με νοιάζει.
Φταις που επιλέγεις να είσαι μόνος.

Στο διάολο που φταίμε!
Είμαστε άξιοι της μοίρας μας.
Φοβόμαστε εκείνους που δεν φοβούνται τον εαυτό τους.
Γιατί βλέπουμε πως τους αντιμετωπίζουν οι άλλοι.
Και φοβόμαστε.
Γινόμαστε οι άλλοι.

Κόκκινα Δάκρυα

Έρχεται η στιγμή μου, το ξέρω.
Νιώθω τις λέξεις μου να τελειώνουν.
Τα λάθη ζυγίστηκαν και κρίθηκαν.
Η αλήθεια έλαμψε και το φως της κάλυψε τα πάντα.

Γνώρισα αυτό το φως και είχε όνομα και επίθετο.
Δεν ξέρω αν το βρήκα εγώ ή αν με βρήκε αυτό.
Ξέρω ότι βρεθήκαμε μαζί σε εκείνο το έργο.
Στη μιάμιση ώρα που κρατούσε, ο χρόνος συμπυκνώθηκε και ξεχείλωσε σε μια ζωή.

Τίποτα από αυτά δεν συνέβει σε αυτή τη πραγματικότητα.
Οπότε έψαξα να βρω την πραγματικότητα που έλαβαν μέρος.
Έψαξα να βρω που έγιναν όλα αυτά όσο έλειπα...και τα βρήκα!
Ήμουν εκεί κι ένα κομμάτι εκεί θα κατοικεί δυστυχώς ή ευτυχώς.

Είναι δύσκολη η συμφωνία της καρδιάς.
Γιατί η υπομονή της και η αποδοχή της έχουν ασύλληπτες προοπτικές.
Ζει για να πονάει και να μετατρέπει αυτόν τον πόνο σε αγνότητα.
Ζει για να βασιλεύει.

Θα έδινα αυτή τη βασιλεία πρόθυμα και κάποια μέρα θα το κάνω.
Σε μια καρδιά τόσο μόνη και γεμάτη όσο η δικιά μου.

Ξέρω τη δύναμή της. Έγινα η δύναμή της.
Γεύτηκα μία μόνο σταγόνα από το αίμα της και το θέλω όλο!
Ξέρω πως να φτιάξω έναν θεό τώρα.

Δεν ξέρω όμως πως να τον κάνω ορατό.
Αλλά δεν μπορεί να μην αξίζει τέτοια πρόκληση.

...Τη δέχομαι!

Το πάθος μου ας με κυριεύσει.
Αρκεί να σε ξυπνήσει...

Που πήγαν;

Που πήγε το χαμόγελό σου;
Ποιοι σου το κλέψανε;
Σε ποιους έδωσες το δικαίωμα να το πάρουν από σένα;
Μην τους κρίνεις, είχαν τους λόγους τους. Μην τους δικαιολογείς, δεν ξέρουν αυτό που ξέρεις.
Και πως νιώθεις τόσο χαμένος στις σκέψεις τους;
Γιατί σίγουρα δεν είναι δικές σου. Σίγουρα;
ΑΡΚΕΤΑ!
Φύγαν όλοι και σου άφησαν μόνο την συντροφιά των αναμνήσεων.
Αναμνήσεις που αξίζει να έχεις, μα αναμνήσεις που δεν εκφράζουν την τωρινή αλήθεια της πραγματικότητας. Τις άφησαν σε σένα γιατί μόνο εσύ τις αντέχεις! Εκείνοι δεν άντεξαν τον πόνο.
Το ξέρεις γιατί τώρα θέλεις να τις δώσεις. Όχι πίσω στους ίδιους. Θέλεις να τις παραδώσεις στις Ερινύες. Εκείνες ξέρουν τι θα τις κάνουν. Δεν τις φοβάσαι πια. Αντιθέτως, θα γινόσουν μέλος τους αλλά δεν θέλεις να γυρίσεις πάλι πίσω.

Το βάρος του κόσμου.
Από αυτό σου δίναν κάθε φορά που χαμογελούσες.
Και τώρα στο πήραν μακριά και ακόμα το θες πίσω;
Δεν ήταν αρκετό;
Τι όρκο έδωσες και γιατί τον κρατάς ακόμα;
Τι ξέρεις και δεν μοιράζεσαι μαζί μου;
Μοιράσου μαζί μου!
Σε παρακαλώ, μοιράσου τον κόσμο σου και σου υπόσχομαι την απελευθέρωσή σου..

...Αυτό ορκίστηκες και πριν...
Και τα παράτησαν λίγο πριν βγουν αληθινά τα λόγια σου.

Που πήγαν οι αναμνήσεις σου;
Τις έδωσες κιόλας;
Ήσουν τόσο σίγουρος τελικά;
Εσύ μου έμαθες, χωρίς αυτές δεν θα ήμουν εδώ τώρα!
Μία να άλλαζε μόνο, τίποτα δεν θα ήταν ίδιο!
Τι έκανες τώρα, έχεις ιδέα;
Άλλαξε το χρώμα στις φλέβες σου!
Συγνώμη.
Ήταν η ώρα μου.

Και του ανήκει ακόμα εκείνη η ώρα..
Κι ας έφυγε. Κι ας μείνει εκεί για πάντα.

Βγήκες Αληθινός.

Ο Χρόνος που βιώνω

Ζούμε σε έναν κόσμο που ζωώδη πλάσματα κατοικούν ελεύθερα σαν σκλάβους σε έναν απολίτιστο πολιτισμό που οι ίδιοι στηρίζουμε και κατακρίνουμε ταυτόχρονα.

Ο μέγιστος χρόνος των εμπειριών μας είναι ανύπαρκτος σαν τον ίδιο το χρόνο τους. Αλληλεπιδράσεις μέσω του αέρα με λέξεις, βλέμματα, ήχους που δεν αγγίζουν κάτι χειροπιαστό.

Αγγίζουν κάτι βαθύ και κάτι πέρα από κάθε, σχεδόν ανθρώπινη, κατανόηση.

Κάτι που αναιρεί ό,τι ειπώνεται κάθε στιγμή του παρόντος - που ανήκει στο παρελθόν πια. Σαν να εξηγείς τι είναι ο χρόνος με ορισμούς για το τι δεν είναι χρόνος.

Τι δεν είναι ο χρόνος;

Πως ξέρεις τι δεν είναι αν δεν γνωρίζεις τι είναι;

Γεννάς χρονικές λέξεις για να μεταδόσεις ένα συγκεκριμένο γεγονός. Ίσως ένα συναίσθημα.

Και τι λυτρωτικό που είναι να εκφράζεσαι! Νιώθεις η ύπαρξη που κάποτε πήρε σάρκα και οστά, και τα σέρνει σαν μια εκτίμηση που ξέχασε, συγκρούεται αρμονικά και ολοκληρωτικά σε μια στιγμή αιώνια.

Πονάει που δεν είναι κάθε στιγμή αιώνια στο βιβλίο της ζωής μας.

Λείπουν ολόκληρα κεφάλαια και εκατομμύρια σελίδες που ψάχνεις να βρεις πως και πότε χάθηκαν. Μα πως χάθηκαν; Μόλις θυμήθηκες πως υπάρχουν σε κάποιο τώρα. Που ήταν κρυμμένα; Στην επιφάνεια; Στο επίκεντρο που εσύ εστιάζεις και που σχολιάζεις με λέξεις σύμβολα για να μην πεις το αληθινό τους όνομα;

Και είναι η αλήθεια!

Όλοι φοβόντουσαν να τολμήσουν να πουν το αληθινό όνομα του Θεού. Η αλήθεια του μένει κοινό μυστικό και κατάρες σε όποιον το μουρμουρίσει και καταστροφές ατομικών κόσμων σε όποιον το σκεφτεί!

Πες μου! Τι ονόματα έχουν αλλάξει;

Γιατί βλέπω τις ίδιες καταστάσεις κάθε φορά, εδώ και κάτι χιλιετίες.

Και τι είναι πραγματικά ένα όνομα;

Τι έχει αλλάξει άραγε;

Είναι η τέταρτη διάσταση του μυαλού μου;

Είναι η καρδιά που ο νους μεταφράζει με παρεμβολές και λευκό θόρυβο;

Τι αλλάζω με κάθε σκέψη;

Τι προκλήσεις ακούει το σύμπαν με κάθε επιθυμία, φόβο και ασυνείδητη σκέψη;

Τι ενέργειες ελκύουμε μόνο και μόνο επειδή οι σκέψεις μας τονίζουν την ύπαρξή μας; Την αληθινή μας υπόσταση, εκείνη που πέρα από αυτά που βλέπουν τα μάτια μου, είναι μια ολοκληρωμένη και τρανή συνείδηση!

Ε, αυτός είναι.

Άχρονος.

Γιατί δεν γεννήθηκε και δεν θα πεθάνει. Είναι ανύπαρκτος.

Και αυτή η ανυπαρξία είναι που υπάρχει, γιατί μπορούμε προφανώς και μιλάμε για αυτή. Λέμε τι είναι, τι δεν είναι και ξεχνάμε καθώς επιστρέφουμε και θυμόμαστε πως τώρα αναπνέουμε αέρα. Ζούμε χάρις σε κάτι που δεν είναι χειροπιαστό κι όμως πιστεύουμε σε αυτό.

Και αναπνέουμε βαθιά.

Νιώθω...

Την καρδιά μου να χτυπά δυνατά.

Το μυαλό μου νιώθει την καρδιά και την ανυψώνει στους ουρανούς.

Η συνεργασία τελικά γίνεται επίγνωση και εκτιμάται.

Ευγνωμοσύνη η αξία της.

Κι ένας άυλος πόνος που μόνο ένα όνομα του δίνω.

Της αλήθειας πίσω από το πέπλο του.

Αποδοχή.

Βγάλ'το από Μέσα

Αφού σε τρώει!
Παραδέξου το!
Όχι σε μένα.
Σε μένα ίσως δεν καταφέρεις ποτέ να το εκμυστηρευτείς.
Ούτε στον καθρέφτη σου!

Αποδέξου το!
Βγάλ'το από μέσα σου! Σε τρώει!
Τι φοβάσαι; Να το ακούσεις; Να το υπακούσεις;
Γιατί δεν εμπιστεύεσαι τις επιλογές σου;
Δεν είναι δικές σου; Δεν είναι αληθινές;
Τι φοβάσαι; Ότι είναι; Ότι... μπορούν να γίνουν;

Κράτα το μυστικό!
Αν αυτό θες...
Αν αυτό θες και από τους άλλους...
Έτσι, μπορεί κάποτε να αμφιβάλεις για τον κόσμο
που νόμιζες πως έχτισες άβουλα.
Και καλά θα κάνεις. Και άργησες, θα σου πω!
Αλλά κοίτα τι έχανες όσο το κρατούσες..
Κοίτα σε τι γυρνούσες τη πλάτη...
Και ναι, το βλέπεις καλά!
Γιατί τώρα, βλέπεις τη πλάτη του και είναι γεροδεμένη.
Δικό σου δημιούργημα.
Μα το μισείς.
Και δεν το εκφράζεις ειλικρινά.
Δεν το διοχετεύεις.
Το απεχθάνεσαι και απεχθάνεσαι τον εαυτό σου που νιώθει έτσι.

Και είσαι τόσο μόνος για να ζητήσεις βοήθεια.
Και το λατρεύεις!
Και αρνείσαι πάλι αυτόν τον πόθο.
Τον ονόμασες θάρρος από απληστία, από λαιμαργία.
Η περηφάνια σου δεν το μοιράζεται, και το δοξάζεις.

Έγινες θύμα της οκνηρίας σου.
Ζηλεύεις ξένους δρόμους
και τους κρατάς κακία που δεν καταλήγουν σε εσένα.
Χάθηκες στις σκέψεις σου
και κανείς δεν έμαθε ποτέ ποιες ήταν.

Και δεν άξιζε...
Ναι, λυπάσαι που το έμαθες.
Και έρχεται πάλι ένα παρόν όπου καλείσαι να επιλέξεις.
Άλλη μία ευκαιρία.
Μέχρι να ξεπεράσεις τον εαυτό σου.
Αν όχι εσύ, τότε ποιος;