Περί Σκέψης

Λευκό Μελάνι

Υπάρχει ένας διαδεδομένος μύθος ότι οι δημιουργοί φοβούνται το άδειο χαρτί. Θρύλοι λένε ότι έχασαν πολλοί το μυαλό τους κοιτώντας το. Τους ρούφηξε η λευκή δίνη της απραξίας και χαθήκαν για πάντα.

Η πραγματικότητα όμως διαφέρει. Κρύβεται στο αντίθετό της, όπως κάθε αλήθεια που σεβάστηκε τελικά το θεό της. Το άδειο δεν αποτελεί πηγή πανικού` δε δημιουργεί καν αγωνία. Ο τρόμος γεννιέται τη στιγμή που αρχίζουν να παλεύουν μέσα σου οι σκέψεις και -εφόσον έχουν όλες πια σκοτωθεί- ανακαλύπτεις ότι αφήνουν πίσω συναισθήματα αντί για συντρίμμια.

Οι σκέψεις λοιπόν δεν είναι η ροή λέξεων που νόμισες, αλλά κάτι πολύ πιο βαθύ` σχεδόν ακατονόμαστο. Κάτι που όταν πεθαίνει, αποδεικνύει ότι έχει ψυχή` κι αν δε βρει το δρόμο προς το φως (μέσα απ’τα μάτια σου, την ώρα που κοιτάς το χαρτί), είναι ικανό να σε στοιχειώσει για πάντα.

Ο πόλεμος που έχασαν τόσοι δεν αφορούσε ποτέ το κενό. Νικητής δεν υπήρξε ποτέ η απραξία. Η μάχη δόθηκε σώμα με σώμα. Απλώς κάποιες φορές, κερδίζουν τα φαντάσματα.

Σε ανύποπτο χρόνο

Μου λείπει εκείνη η εποχή που ήταν όλα πιο απλά.

Δε θυμάμαι όμως να είπα ποτέ ‘τι απλά είναι όλα’!

(το παρελθόν δε βιώθηκε όπως το μνημονεύω)

Ονειρεύομαι μια εποχή που όλα θα είναι πιο εύκολα.

Δε φαντάζομαι όμως να λέω ποτέ ‘τι εύκολα είναι όλα’!

(το μέλλον δε θα βιωθεί όπως νομίζω)

Ζω σε μια εποχή που είναι όλα πιο αδιάφορα.

Δε βρίσκω όμως τίποτα που να μη με αγγίζει!

(το παρόν δε βιώνεται γι’αυτό που όντως είναι)

Το ότι υπάρχω δεν αρκεί για να είμαι παρών.

Πρέπει να το διαλέγω.

Κάθε μέρα

Προς εκείνους που μιλούν μα δεν ακούγονται
η δικαιοσύνη εξαρτάται από εσάς.

Ο χρόνος θα είναι "πάντα" ένα βήμα μπροστά
δεν θα σας περιμένει.

Ακούστε κάθε φωνή
εμπιστευθείτε πρώτα τη δική σας.

Αν υπάρχει πόνος
κηρύξτε τον δικό σας.

Όταν αναγνωρίσετε τη δύναμή σας
κανένας δρόμος δεν θα είναι λάθος.

Να θυμάστε το παρελθόν
αλλά να σας νοιάζει το παρόν γιατί αυτό φροντίζει το μέλλον.

Κάντε τη φλόγα σας φωτιά
γιατί κάθε μέρα πεθαίνουμε λίγο περισσότερο.

Ομιλία

Η φωνή μου είναι δυνατή για να μου θυμίζει ότι μπορώ να υψώσω ανάστημα ενώπιον της αδικίας. Προσωπική υπενθύμιση πως -αφού όλα μπορούν να ακουστούν- είναι χρέος μου να επιλέγω σοφά

αυτά που το κάνουν.

~

Παινευόμαστε ότι ο λογικός νους και η γλώσσα μάς διαφοροποιούν απ’τα ζώα, λες κι είναι κατόρθωμα` όχι ίδιον της δικής μας έμβιας μορφής. Το μυαλό μας παίρνει αέρα μέσω του λόγου, γίνονται οι σκέψεις ήχος, απελευθερώνουμε απόψεις που πλάσαμε μέσω των βιωμάτων πριν στριμωχτούν όλες μέσα μας και πνιγούμε. Έτσι βρίσκουν χώρο και οι νέες ιδέες να ριζώνουν και να καρποφορούν εξελίξεις. Η πρωτοπορία δεν αναζητά τον αχό, δε νιώθει ασφαλής να ανθίσει στο πλήθος` προπορεύεται θα πει, ο απόηχος της συντροφεύει όποιον ασπάζεται την αλήθεια των λεγομένων της.

~

Η φωνή μου είναι δυνατή για να ακούω τι λέω,

να μη μετανιώνω για λέξεις που είναι λόγια του αέρα.

~

Πασχίζουμε να επικοινωνήσουμε, παρότι διαρκώς συνδεδεμένοι.

~

Αν η φωνή μου μπορεί να ακουστεί, το χρωστάω στη ζωή να μιλήσω.

Βία

- Δεν ήθελα να το κάνω. Εσύ μ' έφερες στα όριά μου!
- Με συγχωρείς. Δεν ήθελα να σε βγάλω εκτός εαυτού,
  αλλά αν το κρατούσα μέσα μου θα 'βγαινα εγώ μετά, κατάλαβες;

(σιωπή)

- Πώς θα γίνει να μη σ'ενοχλεί η ύπαρξή μου;
- Ώχ αυτές οι υπερβολές σου! Δε θα ξαναγίνει, στο υπόσχομαι.
  Η αγάπη μας είναι πιο δυνατή!

Those eyes!

I‘ve liked you since the beginning. The very first thing I noticed was your eyes. Later on, I would discover they have a special ability to make you feel at home. I hadn’t met a single person who wouldn’t feel comfortable or safe enough to talk about anything when you were around. Perfect freedom allowed to self and others to be as they are, an effortless choice to focus on the good` the purity of not being remotely aware what a gift your presence was to others... that was what turned every moment with you into privilege.

Those eyes! Shining through laughter, they saw deep into the soul while looking at the heart of the matter. A self-cleansing mechanism, one could assume; only those brave enough were willing to face you at that level of truth. Your eyes, mind you. Sparkling with wonder, ready for another adventure that would bring you closer to the meaning of life. Eyes full of magic that felt like hands; they touched the reverent and revealed it as holy; they saw the incomplete, yet treated it as whole.

Those eyes! They carried a language anyone could speak. Like mirrors, they worked as portals to another dimension. The time and space where you feel alive and open - open to new ideas, understandings and change. Your eyes were a catalyst; any contact with them could assure one of not ever being the same. Yet you never took credit for any of that, it’s surreal. Up until this moment, I still haven’t confirmed if you are actually conscious of the effect that ripples from what you're choosing to see.

Μελέτη Περίπτωσης

Φτιάχνω ιστορίες στο μυαλό μου και τις πιστεύω για πραγματικές. Τι λένε οι άλλοι, τι εννοούν. Απλά, καθημερινά πράγματα. Η ζωή στηρίζεται σε εικασίες και μερική κατανόηση. Σκηνοθεσία ρόλων των οποίων το σενάριο δεν έχω εγκρίνει. Πώς παίζεις το ρόλο σου αν δεν ξέρεις ποιον υποδύεσαι; Η αναζήτηση της αλήθειας και η γνώση του εαυτού προηγούνται της προβολής της εικόνας του. Οι πιο σημαντικοί χάρτες αξιοποιούνται σε περίοδο πολέμου, με τον ίδιο τρόπο που οι πιο σημαντικές αποφάσεις υλοποιούνται εν θερμώ. Κανείς δε βελτίωσε τη ζωή του επαναλαμβάνοντας τις ίδιες διαδρομές. Οι άνθρωποι είτε μένουν ξένοι είτε γίνονται μια πιο αληθινή εκδοχή του εαυτού τους. Αυτή είναι η μόνη πραγματική αλλαγή.