μανιφέστο βαρέματος

Να σε βαράει ο ήλιος.

Να σε βαράει κατακούτελα ο έρωτας.

Να σε βαράει η ξαφνική πετριά να κυνηγήσεις το όνειρο.

Να σε βαράει το κοκτέιλ στην παραλία.

Να σου τη βαράει ότι υπάρχει ελπίδα.

Να σου τη βαράει ότι όλα έχουν λόγο.

Να σου τη βαράει ότι μπορείς μόνη.

Να σου τη βαράει και να φεύγεις.

Να βαράνε τα ξυπνητήρια και να μην ακούς.

Να βαράνε τα κουδούνια και να μην ανοίγεις.

Να βαράνε τα μπάσα στις συναυλίες και να χορεύεις.

Να βαράνε τα κεφάλια τους στον τοίχο που σε έχασαν.

Εσένα να μη βαράνε.

Ποτέ. Ή έστω,
ποτέ (ποτέ) ξανά.

Τόλμη και Γοητεία

Κάποιες φορές βρίσκεις τις λέξεις-
πόσο λυτρωτικό να νιώθεις ότι 

όσα θέλεις να πεις λέγονται ανοιχτά.
Κάποιες φορές βρίσκεις τη στιγμή-
πόσο καθησυχαστικό να ξέρεις ότι

αυτό που χρειαζόταν συνέβη στον χρόνο του.

Κι υπάρχουν φορές που βρίσκεις το θάρρος-
ενέργεια χωρίς δεύτερη σκέψη 

που εκδηλώνεται ως δεύτερη φύση σου-
πόσο ξεκάθαρη η πράξη 

που υπερκαλύπτει λέξεις και χρόνο,
πόσο ελεύθερη η δράση 

που αντί να κρύβει επιθυμία την εκφράζει.

Δεν αμφισβητείται.
Ούτε καν αργότερα.
Ούτε καν από σένα.

Τόσο ελκυστικός γίνεσαι όταν 

γοητεύεσαι απ' τη δύναμη της αλήθειας σου.

Γείωση

Βρίσκομαι σ' έναν ναό ξαφνικά
και είναι χρέος μου να παραμείνει χώρος λατρείας.
Υπάρχουν απόψεις για το πώς γίνεται αυτό,
αλλά οι αποφάσεις είναι δικές μου.
Υπάρχουν και κριτικές, χλευασμοί,
μα δεν αρκούν ν' αλλαξοπιστήσω.
"Άσε τους πιστούς να προσέλθουν",
φώναζαν που είχα πόρτες κλειστές.
Εγώ ψυχεδέλεια, στο κουκούλι της ευλογίας.
Δεν στερώ πρόσβαση, αναβαθμίζομαι.
Χωρίς ενοχές.

Εξερευνώντας

Επί χρόνια περπατούσα κι έβρισκα στο δρόμο κλειδιά. Άλλαζα μονοπάτια κι έβρισκα καινούρια, αλλού. Άλλαζα ύψος στο βλέμμα μου και τα έβρισκα καρφιτσωμένα σε δέντρα.

Αυτό που ήρθε η ώρα να δεις, 

το βλέπεις.

Νόμιζα πως ήταν κλειδιά που με οδηγούσαν στην πόρτα μου. Νόμιζα ήταν σημάδια ότι μπορώ να ξεκλειδώσω το μυστικό.

Αυτό που νομίζεις ότι θα δεις, 

το βλέπεις.

Συνάντησα πολλές πόρτες που δεν ήταν δικές μου να ανοίξω. Συνάντησα και πύλες σφραγισμένες με μαγεία.

Αν είναι κλειστά, χτύπα`

αν δεν ανοίξουν, φύγε.

Κι αναρωτιέμαι αν τα κλειδιά ήταν απόπειρες της ζωής να ξεκλειδώσει η δική μου καρδιά. Αναρωτιέμαι αν ήταν προμήνυμα πως θα απαιτήσω πίσω τα αντικλείδια που χρησιμοποιήθηκαν εις βάρος μου, ως ευκαιρίες να εγκλωβιστώ στη βολή μου.

Αν είσαι κλειστός, άνοιξε` 

κι αντί να περιμένεις, ξεκίνα.

Ανασκόπηση

Κανείς δεν ξύπνησε μια μέρα λέγοντας "κι αν πεθάνω, τουλάχιστον κατάφερα και τους ικανοποίησα όλους". Δεν έχω γνωρίσει άνθρωπο που να μη σκέφτηκε στιγμή τον θάνατό του –κι όμως, είναι ακόμα ταμπού. Μην το συζητάς, σσσσσς, θα σ’ακούσει. Λες και δεν είναι μέρος της συμφωνίας στη ζωή. Τρέμουμε όμως. 

Έζησα όπως ήθελα; Έκανα αυτά που ήταν να κάνω; 

Είτε τα σκεφτώ ως πεπρωμένο, είτε ως άξια αυτού που μου άνοιξε τα μάτια το πρωί, αυτά που κάνω είναι εκείνα στα οποία επενδύω. Ποιος φαντάζεται ότι θα κριθεί με μέτρο την προσαρμογή του; Αν αυτό ήταν που μας ένοιαζε, δεν θα φοβόμασταν το τέλος. Πολλοί όμως ζουν στη σκιά του. Δύουν κάθε μέρα κι από λίγο λέγοντας όχι σε όσα ανατέλλουν στην καρδιά τους` αντιστεκόμενοι σε όσα τους κυβερνούν. 

Ατίθασοι, επαναστάτες, αναρχικοί... απέναντι στην αλήθεια μας κι αυτά που επιτάσσει.
Η μόνη ουσιαστική ανυπακοή εκφράζεται ως δίλημμα: απαρνούμαι την εσωτερική μου φωνή που αναγνωρίζω ως πηγή και ουσία μου ή απορρίπτω τις νόρμες κι όσα μου πουλάνε για σωστά και γειωμένα. Αν επιλέγω να ικανοποιηθώ με τρόπους που λένε ότι αρκούν αλλά δεν με έχουν αλήθεια αγγίξει, ας θυμηθώ να μην τους το προσάπτω. 

Φοβάμαι τον θάνατο σημαίνει φοβάμαι ότι η ψυχή μου θα τρέξει μακριά αν λυτρωθεί` επιβεβαιώνοντας ότι νομίζω πως ζω ενώ την έχω κλειδώσει.

Πολυδιάστατοι

Δεν υπάρχουν είδη ανθρώπων
-τι είναι οι άνθρωποι να περιοριστούν σε διαστάσεις;
Υπάρχουν καταστάσεις ύπαρξης.
Ας πούμε, να,
υπάρχει αυτή του αχόρταστου
-εκείνου που θα ικανοποιηθεί όταν έχει-
υπάρχει αυτή του αχόρταγου
-εκείνου που δε θα ικανοποιηθεί ό,τι κι αν έχει-

υπάρχει κι αυτή του αυτάρκη
-εκείνου που ικανοποιείται με όσα έχει.
Αν δεν υπάρχουν είδη ανθρώπων λοιπόν
αλλά καταστάσεις ύπαρξης
μεταξύ των οποίων ρέουμε αυτοβούλως,
πόσο πιο συνειδητή ενδυνάμωση μπορούμε
να προσφέρουμε στον εαυτό μας
και να εκτιμήσουμε αληθινά τη ζωή;

Συγγνώμη

Συλλογική. Δεν θέλω κανείς να την πάρει προσωπικά, κι ας απευθύνεται σε πολύ συγκεκριμένους ανθρώπους. Πληθυντικός ευγενείας –έστω και τώρα, γιατί όταν χρειάστηκε, φάνηκα αγενής. Κι ας μην ήταν σκοπός μου. Δεν κρίνω απ’το αποτέλεσμα -κρίθηκα όμως από αυτό, δικαιολογημένα. Κανείς δεν έχει χρέος να γνωρίζει τους λόγους μου και να καταλάβει ότι αν τον πλήγωσα, ήτανε άθελά μου.

Συγγνώμη λοιπόν.

Από σένα που αποκάλυψα το μυστικό σου, επειδή δεν ήξερα ότι ήταν κρυφό.
Από σένα που πρόδωσα κι έφυγα, για να μη χρειαστεί να στο πω κοιτώντας σε στα μάτια.
Από σένα που κρατούσα αποστάσεις και δεν άφηνα να δεις ότι ήθελα να τρέξω κοντά σου.
Από σένα που δε σου έδωσα να καταλάβεις ότι σε συγχώρεσα ήδη.
Από σένα που όταν γελούσες ένιωθα πλήρης, αλλά δε σου το είπα για να μην κορδωθείς.
Από σένα που δεν απάντησα όταν ρώτησες κάτι απλό, από φόβο να μην πλησιάσεις.
Από σένα που ερωτεύτηκα με την πρώτη ματιά, αλλά φερόμουν σαν να ήσουν ξένος.

Ζητώ συγγνώμη.

Από σένα που τα γράμματα που σου έστειλα είναι λιγότερα από αυτά που έχω γράψει.
Από σένα που τα λογοπαίγνιά μου σε μπέρδεψαν αντί να αποκαλύψουν την αλήθεια.
Από σένα που είχα απαιτήσεις τις οποίες δε μαρτύρησα ποτέ.
Από σένα που έφευγα αφήνοντας πάντα ένα κομμάτι μου πίσω.
Από σένα που δε σε πίστεψα όταν μου έδειξες ξεκάθαρα ποιος είσαι.
Από σένα που δεν πίστεψα ότι μπορεί όντως να βλέπεις ποια είμαι.
Από σένα που επέτρεψα σε άλλους να σε μεταφράσουν εκ μέρους μου.

Συγγνώμη.

Για τότε που είπα πως δε θυμάμαι.
Για τότε που είπα ότι ξέρω.
Για κάθε φορά που μετέθεσα την ευθύνη της αλήθειας μου σε δεύτερο χρόνο.
Για κάθε φορά που υπολόγισα σε επόμενη ευκαιρία.
Για όσα είπα χωρίς να εξηγήσω τι εννοώ.
Για όσα υπονοούσα χωρίς να τα λέω.
Για την πρώτη φορά που ενόχλησα` κι ακόμα περισσότερο,

για τις φορές που ακολούθησαν ώσπου ν' αποδεχτώ τις συνθήκες.

Το Όχι

Μπούχτισα να ακούω, μα τω Θεώ! Απ’τη μία οι φωνές στο κεφάλι μου, απ’την άλλη οι θόρυβοι έξω απ’αυτό, καταναλώνω φαιά ουσία στο σχεδιασμό ενός μοντέλου σκέψης που υπολογίζει τα πάντα, μη μείνει κανείς παραπονεμένος, αφού ο κόσμος διψά για αγάπη’

δεν έχουμε χρόνο για νέες πληγές.

Βαρέθηκα και να μιλάω. Απ’τη μία για να με πείσω, απ’την άλλη να εξηγήσω, ξοδεύω ενέργεια στον προγραμματισμό μιας αδρανούς στάσης που εξυπηρετεί τους πάντες, μη δυσκολευτεί κανείς, αφού η κοινή λογική είναι πια διχασμένη’

δεν περισσεύει έδαφος ως ουδέτερη ζώνη.

Κουράστηκα ν’ απαντάω στις απαιτήσεις των άλλων, όταν το πρόβλημα είν’ οι δικές μου.

Κοίταξα κατάματα τη ματαιότητα της άρνησης

-και γέλασα, γιατί η απάντηση ήταν όντως εκείνη.

Κόκκινη κλωστή κομμένη

Τη δύναμη που έχω –την ατέλειωτη, την απέραντη, τη μαγική

τη σπαταλώ στην προσπάθεια να συγκρατήσω την αγνή επιθυμία να στοιχειώσω το είναι σου.

Να μείνουμε περιορισμένοι μ'ένα σκοινί να μας δένει, να μη μας δίνει επιλογή πέρα απ'το να καταστρέψουμε ο ένας τον άλλον ψάχνοντας ελευθερία ή ν'αφήσουμε την ελευθερία να μας κατασπαράξει όσο θα χορεύουμε μαζί αγκαλιά. Να σε στοιχειώσω όπως εκείνο το τραγούδι απ’τα παλιά. Δεν καταλαβαίνουν τι εννοώ ή τι νιώθω. Δεν παρεξηγώ κανέναν όμως. Δε χτίστηκαν να μάθουν τη δική μου ζωή ή την αλήθεια. Κι αυτό που αισθάνομαι και ζωντανό και αληθινό είναι. Κι όπως κάθε τι έμβιο, πρέπει να τρέφεται. Για την ώρα γεύεται το μέσα μου, εμένα την ίδια, με καταβροχθίζει, κάνοντας κάθε ανάσα τον πιο αγαπημένο εχθρό. Ποιος θα μπορούσε να δει ότι η δύναμη που σ’έκανε να παραδεχτείς την τύχη σου τότε, θα’ταν η ίδια που τώρα μοιάζει καταδίκη; Εγώ. Αυτή είναι η απάντηση, γι’αυτό δεν είπα τίποτα την ακατάλληλη στιγμή. Δεν ξέρω ποιανού είν' η προφητεία, αλλά την εκπληρώσαμε. Εμένα τι με ξέχασε όμως; Πώς βγαίνουνε γαμώτο από δω;

Τη γνώση που έχεις –την απύθμενη, την αρχαία, τη συμπαντική

τη σπαταλάς στην προσπάθεια ν'αντικρούσεις την ορμή που συμβολίζω. 

Αντί να σε στοιχειώσω εγώ -ένας σκοπός που ξέχασα στο κάλεσμα που πρόθυμα υπάκουσα- με κυριεύεις εσύ. Τον ξύπνιο μου, τον ύπνο, τα ενδιάμεσά μου. Ακόμη κι αν εξαφανίζεσαι αιώνες, επιστρέφεις σαν να’σουν δίπλα μου χτες και κάνεις ξανά το μαζί προσδιορισμό του εμείς. Με στοιχειώνεις όπως κάθε ανάσα που σε είδα να παίρνεις, μάρτυρας της ύπαρξής σου. Δεν τολμούν να συλλάβουν τι εννοώ και τι νιώθω. Δε με νοιάζουν εκείνοι. Δεν αναγνωρίζουν τους ευφάνταστους τρόπους σου να ενοχλείς τη ρουτίνα μου, χίλια σημάδια που -αν ήξερες- ίσως να έπαυες πια να με ορίζεις, από συμπόνια για την αδικία που βιώνω. Ποιος θα μπορούσε να πει ότι η γνώση που σε κάνει να διαμορφώνεις τον κόσμο είναι όντως εν γνώσει σου; Εσύ. Αυτή είναι η απάντηση, γι’αυτό δεν είπες τίποτα τη στιγμή που ρωτήθηκες. Δεν ξέρω ποιανού είναι το ρολόι, αλλά συγχρονισμένα βγάλαμε τους δείκτες. Ο κοινός μας χρόνος λειτουργεί ακόμα όμως. Πώς σταματά να χτυπά η καρδιά μου στον χτύπο του;

Ένας για Όλους

Σχεδόν κάθε αντίδραση κατά της αναρχίας ακολουθείται απ'την αυθόρμητη διαπίστωση ότι δεν έφτασε η στιγμή της σε συλλογικό επίπεδο. Μια γρήγορη ματιά γύρω -και στους καθρέφτες μας, καταδεικνύει ότι δεν ήρθε ούτε στο ατομικό.

Παραδεχόμαστε δηλαδή ανοιχτά ότι ο λόγος που δε ζούμε ελεύθεροι και ίσοι είναι ότι είμαστε έρμαια σκέψεων κι ιδεών μας που αρνούμαστε να βάλουμε σε τάξη. Τι κρίμα η ανθρωπιά να μην έχει δικαιώματα χωρίς υποχρεώσεις.

Εξοργιζόμαστε δήθεν ότι εκμεταλλεύονται τη σύγχυσή μας μαζικά, τόσο που το βιοτικό επίπεδο αλλάζει, αποτυγχάνοντας να δούμε πώς καλύπτουμε την ενοχή μας υπό το πέπλο της αντίληψης «κοινωνικών ομάδων».

Ο θυμός στρέφεται εναντίον μας, αφού υποστηρίζουμε ότι η ουτοπία ξέρει από χωροχρόνο -σε πείσμα βιωμάτων που δείχνουν το αντίθετο. Κατακλυζόμαστε από αίσθηση σύνδεσης κι ανάγκη για ενότητα ολημερίς -κι ας είναι σε δόσεις. Όμως αποφεύγουμε ν’αλλάξουμε.

Η διαμάχη δε βρίσκεται έξω μας, ούτε απειλούμαστε από κάποιον εχθρό` όντως, κρατάμε τα κλειδιά της φυλακής μας. Είμαστε δέσμιοι του φόβου ότι πέφτουμε, πριν καν έχουμε ανοίξει τα φτερά μας.

Κι αφού καλούμαστε να ζήσουμε αλλαγή, ας είναι αυτή που φέρνουμε οι ίδιοι.

Παγίδα

Τ'ανείπωτα, τα ειπωμένα κι άλλοι τρόποι να διαφυλάξεις τ'ανομολόγητα.
Η φαντασία, το ένστικτο κι άλλες μέθοδοι να τα προσεγγίσεις.
Μα πρόσεχε. Θα κατηγορηθείς.
Δεν ήταν όλα τα κλειδιά που έβρισκες χαμένα.
Κάποια τα είχαν πετάξει. Δε γύρισαν ποτέ τους να τα ψάξουν.
Μη γίνεις δεσμοφύλακας ονείρων, αν δε θες να'σαι δέσμιος ιδεών.
Λόγια που πήρε ο αέρας οι ψίθυροι στ'αυτιά σου.
Μην πιστεύεις ήχους αν δεν έχουν μάτια που σου σκίζουν την καρδιά.
Κι αν λάβεις γράμμα χωρίς παραλήπτη, σκίσ'το
-προτού μπεις σε πειρασμό να ζεις χωρίς ταυτότητα.
Τι αλήθεια προσφέρουν όσοι αρνούνται να λύσουν το γρίφο τους;

Επιρροή

Τι πρέπει τελικά να με νοιάζει; Οι σκέψεις, τα αισθήματα, ο χρόνος ή οι άλλοι;

Ποιος μπορεί να απαντήσει (αλλά και να ορκιστεί πως έχει δίκιο); 

Ποιανού του μίλησε ο θεός; Τι του’πε; Σε ποια γλώσσα; 

Πώς ανακάλυψε ότι τα λόγια δε θα τα’παιρνε ο αέρας; 

Έχουν διασταυρωθεί οι πληροφορίες; 

Και πώς –πώς;!- μεταλλάχθηκε η ζωή του απ’όταν έμαθε εντέλει τι πρέπει να τον νοιάζει; 

***

Τι θέλω τελικά να με νοιάζει; Η γνώμη ενός θεού, των άλλων ή η δική μου;

Ποιος μπορεί να υποστηρίξει ότι έχει άποψη που του ανήκει; 

Ποιον άφησαν ελεύθερο να σκέφτεται, να νιώθει, να προφταίνει, ν'ακούει; 

Πού βρίσκεται; Τι απέγινε με τόση ελευθερία; 

Έχει επιβεβαιωθεί η ύπαρξή του; 

Και πώς –πώς;!- διαμορφώθηκε η ζωή του απ’όταν έμαθε εντέλει τι θέλει να τον νοιάζει;

***

Τελικά τι με νοιάζει; Η ουσιαστική ύπαρξη ή η πραγματική ζωή; 

Ποιος μπορεί να αποδείξει ότι είναι ένα και το αυτό; 

Ποιος έχει στοχαστεί και αισθανθεί την ιστορική επίδραση της παρουσίας του στον κόσμο; 

Τι μονοπάτι έχει επιλέξει να χαράζει από τότε; 

Έχει επαληθευτεί η προσφορά του; 

Και πώς –πώς;!- αξιοποιήθηκε η ζωή του απ’όταν έμαθε εντέλει τι τον νοιάζει;

Το μήλον της Έριδος

- Το 'χεις προσέξει αυτό που όλοι μιλούν φυσιολογικά,
  χωρίς κανείς να μιλάει φυσικά;
- Αφού δεν είναι αυθεντικοί. Ξέρουν μόνο να λένε για τη φύση
  και το πώς την αντιλαμβάνονται, αλλά δε δείχνουν πώς τη βιώνουν.
- Τι νιώθεις τώρα;
- Ενοχές.
- Γιατί;
- Που τους υποτιμάω, νομίζοντας ότι τραβάνε ζόρι.
- Αυτοί φταίνε που δεν το αφήνουν λιγάκι, ώστε να λάβουν τη βοήθειά σου.
- Δεν μπορώ να τους κρίνω, φοβούνται. Η ανιδιοτέλεια τους είναι άγνωστη.
- Ας έδειχναν έστω ότι ευγνωμονούν.
- Μην κάνεις πως δεν καταλαβαίνεις.. αφού δεν ξέρουν το μυστικό!
- Ξέρω, έκαστος στο είδος του κι η αδιαφορία στην ανταμοιβή.
  ..Ε, κι εμείς τι κακό κάναμε; Ας μη φοβούνταν την αλήθεια,
  να 'τρωγαν ολόκληρο τον καρπό της γνώσης.

Ευδαίμων

Είμαι στις φωνές των παιδιών..

όταν ακούω μικρά να γελούν, χαίρομαι κι εγώ σαν παιδί.

Είμαι στα γαβγίσματα των σκύλων..

όποτε έχει πανσέληνο, κάτι αναστατώνει την καρδιά μου.

Είμαι στο λόγο των τρελών..

μέχρι κι οι παραλογισμοί έχουν τη λογική τους.

Είμαι στο τέλος και στην αρχή:

όταν αγκαλιάζονται τα εγώ μου, χαιρετίζω το άγνωστο.

Είμαι στα μονοπάτια της γης`

οι εκ διαμέτρου αντίθετοι δρόμοι ενώνονται σ' ένα σπιράλ.

Είμαι στα σημεία του ορίζοντα..

κάνω το σταυρό μου που κουβαλάω τον κόσμο μέσα μου.

Είμαι στην ουτοπία της αλλαγής`

επιθυμώ τον παράδεισο, 

αλλά φοβάμαι ν'αφήσω αυτούς που με κολάζουν.

Είμαι στον ανθρωπάκο του Ράιχ και στον υπεράνθρωπο του Νίτσε..

διαγωνίζομαι τον εαυτό μου: ψάχνω ποιος είμαι κι όταν με βρω, με ξεπερνάω.

Είμαι στη συνύπαρξη της ύπαρξης`

υπάρχω σημαίνει υπηρετώ την Αρχή μου.

Κόσμε, κρίμα

Κόσμος περπατάει στον δρόμο. Δεν λογαριάζει κανέναν τριγύρω του και θα παραβιάσει τον χώρο σου χωρίς καμία συναίσθηση και ενοχή. Θα είμαι κακός αν δεν κάνω στην άκρη; Θα γίνω κακός αν σε σπρώξω ή απλά θα γίνω επιτέλους ορατός; 

Ελεύθερος πολίτης στον δρόμο θέλεις να λέγεσαι μα χωρίς τη μπλε ταυτότητα πάνω σου δεν λέγεσαι ελεύθερος αλλά παράνομος επειδή κυκλοφορείς ελεύθερος.

Κάποτε περίμενα απάντηση, μα πλέον συμφωνώ με τη σιωπή σου γιατί ξέρω πως μέσα σου γίνεται πόλεμος. Θα κατηγορήσεις πρώτα εμένα που στο έδειξα. Πλέον δεν κάνω ερωτήσεις όταν δεν έχεις τη διάθεση να πεις την αλήθεια σου.

Και ξέρω πολύ καλά πότε την έχεις, όπως ξέρω ότι δεν με πιστεύεις γιατί δεν μπορείς να ταυτιστείς με κάποιον που οι πηγές του δεν λένε ψέματα.

Τζίνι

Γελάω όταν διατάζουν γέλιο,

γελάω με το θράσος τους.

Χαρίζω όταν ζητούνε δώρο,

χαρίζω εμπειρίες.

Υπακούω όταν απαιτούν,

 υπακούω στην ανάγκη.

Χωρίς να τους ανήκω,

είμαι δικό τους.

Χωρίς να τους υπηρετώ,

τους εξυπηρετώ.

Αν είχα εγώ τις 3 ευχές...

η αρχή του εγωισμού,

το τέλος του

και η Ισορροπία.

Αλήθεια;

Ο ύπνος κάτω από τ' αστέρια είν' ευτυχισμένος ύπνος.

Ευχαριστώ τον ουρανό που δεν πέφτει να μας πλακώσει`

όχι σαν τα ταβάνια που ψάχνουν αφορμή να καταρρεύσουν.

Μια που είπες γι' αφορμές.

Πες μου τις προφάσεις σου.

Τι περιμένεις; Ψάξου.

Όλο σου το Είμαι ηδονίζεται σε μία σκέψη.

Με μια μονάχα αίσθηση.

Ποια είν' αυτή;

Ξεστόμισέ το.

Μοιράσου το.

Αποδυνάμωσε το φόβο ότι είναι ψέμα.

Σκέψου την καρδιά και νιώσε το μυαλό σου.

Με κάθε αύριο γερνάς.

Τώρα.

Κι αργότερα σ' ευχαριστείς.

Αντικειμενική Υποκειμενικότητα

Ρούχα ξεχειλωμένα, ρούχα που δε μου κάνουν

σαν τις ιδεολογίες σας που βάλθηκαν να με ξεκάνουν.

Ρούχα παλιά, ρούχα σκισμένα

σαν τα πιστεύω σας, δεύτερο χέρι ραμμένα.

Είν' ακριβό το φαΐ και θησαυρός το νερό,

μα η βιτρίνα λέει "τζάμπα το νέο κινητό!"

Κουμπάκια πατάω και ζωές ακυρώνω,

το "ψηφιακό μου εγώ" όποτε θέλω αμαυρώνω.

Η γνώση αλλάζει, η αλήθεια σε σκιάζει,

με προδομένο εαυτό η εικόνα σου μοιάζει.

Σε μάθαν τα μέσα πιο καλά απ'τους γειτόνους,

μας κρατούν μουδιασμένους, μας θέλουνε μόνους.

Οι έννοιες έχουν βάθος κι οι λέξεις μας στίγμα

εύκολα αντιλαμβάνεσαι της καρδιάς μας το ρήγμα.

Εχθροί εκεί έξω κι οι σωτήρες παντού,

ο θεός μας, λέει, είναι η πηγή του κακού.

Η λαχτάρα κ η αγωνία γι' ασφάλεια και πλούτο

στην ατιμία ωθήσαν τον υπάκουο Βρούτο.

Καταλογίζονται ευθύνες, επιθέσεις και φόνοι

σε κάθε ελεύθερο κι αυτοελεγχόμενο πιόνι.

Το παιχνίδι άνισο κι η δικαιοσύνη αδικεί`

στην ένταση συμβάλλουν φανατισμένοι οπαδοί.

Άνθρωποι στον κόσμο τους, έρμαια συμφερόντων

πουλάμε τις ψυχές μας στο όνομα αρχόντων.

Μια δύναμη στο κέντρο επιβλέπει τους γύρω

κι οι τράπεζες τύχαν το μεγαλύτερο κλήρο.

Αφήνουμε πείνα, αρρώστιες, θανάτους, πολέμους,

τα δικαιώματα να σκορπούν στους πέντε ανέμους.

Μας παραλύουν η θλίψη κι ο πόνος, η αδυναμία, η μιζέρια,

τη Συνείδηση πνίγουν τ' απελπισμένα μας χέρια.

Μα ό,τι νιώθω το εκφράζω, γιατί ζω κι ονειρεύομαι...

αυτά τα ρήματα έχω και την Ύπαρξη γεύομαι.

Να μου μιλάς. Θα σ' ακούω.

Μ' αρέσει να μιλάω μαζί σου. Ασκείς μια περίεργη επιρροή. Όμορφη. Σου μιλάω και γαληνεύω. Είναι σαν να μιλάω σε μένα και μ' ησυχάζω. Δεν ξέρω πώς έχει προκύψει αυτή η σύνδεση που νιώθω μαζί σου. Είναι μάλλον που αισθάνομαι ότι βρισκόμαστε στην ίδια κατάσταση, στην ίδια φάση. Αντιμετωπίζουμε τους ίδιους φόβους και αγωνιούμε για τα ίδια όνειρα. Ή μάλλον, το όνειρο είναι ένα  κι ο φόβος αντίστροφος. Η ελευθερία. Η ανεξαρτησία. Η αυτονομία. Πες το όπως θες, οι λέξεις δεν φτιάχνουν το νόημα. Δεν με γνώρισες, αλλά εγώ σε είδα. Ή έστω, είδα κάτι από σένα. Μοιάζουμε. Κι εγώ φοβάμαι σαν εσένα. Μη χάσω την ελευθερία μου, την εσωτερική μου ηρεμία, την ισορροπία μου. Η τομή είναι δύσκολη. Ανάμεσα σε ανθρώπους και εαυτό, μεγάλες ιδέες και μικρές καθημερινότητες, λάθη πάθη και όνειρα (που λες κι εσύ), η τομή είναι δύσκολη. Κι επίπονη. Την κέρδισα χρόνο με τον χρόνο, πόντο με τον πόντο που γνώριζα τον εαυτό μου. Κι ας λες εσύ δεν υπάρχει. Ο εαυτός λέω - ας λες εσύ δεν υπάρχει. Μπορεί να μην υπάρχει ο ένας κι αδιαίρετος, ο ένας κι απαράλλακτος, αλλά υπάρχει. Υπάρχουν οι πολλοί που συνθέτουν το σύνολο. Ή το γκρεμίζουν για να το χτίσεις πάλι από την αρχή. Επειδή κατά βάθος εσύ το διάλεξες. Και τον πάτο εμείς τον διαλέγουμε. Εμείς. Κι ας μην γνωρίζουμε πώς να τον διαχειριστούμε. Τον διαλέγουμε γι' αυτό που είναι. Και για την πτώση. Και την ανάταση. Την ανάσταση. Την ομορφιά της τέφρας όταν ο χρόνος μπερδεύεται, κι ενώ προχωράει μπροστά, η ροή τραβά προς τα πίσω, και η τέφρα ξαναγίνεται φλόγα και η φλόγα ύπαρξη.
Γι' αυτή τη μετουσίωση αξίζουν τα πάντα. "Λάθη, λάθρα και όλεθρος" που έγραφε και η Τραυλού σ' ένα βιβλίο της (ξέρω, τα σνομπάρεις αυτά τα μελιστάλαχτα, αλλά όταν σε καίει το αλάτι της πληγής σου, το μέλι τους γίνεται βάλσαμο και τα λόγια τους φάρος - άντε, για σένα φακός - στο σκοτάδι).
"Ο θυμός και η κούραση σκοτώνουν την αγάπη. Κι εγώ κουράστηκα" συνεχίζει. Σκοτώνουν την αγάπη... Ποια αγάπη; Για μένα, για σένα, τον εραστή, τον σύντροφο, την αδελφή, το παιδί, το γλυκό, το παιχνίδι, το αύριο; Για τ' όνειρο. Για την ελευθερία. Μόνο όταν ονειρεύεσαι, είσαι ελεύθερος.
"Μην κουραστείς να ονειρεύεσαι. Δεν θα κουραστώ να στο λέω". Όχι, δεν το λέει η Τραυλού κι αυτό. Εγώ το λέω. Εγώ, εσύ, ο άλλος. Ο αδελφός σύντροφος. Ο αληθινός. Που όταν χαίρεσαι, ξημερώνει το μέσα του και όταν λυπάσαι, σφουγγίζει με την ψυχή του τα δάκρυά σου.
Μη φοβάσαι. Όλα θα πάνε καλά. Η Αριάδνη είναι φίλη μου και θα μου δώσει τον μίτο της. Κι αν δεν είναι, θα γίνει. Πρέπει να γίνει. Το αξίζω. Και το αξίζεις.
Αν δεν πέσεις, δεν σηκώνεσαι. Και μη μου απαντήσεις "παπούτσι από τον τόπο σου..." γιατί θα σου πω "και στην κορφή κανέλα" και θα σ' αποστομώσω. Γιατί η κανέλα είναι γλυκιά. Όσο γλυκιά και η κορυφή. Η κορύφωση της ψυχής σου. Η ελευθερία. Το όνειρο που γίνεται Ερμής και σε ψάχνει.
Μην κρύβεσαι. Και θα σε βρει.
"Με βαραίνεις" θα μου πεις πάλι... Μα το φορτίο αυτό θα σ' αλαφρώσει, αν τ' αφήσεις. Το ξέρεις. Χωρίς αυτό, σκορπίζεσαι - χάνεις το νόημα, όπως αυτοί που χάνουν τα γυαλιά τους ενώ τα φοράνε.
"Με σοβαρεύεις" θα μου πεις... Δεν το 'θελα. Δεν το θέλω. Είναι η αλήθεια που με τα χίλια πρόσωπα δεν μ'αφήνει να την πάρω στ' αστεία.
Να μου μιλάς. Θα σ' ακούω.

Γυμνός

Ένα στεφάνι από σύρματα.
Κι ένα φιλί σε κομμάτια.
Τα χείλη τους γνώριμα.
Στα σάλια αγκάθια.
Δεν γλύφουν. Δαγκώνουνε. 
Με δόντια στα μάτια.
Κραυγές που ξεσκίζουνε τους χάρτινους τοίχους.
Που αράχνες υφάνανε να πιάνουν τους ήχους.
Τα περβάζια στενά.
Δεν χωράνε τις γλάστρες.
Το καρφί για τον σπόρο σου σού το χώσαν στις σάρκες.
Κλωστές και σφυριά.
Σου σταυρώνουν τους χάρτες.
Κορδέλες χτυπήματα. 
Προδομένοι δεσμώτες.
Βελόνες ποιήματα. 
Μεταξένιοι προδότες.
Μαντήλι από δάκρυα, να βουλώσεις τις τρύπες.
Ξεμυτίζουν φτερά. 
Μαστιγώνουν τα φίδια.
Μια φωνή! 
"Ου γαρ οίδασι".
Και αρχίζεις τα ίδια...