Ευκαιρία στη ζωή

Κάθε πότε αναπνέεις? (Όχι θυμάσαι να ανασάνεις, αναπνέεις.)

Το ότι συμβαίνει κάτω απ’τη μύτη σου, δεν σημαίνει ότι δεν συμβαίνει.

Κάθε πότε χτυπάει η καρδιά σου? (Όχι θυμάσαι ότι πονάει, χτυπάει.)

Το ότι συμβαίνει κι ας χορεύεις σε άλλον ρυθμό, δεν σημαίνει ότι δεν συμβαίνει.

Κάθε πότε ζεις στο σώμα σου? (Όχι θυμάσαι να το κινήσεις, ζεις σε αυτό.)

Το ότι συμβαίνει κι ας κατοικείς στις σκέψεις σου, δεν σημαίνει ότι δεν συμβαίνει.

Κάθε πότε ξεκουράζεσαι? (Όχι θυμάσαι να κοιμηθείς, ξεκουράζεσαι.)

Το ότι συμβαίνει κι ας μην τα’χεις προλάβει όλα, δεν σημαίνει ότι δεν συμβαίνει.

Στην προσπάθεια να θυμηθούμε να ζήσουμε, αγνοούμε ότι ζούμε.

Ίσως όμως φταίει λίγο κι η ερώτηση. Διορθώνω λοιπόν:

Κάθε πότε ευγνωμονείς για την ευκαιρία να αναπνέεις,

να χτυπάει η καρδιά σου,

να ζεις στο σώμα σου,

να ξεκουράζεσαι;

Προορισμός ταξίδι

Στους άλλους χέρι με χέρι. Σε σένα ταχυδρομικά.

Στους άλλους στον ξύπνιο. Σε σένα στα όνειρα.

Στους άλλους επεξήγηση. Σε σένα αφιέρωση.

Οι άλλοι είναι χρόνος. Εσύ συγχρονισμός.

~

Για τους άλλους λαβύρινθος. Για σένα πυξίδα.

Για τους άλλους τουρισμός. Για σένα οδοιπορικό.

Για τους άλλους χίλια κομμάτια. Για σένα ολόκληρη.

Οι άλλοι είναι πρόθεση. Εσύ κάλεσμα.

~

Με τους άλλους παρατηρώ. Μαζί σου βλέπω.

Με τους άλλους κινούμαι. Μαζί σου χορεύω.

Με τους άλλους συζητάω. Μαζί σου επικοινωνώ.

Οι άλλοι είναι αγάπη. Εσύ θυμίζεις έρωτα.

Απαντήσεις

Οι απαντήσεις δεν έρχονται ως σωστές ή λάθος. Δεν συνοδεύονται από φωτεινές επιγραφές που ενημερώνουν για το επίπεδο ορθότητας. Δεν ακολουθούνται από συνέπειες που μπορείς να διαλέξεις. Δεν σημαίνουν λύτρωση ή καταδίκη. Δεν κατατάσσονται σε κατηγορίες αναλόγως βαθμού επιρροής στη ζωή σου.

Έχοντας πει αυτό, δεν σταματούν να την επηρεάζουν.

Αλλά δεν τις λαμβάνεις βάσει προσδοκιών. Ή μάλλον, δεν χρειάζεται να τις λαμβάνεις βάσει αυτών. Γιατί όποιες κι αν είναι, είσαι αυτό που είσαι -και θα είσαι αυτό που είσαι, ακόμα κι αφότου προσπαθήσεις να μάθεις τι είσαι. Ή χειρότερα, αφότου προσπαθήσεις να πείσεις γι’ αυτό που θεωρείς ότι είσαι. Οι αποφάσεις σου θα προδίδουν ποιος είσαι με τρόπο που δεν προβλέπεται.

Έχοντας πει αυτό, μπορείς να αποδεχτείς αυτό που αποδεικνύεται ότι είσαι.

Ή μπορείς να αρνηθείς την απάντηση, προσποιούμενος ότι είσαι κάτι άλλο. Ακόμα κι αυτό είναι μια μορφή απάντησης, την οποία δεν μπορείς –ούτε πρέπει– να ελέγξεις.

Αυτό που είσαι θα συνεχίσει να εκφράζεται με τρόπο που δεν προβλέπεις. Αυτό που αποδέχεσαι θα συνεχίσει να αποτελεί αυτό που ήσουν προτού αποφασίσεις πώς θες να φανείς.

Ούτε ένα γράμμα

Τα γράμματα γεννούν λέξεις, οι λέξεις γίνονται λόγια 

-κι όλοι ξέρουμε πόσο ευάλωτα είναι μπροστά στον αέρα.

Φυσάει τελευταία. Έχεις νιώσει ποτέ αυτό που τα παίρνει όλα και τα σηκώνει 

-κι εσύ ευχαριστείς για την υποστήριξη στην αναδιάρθρωση του κατεστημένου;

Φυσάει και ρίχνει βροχή. Έχεις νιώσεις ποτέ αυτό που γίνεσαι μούσκεμα 

-κι εσύ ευχαριστείς που κι όταν δεν είσαι στη θάλασσα, βρίσκει τρόπους να έρθει σε σένα;

Φυσάει και σέρνει σύννεφα. Έχεις νιώσεις ποτέ αυτό που ανακαλύπτεις το εύρος της σκιάς 

-κι εσύ ευχαριστείς για τις ευκαιρίες να την εξερευνήσεις εις βάθος;

Γι’αυτό σου λέω.

Τα γράμματα φέρνουν λέξεις, οι λέξεις μεταφέρουν ιδέες 

-κι όλοι ξέρουμε πόσο ισχυρές είναι στη μορφοπλασία του βιώματος`

γένεσις θελήματος. συνειδητά.

Στην πηγή

Ο καβγάς είναι πρώτα από όλα με τον εαυτό σου. Εσύ αποφασίζεις ότι αξίζει να θυμώσεις για αυτό με το οποίο θυμώνεις. Κανείς δεν θέλει να αντιμετωπίσει την οργή του και καταλήγουμε να ζούμε εξοργισμένοι. Κι ανήμποροι.

"Μας δένουν τα χέρια. Μας κυριεύουν το μυαλό."

Αισθανόμαστε ότι ο προσωπικός μας τιμωρός είναι εκεί έξω,

φέρνοντας την αποστολή του εις πέρας.

"Να περνάς απαρατήρητος. Μην κάνεις κύματα."

Θύματα μιας εσωτερικής λογοκρισίας που στρέφει τα βλέμματα αλλού. Αποφεύγουμε διακριτικά την αλήθεια μας, αλλοιώνοντας -θέλοντας και μη- τη μετάδοσή της.

Ποιος ζει ελεύθερος από δεύτερες σκέψεις;

Πριν πεις εγώ, ξανασκέψου το.

Ανασκόπηση

Κανείς δεν ξύπνησε μια μέρα λέγοντας "κι αν πεθάνω, τουλάχιστον κατάφερα και τους ικανοποίησα όλους". Δεν έχω γνωρίσει άνθρωπο που να μη σκέφτηκε στιγμή τον θάνατό του –κι όμως, είναι ακόμα ταμπού. Μην το συζητάς, σσσσσς, θα σ’ακούσει. Λες και δεν είναι μέρος της συμφωνίας στη ζωή. Τρέμουμε όμως. 

Έζησα όπως ήθελα; Έκανα αυτά που ήταν να κάνω; 

Είτε τα σκεφτώ ως πεπρωμένο, είτε ως άξια αυτού που μου άνοιξε τα μάτια το πρωί, αυτά που κάνω είναι εκείνα στα οποία επενδύω. Ποιος φαντάζεται ότι θα κριθεί με μέτρο την προσαρμογή του; Αν αυτό ήταν που μας ένοιαζε, δεν θα φοβόμασταν το τέλος. Πολλοί όμως ζουν στη σκιά του. Δύουν κάθε μέρα κι από λίγο λέγοντας όχι σε όσα ανατέλλουν στην καρδιά τους` αντιστεκόμενοι σε όσα τους κυβερνούν. 

Ατίθασοι, επαναστάτες, αναρχικοί... απέναντι στην αλήθεια μας κι αυτά που επιτάσσει.
Η μόνη ουσιαστική ανυπακοή εκφράζεται ως δίλημμα: απαρνούμαι την εσωτερική μου φωνή που αναγνωρίζω ως πηγή και ουσία μου ή απορρίπτω τις νόρμες κι όσα μου πουλάνε για σωστά και γειωμένα. Αν επιλέγω να ικανοποιηθώ με τρόπους που λένε ότι αρκούν αλλά δεν με έχουν αλήθεια αγγίξει, ας θυμηθώ να μην τους το προσάπτω. 

Φοβάμαι τον θάνατο σημαίνει φοβάμαι ότι η ψυχή μου θα τρέξει μακριά αν λυτρωθεί` επιβεβαιώνοντας ότι νομίζω πως ζω ενώ την έχω κλειδώσει.

Έτσι, Παιδικά

Γράφω τα άγχη σου σε χαρτί 

για να τα κάνω βάρκα σε ρυάκι. 

Εκπνέω τη δυσπιστία σου σε μπαλόνι 

για ν’αφήσω να το παρασύρει ο αέρας. 

Κλείνω τη μοναξιά σου στο πατάρι 

για να βρεθεί εκτός εποχής. 

Σου προσφέρω καραμελότσιχλες 

για να μην προλάβουν να χάσουν τη γεύση τους. 

Οργανώνω σκοτεινό δωμάτιο 

για να γελάσουμε στο πρόσωπο του φόβου. 

Κάνω τα όνειρά σου τραγούδι 

για να στροβιλιστούμε μέχρι να μας μεθύσουν. 

Χαράζω ιδέες σε σκυτάλη 

και βλέπω πού φτάνουν όταν προσφέρονται αγνά. 

Αφήνω αποτυπώματα αγάπης σε διάσπαρτα μέρη 

και κρύβω θησαυρό σε κοινή θέα.

~

Ποτίζω την ιδέα της ύπαρξής σου

και νιώθω την ψυχή μου να ανθίζει.

Ο Γρίφος του Φόβου της Ελπίδας

Σαν άνθρωπος μπορώ να κρίνω τι μου αξίζει και τι όχι. Αντί αυτού το παίζω θεός με τη ζωή μου και βάζω όσο πιο απλά εμπόδια μόνο και μόνο για να τα κάνω ανυπέρβλητα. Ακολουθώ τους στόχους μου μέσα σε έναν λαβύρινθο που έφτιαξα και αγνοώ την ψυχή μου για να μείνω λίγο ακόμα μέσα στο σώμα που κατοικώ. Μεταμφιέζω την ανησυχία σε ένα απλό χαμόγελο και περιμένω κάποιον να έρθει να το μεταφράσει και να ξεκλειδώσει τον πιο καλό μου εαυτό σε μια αλήθεια που κανείς άλλος δεν θα καταλάβει.
Γι’αυτό φοβάμαι να δειχτώ, φοβάμαι να ανοιχτώ, φοβάμαι να πετάξω.

Έχω τη δύναμη να απελευθερώσω το σκοτάδι μου ή το φως μου. Κρίνω τον κόσμο και φέρομαι ανάλογα για να ταιριάξω σε ένα περιβάλλον που δεν μου ταιριάζει. Ονειρεύομαι κάθε πιθανό κόσμο πέρα από αυτόν εδώ και απομακρύνομαι από εμένα. Γίνομαι αυτός που απαρνείται τα φτερά του για να βρει μια θέση σ’ ένα σπίτι που τον κατηγορεί πως είναι η πηγή του κακού. Προσπαθώ να θεραπεύσω μια σπασμένη ουτοπία στην οποία κανείς δεν πιστεύει πως μπορεί ή αξίζει να σωθεί
και γι’αυτό
λέγομαι τρελός.

Αλλά εγώ δεν έχω όνομα.
Είμαι το επόμενο αστέρι που θα χαθεί μια νύχτα απ’τον ουρανό. Είμαι ο επόμενος ήλιος που θα σβήσει. Είμαι η αρχή που εξελίσσεται σε τέλος. Είμαι ένα τίποτα που ζει για όλα κι απλά ελπίζω να μην μείνω μόνος με τον φόβο πως κάποιος θα ερωτευτεί τον πόνο μου και όχι εμένα, γιατί εγώ δεν είμαι κανενός.

Φοβάσαι να με έχεις κι ελπίζεις μη με χάσεις.
Εγώ είμαι ο Φόβος και η Ελπίδα σου
και πότε έτσι, πότε αλλιώς
παίρνω το όνομα που μου δίνεις,
πότε για να ταιριάζω με τις επιθυμίες σου
και πότε για να τρέφω τις αμφιβολίες σου.