Λογισμός

Ευτυχώς κρατάω τα ηνία σφιχτά. Τι κι αν τα άλογά μου το έσκασαν; Ψάχνουν να βρουν τη λογική, να τη φέρουνε πίσω.  Μα δεν τη θέλω, τους είπα.

Χωρίς λογικό και παράλογο, ακόμα και άδεια, είμαι ολόκληρη. Μπορεί να μην ξέρω πού πάμε, αλλά φέρνω μαζί την καρδιά μου. Όπου κι αν είμαι, είναι εδώ.

Δε φοβάμαι που ξέμεινα από άμαξα. Ούτως ή άλλως, δε μετακινήθηκα ποτέ για ν’αλλάξω. Εσωτερικές οι κινήσεις που με έβαλαν στη θέση μου.

Μέσα αναπνέω, μέσα μου αισθάνομαι. Έξω προβάλλω ό,τι αποκομίζω απ’αυτά που βιώνω: τον εαυτό που επιλέγω να χτίσω. Πλάθω τον κόσμο μου, με πιο βασικό υλικό τον πηλό.

Το χώμα που αγγίζω όταν θρηνώ για εκείνα που σκότωσα προτού με τελειώσουν. Τη λάσπη, που για να μη λερώσει τη θάλασσα, αφήνεται στο ρυθμό του κύματος και παρασύρεται χωρίς να αμφισβητεί το σκοπό του.

Η μελωδία της καρδιάς δεν είναι πάντα χαρούμενη. Αυτό οι πιο πολλοί το φοβούνται. Αλλά τι σημασία έχει η χαρά, αν δεν της δώσω αξία ή ποια η αξία να θλίβομαι, αν δε δίνω αρκετή σημασία;

Ακούω ποδοβολητό. Είτε είν'επίθεση είτε επιστρέφουν τ’άλογα με την υπόλοιπη ψυχή μου... είμαι έτοιμη. Αυτή τη στιγμή περιμένω.

Φεμινισμός (;)

Όλα γυρνούν γύρω από εκείνες, σε νιώθω. Μάγια έχουν κάνει, γαμώτι μου; Πώς τους φέρονται οι άλλοι, πώς νιώθουν, τι ειπώθηκε -κι άλλες μικρές λεπτομέρειες. Αιώνες πέρασαν, μην πω χιλιετίες, κι ακόμα αναρωτιώμαστε αν θα δουλεύουν ή αν θα'ναι σπίτι. Ξέρουν οι ίδιες τι θέλουν, νομίζεις;

Ας πάψουμε λοιπόν να μιλάμε γι' αυτές. Πες κάτι άλλο. Γι' αρσενικά, ξέρω γω. Τον τρόπο που το σύμπαν βαραίνει τους ώμους τους, για το ταξίδι τους προς την αποδοχή της ευθύνης -ξέρεις, τα βαρυσήμαντα. Πέρασαν χρόνια, μα ο βασικός διχασμός τους δε λύθηκε. Απόρριψη του θηλυκού ενδιαφέροντος ή κατάχρηση της γυναικείας φροντίδας;

Ποια η θέση Εκείνου στον κόσμο λοιπόν -είτε ως πατέρας, αδερφός είτε ως σύντροφος,
όταν δεν έχει γι' ασπίδα του Εκείνη;

Δύση Πανσέληνο

Σοφοί γέροι σε σώματα νέων

γύρω από μια φωτιά στη θάλασσα`

αυτό είναι ειρήνη.

Καρδιά-Λογική σημειώσατε Χ

*εναλλακτικός τίτλος Αντίο

Τώρα που ξέρω ότι σου πρόσφερα κάτι..
Τώρα που ξέρω τι σου πρόσφερα..
Τώρα που μ'έμαθες να προσφέρω..
Προσφέρω εσένα.. κ τις ιδέες μου για σένα.
Σημασία δεν είχε μόνο να σ' αδειάσω τη γωνιά,
αλλά ν' αδειάσω τη γωνιά που είχα φυλάξει για εσένα στην καρδιά μου.
Είχα χάσει τα κλειδιά μου και νόμισα πως φεύγοντας τα πήρες.
Γι'αυτό περίμενα στο μπαλκόνι, να διαπιστώσω αν θα'σουνα σωστός να μου τα φέρεις.
Να δω αν έχεις το θάρρος να πεις κατάμουτρα αυτά που μου 'χεις γράψει
στο -σφραγισμένο ακόμα- αποχαιρετιστήριό σου γράμμα.

"Τα κλειδιά είναι στο μπαλκόνι, κάτω απ' τη γλάστρα.

Ξεκλείδωσε τον εαυτό σου από τη φυλακή του`

πάρε τους δρόμους!

Μόνο έτσι θ' ανακαλύψεις αν θέλω αλήθεια να σε βρω.

Και πού ξέρεις;

Μπορεί να μ'έχεις ξεχάσει."

Όριο Υπέρβασης

Κάνω λάθη, πως να μην έχεις παράπονο;

Λες ψέματα, γιατί θες να τα πιστέψω, για να πιστέψεις κι εσύ δίχως ενοχές; Πως να μην καταλάβω κάτι που κάποτε έκανα κι εγώ; Λέω πως με έχω συγχωρήσει αλλά κάθε φορά που με φέρνουν αντιμέτωπο με το παρελθόν, βρίσκω το παρόν μεταμφιεσμένο. Έχω τη δύναμη να συγχωρώ αλλά έχω και την αμαρτία του θυμού - όπως έχω και το δικαίωμα να προχωράω με μικρά βήματα στον δικό μου καιρό. Μπορώ να εξοργιστώ χωρίς να φοβάμαι τους φόβους σας γιατί είμαι έτοιμος να δω πέρα από την ύλη που κάποιοι, κάπου, κάποτε μου την ονόμασαν όριο.

Όσο βρίσκομαι άλλο τόσο χάνομαι.

Με μεθάει αυτό το συναίσθημα αλλά εγώ συνεχίζω να γεμίζω το ποτήρι.

Η καλοσύνη μου χρειάζεται και λίγη κακία για να μην την εκμεταλλεύεται ο κάθε μαλάνθρωπος και πάλι καλά να λες γιατί τίποτα δεν είναι μονοδιάστατο στο κόσμο μας. Αλλά μια αντίληψη μπορεί να γίνει.

Κατάλαβέ με, είναι πιθανό να μην με καταλάβεις ποτέ.

Εδώ σε θέλω όμως...

Αν μπορείς, να μπορέσεις

Αν όλοι οι άνθρωποι της γης πιάναμε τα χέρια,
θα γλίτωναν οι πλάτες μας απ' όλα τα μαχαίρια.
Αν όλοι οι άνθρωποι της γης μέναμε αγκαλιά,
θα είχαμε στη θέση τους όλα μας τα μαλλιά.
Αν όλοι οι άνθρωποι της γης ζητούσαμε συγγνώμη,
θα ήτανε ολόισιοι στο βάδισμα οι ώμοι.
Αν όλοι οι άνθρωποι της γης ζούσαμε σαν παιδιά,
η ανάπτυξη θα ήτανε παιχνίδι και χαρά.
Αν όλοι οι άνθρωποι της γης βγάζαμε το ρολόι,
οι ώρες μας θα μοιάζανε χάντρες σε κομπολόι.
Αν όλοι οι άνθρωποι της γης θέλαμε την αλήθεια,
ο κόσμος μας δε θα'τανε μία κακιά συνήθεια.
Αν όλοι οι άνθρωποι της γης γελούσαμε παρέα,
θα λέγαμε για τη ζωή πως είν' γυναίκα ωραία.
Αν όλοι οι άνθρωποι της γης ζούσαμε σαν παιδιά,
τα λόγια μας θα βγαίνανε μόνο απ'την καρδιά.

Μα είμαστε ήδη άνθρωποι κι όχι απλά υποθέσεις,

γι'αυτό και τα παράδοξα μας φαίνονται αντιθέσεις.

Γιατί ρωτάς;

-Μια ψευδαίσθηση μπορεί να κρύβει μια αλήθεια. Ψάχνεις την αλήθεια;

-Τις στιγμές που βρίσκομαι στη λήθη.

-Γιατί οι επιλογές σου είναι αυτές;

-Δεν θυμάμαι πάντα αλλά οδηγούμαι στη στιγμή που διάλεξα.

-Εμπιστεύεσαι το άγνωστο;

-Όπως ο τρόμος παραλύει την άγνοια.

-Μιλάει η γνώση σου ή η φαντασία σου;

-Γιατί ρωτάς;

-Γιατί χάνομαι στα λόγια σου.

-Περίεργο, εγώ με βρίσκω στα δικά σου.

.........

-Με πιστεύεις;

-Όπως πιστεύω σε μένα.

-Τότε κράτα με κοντά σου.

-Μέχρι να τελειώσει ο κύκλος μας. Δεν θα αφήσω αυτή τη ζωή να περάσει αν δεν χορέψουμε μαζί.

-Χόρεψε μαζί μου τώρα και άφησε τη ζωή να περάσει χωρίς άλλη αντίσταση.

-Το εννοείς;

-Στο μυαλό σου είμαι, γιατί να πω ψέμματα;

-Γιατί ψάχνω την αλήθεια.

Ισορροπία

Εσύ κι εγώ, μαζί.
Η σκιά του φωτός σ' ακολουθεί.
Ένα φεγγάρι στα μάτια σου κι ένας ήλιος στα δικά μου.
Ελπίζω εγώ, ορκίζεσαι εσύ.

Μου ψιθύρισες και σου φώναξα.
Με συγχώρησες και σ' αγάπησα.

Σε πίστεψα και με πίστεψες κι εσύ.
Οι λέξεις μας παγίδευσαν και ξεχάσαμε τη στιγμή.
Χάσαμε την αιωνιότητα και βρεθήκαμε και πάλι εκεί.
Εγώ κι εσύ, μαζί.

Με πλησίασες και σε αγκάλιασα.
Η μοναξιά σου σαν φίδι στο δέντρο και ο καρπός του, φλεγόμενο αστέρι.
Το φιλί μου, παγωμένο.
Το δικό σου, παθιασμένο ναρκωτικό.

Εδώ εσύ, εκεί εγώ.
Μέσα κι έξω, ξανά και ξανά.
Υποσυνείδητο εσύ, συνείδηση εγώ.
Και αντίστροφα, ξανά και ξανά.

Μια ευχή δικιά μου και μια ψευδαίσθηση και για τους δύο.
Τρέχω να τη σώσω αλλά την έπιασες εσύ.
Το δίλημμά σου, ελπίδα μου και φόβος μου.
Το ξέρω κι εγώ, το ξέρεις κι εσύ.

Σε βλέπω στον καθρέφτη και με κοιτάς κι εσύ.
Δεξιά σου δείχνω εγώ, αριστερά εσύ και το κοινό σημείο το βλέπουν μόνο οι δείκτες των χεριών μας.

Τα δαιμόνια τα βλέπω εγώ κι εσύ τους αγγέλους.
Κι ακόμα ο ένας χρειάζεται τον άλλο.
Δεν σε θέλω πια κι όμως σε χρειάζομαι.
Γιατί ο ένας είναι η ανάσα και ο άλλος ο αέρας.
Εισπνέω εγώ, εκπνέεις εσύ.
Και το κομμάτι σου το έβαλα στο σώμα μου
και το σώμα μου το πήρες εσύ.

Δεν είσαι εσύ. Δεν είμαι εγώ.
Είσαι εγώ και είμαι εσύ.
Και βαρεθήκαμε και οι δύο να δείχνουμε
και φύγαμε μαζί.