Το Όχι

Μπούχτισα να ακούω, μα τω Θεώ! Απ’τη μία οι φωνές στο κεφάλι μου, απ’την άλλη οι θόρυβοι έξω απ’αυτό, καταναλώνω φαιά ουσία στο σχεδιασμό ενός μοντέλου σκέψης που υπολογίζει τα πάντα, μη μείνει κανείς παραπονεμένος, αφού ο κόσμος διψά για αγάπη’

δεν έχουμε χρόνο για νέες πληγές.

Βαρέθηκα και να μιλάω. Απ’τη μία για να με πείσω, απ’την άλλη να εξηγήσω, ξοδεύω ενέργεια στον προγραμματισμό μιας αδρανούς στάσης που εξυπηρετεί τους πάντες, μη δυσκολευτεί κανείς, αφού η κοινή λογική είναι πια διχασμένη’

δεν περισσεύει έδαφος ως ουδέτερη ζώνη.

Κουράστηκα ν’ απαντάω στις απαιτήσεις των άλλων, όταν το πρόβλημα είν’ οι δικές μου.

Κοίταξα κατάματα τη ματαιότητα της άρνησης

-και γέλασα, γιατί η απάντηση ήταν όντως εκείνη.

Δέχομαι

Να γελάς` κι ας μην είμαι εκεί να σε βλέπω
Να γυαλίζουν τα μάτια σου από επιθυμία` κι ας μην την έχω ξυπνήσει εγώ
Να μετράς αστέρια` κι ας μην είμαι στις ευχές σου
και μετά να μετράς ώρες.. κι ας μην είμαι το πρόσωπο που θες να αντικρίσεις.
Δέχομαι τον έρωτά σου` κι ας χορτάσει άλλη απ' αυτόν.
Ούτως ή άλλως, εγώ δεν πεινούσα. Δίψα είχα μόνο για σένα.
Για μένα ήσουν η έρημος, η όαση κι ο ήλιος.
Δέχομαι όμως την ήττα μου`
τα κάστρα σου ζητούσαν πολιορκία
κι εγώ, αντί να κηρύξω πόλεμο, διαπραγματευόμουν τις θυσίες
κι έτσι.. δεν έμαθες ποτέ τι σήμανες για μένα.
Δέχομαι τώρα τη σιωπή` κι ας ξέρεις πως σου απηύθυνα το λόγο.

1-0

Ο χρόνος αλλάζει.

Πάχυναν τα λεπτά κι έγιναν ώρες.

Τρώνε τη ζωή μου, καταβροχθίζουν τις στιγμές μου.. κι ακόμα να χορτάσουν.

Τελευταία ροκανίζουν τα όνειρά μου.

Άνοιξα πόλεμο μ΄ ένα ρολόι.

Το κοιτάζω επίμονα σαν να μην το φοβάμαι, μα αυτό εκεί..

ατάραχο, ακίνητο, τάχα μου αδιαφορεί γι΄αυτά που νιώθω.

Το ίδιο κι εγώ.

Το αποφεύγω. Ούτε οπτική επαφή, ούτε ιστορίες.

Ξεχνιέμαι μ΄αυτά που ασχολούμαι. Το αγνοώ.

Στο παγερό του τικ, στρέφω το βλέμμα προς τα κει..

Το γαμημένο το ρολόι μου΄χει γίνει εμμονή!

Δε θα του περάσει..

Όλα θα προχωρήσουν.

Μαζί με μένα, θα πάρουν το δρόμο προς τα μπρος.

Μένει να βρω τον τρόπο. Το αντίδοτο στ΄αργοπεράσματα του δείκτη.

Αν βγω απ΄το λαβύρινθο, η δίνη του θα σταματήσει.

Ακόμα μπλέκονται οι διαβολεμένοι αριθμοί του..

Στριφογυρνούν και με μπερδεύουν.

Μα αυτή τη μάχη εγώ δε θα τη χάσω.

Τα όνειρά μου τελικά θα περισώσουν τη ζωή μου..θα το δεις!

Ο χρόνος αλλάζει.

Κι ας φαίνεται ως τώρα να κερδίζει.

Ζωή σε μας

Τον κρατώ φυλακισμένο. Τον κλείδωσα μέσα.
Αν σ΄ έβαζα στο σπίτι, πού θα έψαχνες γι αυτόν;

Κι όμως..
Είναι στη σοφίτα.
Δε μου πήγαινε η καρδιά να τον κλείσω στην υπόγα.
Θέλω να βλέπει φως.
Θέλω να βρίσκεται ψηλά.
Θέλω να στέκεται στο παράθυρο
και να ξέρει ότι η ζωή περνά δίχως αυτόν.

Θέλω να μείνει λίγο μόνος.
Του δίνω χρόνο να σκεφτεί.
Τις πράξεις του, τα λόγια του, εμένα.. Εμάς.
Θέλω να θυμηθεί.

Δεν τον αφήνω έτσι.
Του δίνω κι ένα ξεροκόμματο τη μέρα.
Δεν είναι κακό να τρέφεσαι με ψίχουλα.
Αυτός μου το΄μαθε, άλλωστε.
Του δίνω και νερό.
Ρίχνω πού και πού τα κατατονικά που έχω κρατήσει.
Κάνω ό,τι μπορώ να του προσφέρω ηρεμία.

Μόνο που είναι αχάριστος.
Γονατίζει και κλαίει, κολλάει το πρόσωπο στο τζάμι,
το χτυπάει με τα χέρια και ζητάει ελευθερία.
Θα΄λεγε κανείς πως τη στερείται.

Δε μου μιλάει.
Μ΄αγαπάει όμως πολύ. Το ξέρω. Το νιώθω.
Μια μέρα μου ζήτησε συγγνώμη.
Ακόμα να δεχτεί πως τον έχω συγχωρέσει.

Απλά παίρνω αυτά που μου χρωστάει.

Καλά

Όλα είναι καλά μα κάτι μου λέει πως θα ήταν και καλύτερα.
Έχω γνωρίσει και καλύτερα, έχω γνωρίσει και χειρότερα.
Είμαι καλά μα κάτι μέσα μου μου λέει πως λέω ψέμματα.
Θέλω να φτιάξω καλύτερα τα πράγματα και το ξέρω το θέλεις κι εσύ.
Μάλλον το "καλά" δεν είναι αρκετό.

Δεν είμαι καλά!
Ίσως είμαι καλύτερα κι απλά αντιστέκομαι.
Ένα τραγούδι που ξέρω λέει
"Θέλω να γυρίσω εκεί που πίστευα σε όλα και δεν ήξερα τίποτα".
Ο χρόνος πρέπει να διαγραφεί γιατί το τώρα φεύγει και μεταμορφώνεται.
Τον κρατάω στη χούφτα μου.

Το μυαλό μου αλλάζει. Τι είμαι αν αλλάζω;
Τι μέγεθος έχω στο σύμπαν, δε θυμάμαι.
Το έχω ξαναζήσει αυτό.
Και καταλαβαίνω γιατί η άβυσσος μένει ανεξερεύνητη.
Αλλά αυτή η ζωή είναι η υπέρβαση.