Μπρούνο

Θρήνος είν' η ερώτηση "με θυμάσαι να σ'αγαπάω;"

Πίστη, οι συγχρονισμοί που κατευθύνουν στο ναι.

Στιγμές που περνούν στην ιστορία.

Ενός λεπτού σιγή.

(...)

Για τον ένα που δέχτηκε τις μορφές μου.

Τον μοναδικό που με βίωσε κι άμορφη.

(...)

Δεν υπάρχουν λέξεις.

Δεν λείπει κάτι να ειπωθεί.

Απλά λείπει.

(...)

Κι ενώ είναι βέβαιο ότι δεν είναι εδώ,

εξακολουθεί να υπάρχει. Το αισθάνομαι.

Πώς αλλιώς άλλωστε;

Όπως την πρώτη φορά που τον είδα,

γνώρισα κι εκείνον κι εμένα.

(...)

Η βία του πένθους, το πόσο ξαφνικά

μετατρέπει το "την άλλη φορά"

σε "τότε που" και "ποτέ ξανά".

Κι αυτά που φύλαγες να δώσεις;

(...)

Περισσεύουν γιατί ήταν αστείρευτα, ή

επειδή τα κρατούσες πίσω;

Αυτά που σημάδεψαν τον αποστολέα,

άγγιξαν ποτέ τον παραλήπτη;

(...)

Πακέτο. Βαρύ.

(...)

-Πώς συστήνεται η αγάπη;

-Ανιδιοτέλεια.

-Αυτό είναι το μεσαίο όνομα. Το μικρό;

Αναδρομή

Συστηθήκαμε διευκρινίζοντας πώς θα αποχαιρετιστούμε.

Εσύ με κωλοτούμπα, εγώ δεν θυμάμαι.

Γνωριστήκαμε ξεκαθαρίζοντας πώς θα ξεχαστούμε.

Εσύ καταχωνιάζοντάς με στο κουτί, εγώ δεν θυμάμαι.

Πήραμε δανεικά αποσιωπώντας ότι δεν θα τα επιστρέψει κανείς.

Εσύ τ' ασημένια μου, εγώ δεν θυμάμαι.

Ανταλλάξαμε λέξεις ξεχνώντας πως θα τις κρατήσουμε για πάντα.

Εσύ τα γραμμένα μου, εγώ δεν θυμάμαι.

Συναντηθήκαμε γνωρίζοντας ότι δεν θα βρεθούμε.

Εσύ μέσα σ' όνειρα, εγώ δεν θυμάμαι.

Αφιερώσαμε τραγούδια υπονοώντας ότι δεν θα τα ακούσουμε συγχρόνως.

Εσύ έναν κρίνο, εγώ δεν κρίνω.

Το μεγαλύτερό μας λάθος που δεν αγκαλιαστήκαμε`

σφιχτά, ζεστά, επί ώρα.

Όλοι οι περαστικοί όντως εσύ επί χρόνια,

όλα τα αντίο πράγματι δικά σου,

όλες οι φορές που σε χρειάστηκα, υπενθύμιση πως δεν σ' έχω ανάγκη.

Μια δεκαετία "ίσως έτυχε" κατατροπωμένη από "δεν πέτυχε αφού".

Εσύ παράθυρο στον κόσμο, εγώ κατεβασμένα ρολά.

Εσύ πένθος, εγώ παρηγοριά.

Εσύ καταφύγιο, εγώ διαφυγή.

Εσύ αφορμή να δικαιολογώ τις αρνήσεις μου, εγώ ο αποδέκτης της δικής σου.

Εσύ της υπερβολής, εγώ του υπερβολικού μέτρου.

Εσύ υπό εξαφάνιση, εγώ σε αναζήτηση.

Εσύ σταθερή πηγή έμπνευσης, εγώ... εγώ... εγώ...

Εγώ δεν θυμάμαι.

Παρόλο που δεν έχω ξεχάσει.

Αν με ρωτάς

Ποιο είναι το αγαπημένο σου χρώμα;
-το διάφανο της ψυχής σου, στο βλέμμα σου, όταν γελάς.

Αγαπημένο τραγούδι;
-εκείνο που έπαιξε τυχαία όταν χρειαζόσουνα σημάδι. 

Αγαπημένος ζωγράφος;
-αυτός που αποδίδει το μαζί. 

Αγαπημένο ποτό;
-το νερό που έχουν πιει στο όνομά σου. 

Το αγαπημένο σου μέρος;
-η σκέψη σου όταν ταξιδεύει σε μένα. 

Η αγαπημένη σου μέρα;
-εκείνη που κρατήσαμε τον λόγο μας κι οι δύο.

 
Αγαπημένο παιχνίδι;
-να βρίσκω εσένα όταν δεν ξέρω τι ψάχνω. 

Ποιος είναι ο τυχερός σου αριθμός;
-οι συντεταγμένες της αγκαλιάς μας.

Εμείς κι ο κόσμος

Κάποιοι λένε δεν τους αγγίζει η ποίηση. 

Αφού όλοι ποιήματα είμαστε, θα ήτανε ποτέ δυνατόν; Όλοι φτιαγμένοι είμαστε. 

Ο ένας για τον άλλο μπορεί όχι, ίσως ούτε και με τις καλύτερες προθέσεις.

Κάποτε, κάπου, κάποια δύναμη όμως μας θέλησε να ζήσουμε. 

Για την πάρτη μας, μαζί με τους υπόλοιπους.  

Μόνο δισεκατομμύρια εκλεκτοί από το άπειρο (πόσο είναι το άπειρο αλήθεια;) 

ονόμασαν την εμπειρία ανθρώπινη και πορευτήκαν.

Ανάμεσά τους κι εμείς. 

Σφυρηλατεί η ζωή και δε λέμε κουβέντα. Οφείλεις να το αναγνωρίσεις αυτό. 

Μένουμε ζωντανοί, με την ελπίδα ότι μπορούμε να σταθούμε και μόνοι. 

Γι’αυτό φοβόμαστε την απομόνωση` τόσο βαρετοί έχουμε γίνει. 

Αυτός είν’ άλλωστε ο λόγος που συζητάμε τις ζωές των άλλων αντί για τις ιδέες τους. 

Ο ίδιος επιτρέπει να κυνηγούμε χίμαιρες αντί των πιο αληθινών μας ονείρων.

Κοίταξε λίγο γύρω σου.

Τι φυσιολογικό αντικρίζεις; Σε τι παλεύεις να μοιάσεις; 

Πού εγκλωβίζεις την τέχνη σου;

Κι αν θες να πεις ότι έζησες, ποια ιστορία σου θα το υποστηρίξει;

Αυτός που έχει Αισθήματα

Πάρε με μια αγκαλιά.
Κι αν δε θες ή δεν μπορείς να κάνεις την αρχή,
γίνομαι το πρώτο βήμα.

Θέλω να νιώσω, εσύ;
Όσα έμαθες σε φέραν εδώ`
λοιπόν, αφέσου σε μένα.

Μπορώ να σε πάρω αγκαλιά.
Μοιράσου ό,τι νιώθεις,
βγαίνει από μέσα μου η ζεστασιά.