Θεραπευτική Συνεδρία

-ένας άνθρωπος είμαι, τι μπορώ να κάνω? 

-σήκω να χορέψεις. 

Σοβαρά μιλάω τώρα, μόνο πέντε λεπτά. Ξεκίνα να ακούς -και μετά, χορό της βροχής. Για τις πυρκαγιές, το μεσανατολικό, την αυτονομία του Θιβέτ, για τα παιδιά που κινδυνεύουν και μέσα στην πατρίδα τους και έξω απ’ αυτήν, για την ανισότητα και την αδικία, γι’ αυτούς που δικαιούνται μια αγκαλιά (κι αν ξέραμε πόσοι, όλη η γη θα γινότανε μία), για όσους ήθελαν να χορέψουν αλλά ντράπηκαν, για όσους ντρέπονταν αλλά χόρεψαν, για τη συνείδηση που κατοικεί στη Γη στην οποία ανήκουμε,
για τον άνθρωπο. 

Αν αφιερώσει καθένας μας αυτόν τον χρόνο -μετρώντας από τώρα- στα επόμενα (μόλις πέντε για σένα) λεπτά, θα έχουν βιωθεί περίπου εβδομήντα τέσσερις χιλιετίες αφιερωμένες στην ύπαρξη` αξίζει. Κι αν δεν αλλάξει κάτι παγκόσμια, υπόσχομαι να αλλάξει προσωπικά. Όπως είπαμε όμως.
Χορό της βροχής` για τη συλλογική ψυχή` προς τιμήν της ελπίδας.

Χόρεψε 5 λεπτά

Αλλαγή

Εγώ ανέχομαι,

εσύ ανέχεσαι,

αυτός ανέχεται,

εμείς ανεχόμαστε,

εσείς ανέχεστε,

αυτοί ανέχονται.

Γέμισε ο τόπος ανοχή. Μη θυμώσουν οι ισχυροί, μην εκδικηθούνε οι ανίσχυροι. Μη θυμηθεί κανείς ότι είμαι εσύ και σηκώσει ανάστημα να προστατέψει τις παράπλευρες απώλειες, που χρησιμότητα δεν είχανε καμία.

Περιμένουμε αυτόν που θα τολμήσει να ρίξει την τιμή της ζωής προκειμένου να δούμε την αξία της. Ακόμα έναν να τον κάνουμε είδωλο- κι όχι εμπνευστή όπως θα θέλουμε να λέμε (αυτό είναι βλέπεις πιο απλό και δε θέλουμε να μας το αναθέσουν).

Έτσι, γι'ακόμα μία φορά, θα πάμε πίσω απ'το δικό του δρόμο αντί να χαράξουμε στο ίδιο πνεύμα τον δικό μας. Η ψυχή μας μπορεί να είναι ελεύθερη, όμως δεν την κοιτάζουμε στα μάτια` τουλάχιστον όχι όσο ντρεπόμαστε την αυτοφυλακή μας.

Μεγάλο μας κατόρθωμα η μετατροπή του κέντρου ελέγχου μας σε κέντρο κράτησης αντιεξουσιαστών. Η παιδική διάθεση να ζούμε, να γελάμε, κυκλοφορεί πλέον κατάδικος. Βλέπει τη ζωή απ'το παράθυρο κι έχει ένα βάρος δεμένο στο πόδι, μην τύχει και βρει ευκαιρία να ανταποκριθεί στο κάλεσμά της.

Φτάνουν όμως τα ψέματα, καθόλου δεν ντρεπόμαστε! Αυτό που μας δεσμεύει είναι ο φόβος. Φόβος ότι εμείς θα την κοιτάξουμε στα μάτια κι εκείνη με μια της μόνο κίνηση θα γκρεμίσει τον κόσμο, στη θέα της αδικίας που συντηρούμε. Με θάρρος θα τα διαλύσει όλα, μ' έμπνευση θα χτίσει έναν τόπο όπου ο διπλανός θα αγκαλιάζεται αντί να χτυπιέται. Κυρίως όταν δεν πειράζει κανέναν κι απλά θυσιάζεται στο όνομα μιας προόδου (συχνά της αλλοτρίωσης και απανθρωποποίησης). Το είναι μας εμπιστεύεται τα βήματα που θα χαράξουν το Δρόμο. Όπου κι αν οδηγήσει. Μόνο μη σέρνουμε άλλους μαζί μας και μη σερνόμαστε κι οι ίδιοι από πίσω τους. Όμως για δες...

Εγώ δεν ανέχομαι μύγα στο σπαθί μου,

εσύ δεν ανέχεσαι να σε ξεβολεύουν,

αυτός δεν ανέχεται ν'αμφισβητούν την εξουσία του,

εμείς δεν ανεχόμαστε τ'όνειρο,

εσείς δεν ανέχεστε την ελπίδα,

αυτοί δεν ανέχονται το διαφορετικό.

Γέμισε ο τόπος οργή. Μη σταματήσει ο πόλεμος, μη διαταραχτούνε οι συνήθειες. Μη θυμηθεί κανείς ότι είμαι εσύ και ανα-εστιάσει, αναγνωρίζοντας κι άλλους τριγύρω που διψούν για ζωή, αντί για αίμα.

Περιμένουμε αυτόν που θα τολμήσει ν'ανατρέψει το σύστημα προκειμένου να στέκονται οι πολλοί με πολλούς αντί με τους λίγους. Ακόμα έναν που θα 'χει έτοιμη την αλλαγή εκ των προτέρων, για τα μάτια μας μόνο (αυτό είναι βλέπεις πιο εύκολο από το να τη φέρει ο καθένας).

Έτσι, γι' ακόμα μία φορά, θ' αρνηθούμε την ευθύνη αν δε φανεί αντάξιος προσδοκιών. Τα ιδανικά μας μένουν μακρινά κι εμείς δεν κάνουμε τίποτα για να τα προσεγγίσουμε` όχι όσο αποφεύγουμε το μέσα μας έστω.

Μεγάλο επίτευγμα η σίγαση της εσωτερικής μας φωνής. Η εφηβική μας διαύγεια να μην ακολουθούμε το ρεύμα πνίγηκε στο ποτάμι της αυτο-αμφισβήτησης κι ούτε που θρηνήσαμε τον άδικο χαμό της.

Ας πούμε όμως αλήθεια, ακόμα και αθόρυβα δεν έπαψε στιγμή να μας καλεί. Να μας καλεί το χρέος απέναντι στον έφηβο που βίαια καταστείλαμε. Εμείς θα τον ξυπνήσουμε κι εκείνος θα αλλάξει το κατεστημένο στο όνομα μιας παιδικής διάθεσης. Με αγνότητα θα φανταστεί χωρίς να φανατίζεται και με σοφία θα υποστηρίζει το δικαίωμα να ζούμε. Χωρίς να απειλεί κανέναν, θα τολμά να προσφέρει το δικό του κομμάτι του παζλ στο όνομα μιας μεγάλης εικόνας. Η εικόνα αυτή χωράει τους πάντες, κανένας δε στερείται χρησιμότητας εδώ. Ό,τι κι αν συμβολίζει. Αρκεί να μην υπονομεύει τους άλλους, να μην υπονομεύεται κι ο ίδιος παίζοντας το παιχνίδι τους.

Εγώ έφτασα στα όρια της αντίδρασης,

εσύ αγανάκτησες από την απραξία,

αυτός εξάντλησε τον ανταγωνισμό του,

εμείς δίνουμε χέρια,

εσείς γελάτε αγκαλιά,

αυτοί ζήσαν καλά...

κι όλοι μαζί γεμίζουμε τον κόσμο πιθανότητες.

Χρειάζομαι, Εγώ.

Πρέπει να θυμάμαι πως μπορώ να αγαπώ παραπάνω από έναν άνθρωπο.
Ίσως γιατί η καρδιά είναι μεγαλύτερη από τον κόσμο.

Χρωστάω στον Εαυτό μου.
Το χρωστάω σ' Εκείνον.

Έχω τη δύναμη να ορίζω τον εαυτό μου και όσο το κάνω, κρίνω τα πάντα σαν παρατηρητής και απομακρύνομαι από τη φύση μου. Δεν ανέχομαι να συμβιβάζομαι με τέτοια μετριότητα.

Δεν πρέπει να τα παρατήσουμε αν θέλουμε να προχωράμε μπροστά.
Κι αν καταστραφούμε, ας καταστραφούμε μαζί.

Πολεμάμε με λουλούδια γεμάτα αγκάθια και απομακρυνόμαστε
από τους εαυτούς μας, από τους άλλους, από την πηγή μας.

Μέχρι να έρθει το τέλος
τίποτα δεν θ' αγγίξει την τελειότητα.

Στο διάολο ο κόσμος
κι ας μας θέλω ενωμένους.

Απ' όπου κι αν προέρχεται

Την  έπιασε και την ταρακουνούσε.

"Είσαι ηλίθια;" ρωτούσε και ξαναρωτούσε χωρίς να θέλει να μάθει.

Στα μάτια του σπίθες και μέσ' απ' αυτές

δυο χέρια πρόβαλαν οργισμένα για να την τιμωρήσουν.

Την τιμωρούσαν που μέσα της δεν είχε την απάντηση.

Άνοιξε τα μάτια να πάρει την ανάσα που είχε κοπεί`

το κομοδίνο σε απόσταση αναπνοής..

σχεδόν να μυρίζει τις σκέψεις της.

Καμένο χαρτί,

αυτό αξίζει αφού αυτός το πιστεύει.

Φόβος ότι δεν μπορεί ν' ανοίξει το συρτάρι όταν την κλειδώνει μέσα.

Δε θα μάθει να φέρεται πριν να στερέψει τ' οξυγόνο.

Ευτυχώς.

Στο χρονικό σημείο της σιωπής είναι που εκφράζεται η καρδιά.

"Κλάψε να ξεθολώσεις

και κοίτα..ένα δάσος γύρω απ'το δέντρο! Σουρπρίζ!"

"Για σένα είναι.." για δες. Της πρόσφερε ένα ερωτευμένο λουλούδι.

Τον άφησε μετά από λίγο.

Δεν ήταν να τον εμπιστεύεσαι, ήταν πια φανερό.

Ξεκαθαρίσματα

Ο Χρόνος δεν υπάρχει.
Κι όμως, εγώ θυμάμαι πολύ καλά ότι χτες η καρδιά μου ράγισε και ότι αύριο θα πρέπει να μην ξεχάσω να την κολλήσω.
Ο Χώρος δεν υπάρχει.
Κι όμως, εγώ νιώθω πολύ καλά ότι η αριστερή πλευρά του κρεβατιού μου είναι άδεια και το δεύτερο μαξιλάρι μου άθικτο.
Κι ο ΧωροΧρόνος; Υπάρχει;
Αυτός, ναι. Στα σίγουρα. Είναι εκείνο το ασυνεχές διάστημα ανάμεσα στα συνεχή "ποτέ" και "για πάντα" όπου τα ξέπλεκα μαλλιά από το κεφάλι σου - αυτό που λείπει από το δεύτερο μαξιλάρι μου - γίνονται ηλεκτρική σκούπα και μαζεύουν αθόρυβα τα θραύσματα της ραγισμένης καρδιάς μου.
Όχι. Δεν ήταν γυάλινη η καρδιά μου. Αυθεντική ήταν: Με κόλπους, κοιλίες, άσπρα όνειρα και πράσινες ελπίδες. Και δεν το άντεξε. Όταν τις είδε να φτύνουν τα λέπια τους και από ελπίδες να φανερώνονται άλογα, δεν το άντεξε.
Έφταιξε. Μπέρδεψε το "εδώ και τώρα" με το "αμέσως". Και την παρουσία στον Έρωτα με τις πέντε αισθήσεις. Γιατί ο έρωτας, ναι. Μπορεί κάλλιστα να μυρίσει άνοιξη μια Κυριακή πρωί ή ν' ακουστεί να λαχανιάζει τις νύχτες.
Η παρουσία στον Έρωτα, όμως, όχι. Ούτε γεύση έχει, ούτε χρώμα. Όχι. Ούτε καν κόκκινο.
Σαν το νερό.
Και δείξε μου εσύ έναν διψασμένο στην έρημο που, σπαρταρώντας το μέσα του για Ζωή, ικέτευσε να επιβιώσει με coca-cola.
Αλλά έτσι μας έμαθαν. Από τη μία το "ό,τι αξίζει, πονάει" και από την άλλη το "ό,τι φάμε και ό,τι πιούμε". Μέση λύση δεν σερβίρεται σε έκπτωση και ποιος να ψάχνει για όαση μες στον εγωισμό του...

Διαθήκη

Εγώ, ο Ένας Εκ Των Ανθρώπων, έχοντας σώας τας φρένας, 

δηλώνω υπεύθυνα ότι αφήνω όλα μου τα υπάρχοντα στο σύμπαν: 

τα υπάρχοντα αισθήματα,

τα υπάρχοντα όνειρα,

τα υπάρχοντα κίνητρα.

Η έμπνευση δε χαρτογραφείται

*Η έμπνευση δεν έρχεται από το πουθενά

και δεν είναι γραπτή.

Έμπνευση είναι να θες τόσο να δημιουργήσεις τη ζωή σου

που να τολμάς να τη φανταστείς διαφορετική.

Να θες τόσο να τη χτίσεις με τα χέρια σου

που να'σαι έτοιμος να τα χρησιμοποιήσεις.

Έμπνευση έχεις όταν της δίνεις αξία

χωρίς να φοβάσαι μην τυχόν και σου φύγει.

Όταν αφουγκράζεσαι το ένστικτό σου

ακολουθώντας διαδρομές που σ' αρέσουν.

Η έμπνευση έρχεται όποτε είσ' ο εαυτός σου..

σα να λέμε αξιοποιείς το υλικό σου.

Διάφανο Τείχος

Πάει καιρός που έπαψα να δέχομαι τα δώρα σου.
Πάει καιρός που έπαψες να με προσέχεις.
Έτσι νόμιζα έδειχνες την αγάπη σου` χαρίζοντας την προσοχή σου.
Δε μου φταις εσύ.
Αν μου 'φταιγες εσύ, δε θα ζούσα το ίδιο και με άλλους.
Άλλοι ρόλοι, αλλά το συναίσθημα.. ατόφιο.
Διάφανο Τείχος.
Σαν έρωτας, εκτοξεύω βέλη που πέφτουν στον γκρεμό.
Αυτό το χώρισμα εμάς μας ενώνει.
Η σύνδεση είναι το κάλεσμα,
με την προσδοκία να μη γεφυρώνουμε ασυνείδητα
την αμοιβαία επιθυμία να κρατήσουμε αποστάσεις.

Μια αγκαλιά διαλύει τους φόβους.
Ο χωρισμός διαφέρει απ' τη διαίρεση,
όταν τον δεις συνειδητά.
Έχεις το ελεύθερο να προσφέρεις ό,τι θες
για να καλύψεις το κενό μες στην καρδιά σου.
Έχω το δικαίωμα να αποσυνδεθώ.

Υπεροψία

"Θα πάρω τη καρδιά σου και θα της βάλω τη μάσκα μου." τόλμησε να πει. "Θα σου δώσω τη καρδιά μου γιατί δεν σου ανήκει και ξέρω πως δεν θα την κατακτήσεις ποτέ."

Τα κλαδιά των δέντρων ψάχνουν κάτι στον ουρανό σαν να τρέχουν να ξεφύγουν από τις ρίζες τους ή τουλάχιστον έτσι λένε μερικοί εαυτοί. Ξέρουν πως αν κόψουν τα θεμέλια θα καταρεύσουν αλλά θέλουν να κρυφτούν ανά στιγμές. Έτσι, κοιτούν τα άλλα δέντρα τι κάνουν. Παρατηρούν όλα τα υπόλοιπα με περιέργεια και με μια απροσδιόριστη απόλαυση δοκιμάζουν τις επιλογές των άλλων και τις κάνουν δικιές τους. Ψηλώνουν και ψηλώνουν και από την κορυφή περιγελούν τον ίδιο τους τον δάσκαλο γιατί θέλουν να αγγίξουν τον ουρανό πρώτα κι ας χάσουν τα πάντα, κι ας χάσουν τον εαυτό τους.

Μέσα σε ένα κούφιο δέντρο βρήκα μια καρδιά που είχε κι άλλες καρδιές μέσα. Την άγγιξα, την άνοιξα κι έμαθα πως δεν ήταν η δικιά μου τελικά αλλά δεν είχε σημασία γιατί η καρδιά είναι καρδιά και ανεξάρτητα σε ποιον ανήκει, δεν είναι κανενός το παιχνίδι.

Τα δέντρα μεγάλωσαν κι έγιναν παιδιά κι αφού έμαθαν τι δεν επιτρέπεται να κάνουν, το έριξαν στο παιχνίδι.  Γιατί δεν ήταν το μήλο ο απαγορευμένος καρπός σε αυτόν τον κήπο, αλλά η καρδιά. Αυτό το ρίσκο ήταν η αρχή και το τέλος ταυτόχρονα. Οπότε έκαναν ολόκληρο τον κόσμο παιχνίδι τους και τίποτα δεν γλύτωσε, τίποτα δεν έμεινε άχρηστο, ούτε οι καρδιές. Ειδικά αυτές, καθώς ήταν η γραμμή της τελειότητας. Έγιναν το αγαπημένο παιχνίδι, το κίνητρο όλων στον αγώνα για την κατάκτηση μιας άυλης πραγματικότητας που γι' αυτήν κανείς δεν θα μάθει ποτέ και κανείς δεν θα μιλήσει.

*Η λησμοσύνη της αλήθειας μου. Αυτό το βραβείο της ήττας σου.*

Λάτρεψαν να απεχθάνονται τη θεϊκή τους ρίζα και έβαλαν φωτιά στα χέρια τους.
Κι εγώ; Εγώ έκαψα ό,τι έπιασα και ακόμα μεταμόρφωσα τον καπνό σε πόνο. Έδωσα θερμότητα σε κάτι κρύο επειδή ζήλευε κι όταν πάγωσα πήρε τον ρόλο μου. Βρισκόταν σε έκσταση και μόνο στη σκέψη ότι εγώ θα έπαιρνα το ρόλο του. Εκδίκηση δεν πήρα ενώ ήθελα, επειδή ένιωθα τη δίψα του ακόρεστη και γι' αυτό την άφηνα να μεγαλώνει.

Ένα παιδάκι ήταν κι αυτό. Και το άφησα να παίξει.
Αλλά παιδί είμαι κι εγώ οπότε το άφησα να μεγαλώσει παρέα με τη λαχτάρα του.

"Έλα, παίξε μαζί μου, όχι με τη καρδιά μου.".
Νόμισε πως ήταν η πρόκληση του απαγορευμένου.
Αλλά δεν ήταν απαγορευμένη η καρδιά, ούτε κάτι κακό όπως το άφησα να φαντάζεται.
"Έλα, παίξε μαζί μου, όχι με τη καρδιά μου, είναι καταραμένη."

Παίξε με οτιδήποτε επιθυμείς απλά μην παίξεις με τις καρδιές.
Μπορεί μια από αυτές να είναι η δικιά σου.

Πλέον δεν έχω καρδιά, την απελευθέρωσα και δεν μου ανήκει πια.
Μπορείς να με ξεχάσεις τώρα.

Νέα Σελήνη

Ακρίβυναν πολύ τα παραμύθια`

κι εγώ που πλήρωσα ακριβά την κάθε αλήθεια,

πώς θα τα ζήσω;

Αργήσαν αρκετά και οι σωτήρες`

κι εγώ που δείλιασα κι αρνήθηκα τις μοίρες,

πού θα γυρίσω;

Τέλος τώρα πια οι δικαιολογίες.

Αντιπαράθεση

Σκηνή 1

Σπασμένα κομμάτια καθρέφτη
διαστρεβλώνουν την εικόνα.
Θυμώνεις και θλίβεσαι.

Σκηνή 2
Πετάς τον καθρέφτη ουρλιάζοντας
και γίνεται κομμάτια.
Εκδηλώνεσαι.

Σκηνή 3
Ο καθρέφτης ακέραιος,
προβάλλει το είδωλό σου.
Αντιλαμβάνεσαι ποιος είσαι κι ηρεμείς.

Πρόχειροι Υπολογισμοί

Δε φτάνει που -φοβούμενοι τη στέρηση- μετράμε τα ψιλά,

να δούμε αν παίρνει να ξοδέψουμε και κάτι...

Δε φτάνει που -φοβούμενοι το θάνατο- μετράμε τα τσιγάρα,

να δούμε αν παίρνει να ρουφήξουμε άλλο ένα...

Δε φτάνει που -φοβούμενοι την πίκρα- μετράμε και τα λόγια,

να δούμε αν παίρνει να πούμε την αλήθεια στο απ' έξω...

Δε φτάνει που -φοβούμενοι το μέλλον- μετράμε τα αστέρια,

να δούμε αν παίρνει να κρατήσουμε καμιά ευχή καβάτζα...

Δε φτάνει που -φοβούμενοι τη διαδρομή- μετράμε αποστάσεις,

να δούμε αν παίρνει να προφτάσουμε το όνειρο...

θέλαμε -τρομάρα μας!- να μετράμε και τα αισθήματα,

να δούμε αν πρόκειται να πάρουμε πίσω τα δοσμένα

-μην τύχει και δικαίως αδικηθούμε.

Με το χέρι στην καρδιά

Συναισθάνομαι την απόσχιση
κι ας μην μπορώ να την ορίσω.
Νόμισα πως προαισθάνθηκα γιατί,
αλλά είχα δει μόνο ένα τι.
Το σχίσμα.
Το από δω και μπρος είναι το μόνο που μετράει.
Δεν ξέρω πολλά..
έμαθα όμως ότι βρήκα τ' όριό μου.
Ότι φτάνει. Κι ως εδώ.
Αν το ταξίδι αμφισβητείται,
το παρέκει να μου λείπει.

Ο Σωσίας σου

Αν ήμουν έρωτας θα ήμουν το τραγούδι της ψυχής σου.
Αν ένιωθες την αγάπη μου, δεν θα την άφηνες ποτέ.
Και ντρεπόμουν τόσα χρόνια για τα τόσο ανθρώπινα συναισθήματα που έθαβα ενώ αυτά με παρέλυαν.
Ντροπή μου τρισκατάρατη!!!
Ντροπή μου που τόλμησα να ντραπώ.
Δεν είναι όλη δική μου, μου έδωσες κι εσύ λίγη φυσικά.
Μάθε να αποδέχεσαι τις επιλογές σου!
Μάθε να κατακτάς τα συναισθήματά σου!

Λαχτάρησα τον πόνο σου...

Ντροπή λέω!
Στην έκλεψα όλη και σου άφησα μόνο φόβο.
Με φοβάσαι γιατί δεν με καταλαβαίνεις.
Κι όταν με κατάλαβες, ήταν αργά, τον σταύρωσαν.
Και ο κύκλος αρχίζει ξανά για να εξετάσει τα λάθη σου.
Η πρώτη επιλογή ξεχάστηκε πριν παρθεί και ήταν η σωστή.
Όποια άλλη κι αν πάρεις θα είναι η λάθος, μα ο κύκλος άρχισε ήδη.
Θα τολμήσεις να πάρεις την επιλογή που σε καλεί και να την ονομάσεις τη τελευταία σου;
Θα αποφασίσεις να είναι η τελευταία;

Εσύ!
Κόσμε!
Κόσμε μου, λέω!
Αντίληψή μου!
Ένα μάτι σου είμαι, από τα άπειρα που είχες, έχεις και θα έχεις.
Σου φωνάζω αυτά που δεν θέλεις να ακούσεις.
Η ελεύθερη βούληση που μου έδωσες σου γυρνάει μπούμερανγκ.
Και σε δικαιώνει.
Σε δικαιώνει χάρη σε μένα.
Και δικαιώνεται η ύπαρξή μου.

Αν είναι η τελευταία μου επιλογή, θα είναι σίγουρα σωστή.
Όχι, δεν είναι σιγουριά.
Είναι πίστη.
Είναι η πίστη μου και κίνησε αστέρια.
Έρχονται...

Αφανέρωτα

Αυτό που μπροστά σου βλέπεις μια πόρτα ανοιχτή.. κι από πίσω έναν τοίχο.
Αυτό.

Όποτε μου συμβαίνει, νιώθω την ανάγκη ν'αρπάξω μπογιά,
να βουτήξω τα χέρια,
να ζωγραφίσω πάνω του λέξεις.
Έως ότου ξεμείνω. Από μπογιά κι από λόγια.

Τη στιγμή που θα στερέψω, θα πλημμυρίσω απαντήσεις.
Αλλά πώς θα τις γράψω;

Ίσως με λίγο αίμα, να σφραγιστεί η επίγνωση.
Κι ας με στοιχειώνει η μνήμη.

Μη με λες μακάβρια, ξεδιάντροπη είμαι
που τολμάω να πω αυτά που γίνονται κρυφά.
Τίποτα δεν είναι μυστικό.
Δε βρήκα το κάτι που μπορεί να θαφτεί.

Η Κοιλιά του Μπαλονιού

Τα βήματά σου' αέρας.

Κάποτε έδενες τα μπαλόνια σου σφιχτά στον καρπό σου, μην τυχόν και σου φύγουν.

Τώρα φοράς τις χοντρές κορδέλες τους στην πλάτη σου, μήπως μπορέσεις και φύγεις μαζί τους.

Μήπως και, μετά κάποιας διϋλιστικής απορροφήσεως, γίνεις ένα με το χωρίς βάρος φορτίο τους.

Μήπως και χάσεις την  κακοφορμισμένη πυξίδα σου και χαθείς μια για πάντα στην ακανόνιστη πορεία απ' το κατακόκκινο χρώμα τους.

Μήπως και ξεπαστρέψεις τη γεμάτη γωνίες και χωρίσματα στρογγυλή κοιλιά τους.

Πάντα φοβόσουν τη φουσκωμένη κοιλιά τους.

Μην κι έρθει ποτέ κάποια στιγμή στη ζωή σου και σαν την τελευταία μυτερή καρφίτσα μπήξει τα νύχια του άχρονου κεφαλιού της στ' ασθενικά σωθικά τους.

Μην και χυθούν οι ναφθαλίνες από τα παλιά, μη φορεμένα ρούχα σου και μείνεις γυμνός από ελπίδες κι όνειρα να τριγυρνάς μες στην πηχτή σαν τη φρέσκια λάσπη νύχτα σου, αναζητώντας μόνος κάποια καινούρια πατρίδα.

Μην και η πείνα που τάιζες τόσα χρόνια τους σκόρους σου τους μεταλλάξει σε αχόρταγες βδέλλες και τους στείλει να κυνηγούν εκείνες τις καλοφυλαγμένες κρεμάστρες της άδειας σκαλιστής ντουλάπας σου.

Μην και ποδοπατηθούν οι  εξωτερικές αράχνες του εσωτερικού μη μου άπτου κουκουλιού σου, ξερνώντας ασύστολα το δαήμον σάλιο τους, και υφάνουν χωρίς μέτρημα τους καινούριους σου υπέργειους δρόμους.

Μην και...

Τι κρατάς;

Το χέρι σου τρέμει, τι είναι αυτό που κρατάς;

Τραγουδάς; Τι λες, δεν σ' ακούω.

Άσε κάτω τα μπαλόνια. Τρελάθηκες, τι πας να κάνεις, ψαλίδι είναι αυτό που...

Μη. Μηηηηηηηη...

(Μία εκκωφαντική σιγή εξαπλώνεται σαν ωστικό κύμα. Εγώ ουρλιάζω και τα σαγόνια μου κραδαίνονται πάνω κάτω από την αόρατη δύναμη του αέρα της Αλλαγής. Πέφτω στα πόδια μου και  με τα χέρια μου να σκεπάζουν τα από καιρό τυφλά μάτια σου, θρηνώ. Ξαφνικά ένα στραβό χαμόγελο ακουμπά πάνω μου και πετάγομαι. Θυμήθηκα μονομιάς αυτό που είχες ξεχάσει.)

Εσύ είσαι Εσύ. 

Όχι οι φόβοι σου.

Οι  φόβοι είναι σαν τα ξεχαρβαλωμένα μπαλόνια σου. 

Θα υπάρχουν όσο τους δίνεις αέρα απ' τα πνευμόνια σου και δάκρυα απ' τα μάτια σου. 

Εσύ όμως...

Εσύ είσαι Εσύ.

Και πάντα θα είσαι.

Ο Παρατεταμένος Παρατατικός*

*φταίει για την αοριστία

Τα γράμματα που δεν έστειλα
έκαναν τις ουσιαστικές μου ερωτήσεις.
Οι λέξεις που δε βρήκα
εξέφραζαν άμεσα το Είναι μου.
Τα δάκρυα που δε χάρισα
έκρυβαν το μυστικό της θεραπείας.

Το ψυχικό μου αποτύπωμα
καταχωνιάστηκε στα φοβισμένα μου κομμάτια.

Κομμάτι κρέας κι εγώ,
έψαχνα... μα δε σε βρήκα.
Δε χωράς σ'ένα δοχείο.
Άλλαζες με υπόνοια από 'σύντομα κοντά σας'.
Με ανέκφραστο θαυμασμό
φυλακίσαμε τους δεδομένους εαυτούς μας.

Σκόρπια

Διαλογισμός-πρέπει να θυμηθώ να αναπνέω.
Αγάπη.
Ζήτησα κι έλαβα.
Μεταφορά και κίνηση.
Η κρίσιμη ηλικία που αλλάζεις.
Να περιμένεις είναι μάταιο.
Μοιάζει άσκοπο.
Κουράστηκα να φοβάμαι.
Αλληλοβοήθεια.
Δύο υποστάσεις.
Σαν ένας άνθρωπος να είναι η ψυχική σου τροφή.
Αμαρτία που καταβροχθίζει ακόρεστα.

Είσαι έτοιμος;

Τηλεπάθεια είναι η κατανόηση της προβολής του εαυτού στην ενέργεια της υποτιθέμενης ύλης.
Σύνδεση των μυαλών σαν αυτή των κρίκων σε αλυσίδα.
Ενότητα.
Εκπαίδευση του νου.
Πραγματική ανασυγκρότηση.
Αναθεώρηση κομματιών.
Τοποθέτηση και αναγέννηση.
Συγχώνευση και αποκάλυψη.
Σαν να ήσουν ένας θεός.
Εξέλιξη.
Χρειάζομαι να εξελιχθώ μαζί σου.
Τηλεπάθεια.
Πες τα δικά σου.
Μην κάνεις τον καλό.
Απελευθερώσου.
Βρήκες τον εαυτό σου ή τον έκρυψες καλύτερα;

Είμαι έτοιμος.

Η τελευταία χάρη.
Το τυπικό αντίο.
"Τα λέμε".

Γέλιο Χαμού

Από τα πιο όμορφα χαμόγελα το δικό σου.

Μου το μαρτύρησε ο πόνος του, λαχταράει να μείνει κρυφός, μην ακούσει τ' όνομά του.

Κρατάει τη γλύκα του στα δάκρυα που δε βγήκαν ποτέ,

τρέμουν στην ιδέα να γίνουν της θάλασσας αλμύρα.

Κοιτάζεις κάτω.

Ο πόνος βλέπει τόσο καθαρά τη χαρά καθώς κοιτάζεται στο νερό της πορφυρής λίμνης που στράγγισαν οι σκέψεις από τους κόσμους που κουβαλάς. Ακόμα η Ελπίδα λούζεται στα σκοτεινά νερά της. Τα μαλλιά της μπλεγμένα στα δάχτυλά της, βαμμένα πορφυρά κι αυτά πια, αντιστέκονται στην έλξη του εδάφους. Η συμπόνια της ψυχής της έχει συμπυκνωθεί σε έναν καρπό στο στήθος της.

Κοιτάς γύρω.

Δέντρα ανθισμένα με μαύρα άνθη. Μαύρα και τα σύννεφα στον κυανό ουρανό που φέρνουν μια απειλή κι έναν εξαγνισμό, αλλά μόνο το ένα από τα δύο θα αφήσεις να σ' αγγίξει.

Κοιτάς πίσω.

Φλόγες μέχρι εκεί που βλέπει το μάτι, ακόμα να γίνουν στάχτη τα ίχνη σου.

Κοιτάς πάνω.

Ένα αγνό φωτοστέφανο. Μοιραία έκλειψη. Το φεγγάρι κρύβει τον ήλιο, θεϊκή έκβαση.

Κοιτάς μέσα.

Το βλέπεις χωρίς μάτια. Το νιώθεις χωρίς σώμα.

Η Μεταμόρφωση σε ένα κομμάτι της Συμπαντικής Συνείδησης

και πως ήταν πριν γίνει χαμόγελο.

Η Αλήθεια Στο Ψέμα

Κάθε μέρα σηκώνεται νωρίς και βάζει τη φανταχτερή φορεσιά από όμορφες λέξεις, ψαγμένες. Πλεκτό, ζεστό, είναι πάντα στη μόδα. Το ακολουθούν οι πιστοί και το προσβάλλουν μονάχα τρελοί. Το βλαστημάνε όλοι, μα στην κρίσιμη την ώρα προσκυνούν. Τρώει φόβους για να συντηρείται στην ασφάλεια της αδικίας. Στα ταξίδια μοιάζει μπούμερανγκ, εξερευνά όλες τις άκρες μα πάντα επιστρέφει σε αυτόν που έχει βάση. Το ψιθυρίζουν στόματα ανόητων κι επαναλαμβάνεται από εγκεφαλικά νεκρούς. Το λένε οι πολλοί και το σιχαίνονται οι λίγοι. Είναι κοινό κι αποδεκτό, γι'αυτό επιβιώνει. Υπάρχει ως ψευδαίσθηση προορισμένη να πεθάνει. Το ζητάς, μα όταν φτάσει πασχίζεις να ξεφορτωθείς τον κενό λαβύρινθό του. Ανοίγει πόρτες εκεί που δεν υπάρχει τίποτα και σε κλειδώνει στο κλουβί σου. Τη μέρα που πεθαίνει κάνεις αυτοψία. Ένα κουβάρι από ιστούς τα σωθικά του` στο κέντρο τους μπλεγμένη η ψυχή σου. Στο έκαναν εμβόλιο όταν ήσουνα μικρός, να πάθεις ανοσία. Με τα χρόνια, παράσιτο και ξενιστής γίνατε ένα. Συνταγή γιατρού, να μην μάθεις ποτέ το βάθος του μυαλού σου. Συνταγή της γιαγιάς, επιδόρπιο με μπόλικο σιρόπι. Το 'χες περάσει για λουλούδι κι ας μύριζε σάπιο από μακριά. Βάρος στη συνείδηση` όσο κι αν εξασκείσαι για πρωταθλητής, πάντα θα σε νικάει. Βλασφημία της ηθικής, το μαθαίνεις απ'έξω και το λες προσευχή. Το κάνεις Θεό και του λες να σε σώσει. Μοιάζει καθρέφτης που φοβάσαι να δεις. Μαστίγιο-τιμωρός, αποτελειώνει τα ίχνη της αξιοπρέπειας που κρύβεις. Στην αρχή ήταν δίχτυ προστασίας, εντέλει μέσο ευθανασίας των ζωντανών τμημάτων του βυθού σου.

..κάθε ψέμα καλύπτει μια αλήθεια που δεν έχει εκτιμηθεί..