Παρένθεση

Δεν περιμένω πια να έρθεις.. έτσι, δε φοβάμαι μη χαθείς στις διαδρομές. Σε ψάχνω εγώ, ακούραστα, πέρασαν πλέον χρόνια. Δε ζητάω πια οδηγίες, σε χρήζω μυστική μου πυξίδα. Κανείς δε βλέπει πού με ταξιδεύεις και δε μας ματιάζουν. Ελευθερία. Υπέροχος, αδίστακτος έρωτας. Με κρατάς σ'ομηρία αφήνοντάς με να ζήσω.. κι εγώ αναπνέω στο ρυθμό του ονόματός σου. Ό,τι πιο εύηχο ψιθύρισα ποτέ μου, προοριζόταν για σένα. Δε χρειάζεται να ξέρω αν μ'ακούς. Κομμένη η σιγουριά ενός πεπρωμένου. Αναζητώ το μεγαλείο του τώρα. Μια στιγμή που δε φταίει στο χρόνο, παρά μόνο σε μένα που τη ζω αλλού. Σ'ένα παράλληλο κόσμο, το αιθέριο εσύ έρχεται, με πιάνει και λέει "το ξέρω". Η σοφία του κόσμου φωλιάζει απροκάλυπτα στα μάτια σου. Δε με νοιάζει τι ξέρεις, άσε με απλά να τα κοιτάω. Δως μου το δικαίωμα να βουτήξω μέσα τους κι υπόσχομαι να βυθιστώ στον έρωτά τους. Αυτό είναι άλλωστε ακόμη το θέμα. Μου κόβεις την ανάσα, το ξέρεις;

Απογείωση

..σε ή πριν 200 χρόνια;

-το χρήμα δεν είναι αληθινό, πώς έγινε κυρίαρχο;
-ολόκληρη επιστήμη βασίζεται σ' αυτό και το αναλύει.
-γιατί δε μελετάμε τότε την αγάπη;
-η αγάπη, αγάπη μου, δεν τρώγεται.
-δεν την έχεις δοκιμάσει δηλαδή;
-τι χαζορομαντικά είναι αυτά, προσγειώσου..
-..εκεί που το χρήμα ορίζει τη ζωή;
-τίποτα δεν καθορίζει. μέσο είναι, όχι θεός.
-μέσο για την απόκτηση κι άλλου απ’ τον εαυτό του;
-δεν είναι έγκλημα η αφθονία.
-ούτε όταν την κάνεις πλούτο;
-ούτε.
-κι αυτοί που δεν έχουν;
-είναι φτωχοί.
-και γιατί δεν τους δίνουν οι πλούσιοι;
-γιατί δε θέλουν να ζήσουν με λιγότερο χρήμα.
-το χρήμα δε μοιράζεται σε όλους;
-συνήθως όχι.
-τι σύστημα είναι αυτό;
-οικονομικό.
-και είναι δίκαιο;
-μην το ψάχνεις, είναι αυτό που είναι.
-κι αν δεν αρκεί;
-κανένας δεν μπορεί να το αλλάξει.
-δοκίμασε ποτέ κανείς;
-δεν προλαβαίνουμε.
-βιαζόμαστε;
-θέλει προετοιμασία.
-πότε θα αρχίσουμε;
-όταν οργανωθούμε.
-γύρω από τι;
-δεν ξέρω. ο ένας απ’ τον άλλο.
-τι περιμένουμε;
-να γίνουμε αδέρφια.
-δεν είμαστε ήδη;
-είμαστε. αλλά δεν το θυμόμαστε.
-πότε το ξεχάσαμε;
-το είχαν ξεχάσει από προτού γεννηθούμε.

-και το ’χουμε κοινό μυστικό;
-κάπως έτσι.
-πώς θα το δείξουμε;
-όπως το νιώθουμε.
-κι αν αυτό συγκρούεται με τα συνηθισμένα;
-αυτό είναι το ζητούμενο όταν θες να τ’ αλλάξεις.
-και πώς θα ζήσουμε αν δεν είναι κυρίαρχο το χρήμα;
-αγαπημένοι.

Οι Περαστικοί

Καθένας παίρνει το δρόμο του.
Σ' έβλεπα να φεύγεις.
Και μόνο η απόφαση να φύγεις σ'έκανε να δείχνεις μακριά.
Ανοιγόκλεισα τα βλέφαρα και χάθηκες από μπροστά μου.
Σίγουρη εγώ ότι δε θα 'φευγες ολοκληρωτικά,
πίστευα σ' απορρόφησαν οι άλλοι.
Αγρίμι` ψάχνοντας να σε βρω απ'την αρχή,
κατασπάραξα τα μισά σημάδια.
Ήμουν σίγουρη πως δεν ήσουν ολόκληρος-
θα'σουνα κάτι παραπάνω.
Τουλάχιστον εσύ..κι ένα κομμάτι μου.
Είναι που δε θυμόμουν αν το χρειάζομαι, αλλιώς δε μ' ένοιαζε αν θα το κρατήσεις.
Αντιθέτως. Δε θα φοβόμουν ότι άδικα σε ψάχνω.
Πού είχα μείνει;

Ο δρόμος σου.
Τον φαντάζομαι ηλιόλουστο.
Να περπατάς και να νιώθεις ότι έχει λόγο ύπαρξης.
Τα μάτια σου αρκετά δυνατά, να καθρεφτίζουν την ομορφιά του.
Δε θέλω να κουβαλάς κι εκείνο το κομμάτι ανάμεσά τους.
Πάντα συνδεδεμένο με μένα, θα μοιράζεται τη νέα ζεστασιά σου μαζί μου.
Θα μου θυμίζει ότι λείπεις. Ότι μου λείπεις.
Πέτα το καλύτερα.
Αν αποφάσισες κιόλας να φύγεις, θα το'χεις ήδη κάνει.
Πες το μου μόνο, μη σας ψάχνω μαζί.
Να επιστρέψω στα συντρίμμια μου,
να νιώσω λες και στέκομαι σ' αρχαία εδάφη-
γνωρίζοντας πως πάνω τους χτίζω μια ιστορία.
Έστω και σαν περαστική.

Παλίρροια

Κρεμόμαστε από χείλια
Κλειδωνόμαστε σε μάτια
Ξεγυμνώνουμε σκέψεις
Διεκδικούμε επαφή
Μαγνητιζόμαστε από κάτι

που ανήκει σε κάποιον,

Ανυπέρβλητο

Αδιόρατο
Απείθαρχο

Επαναλαμβάνουμε εικόνες
Αντηχούμε μνήμες
Ωθούμε φόβους
Επιβάλλουμε σύνδεση
Ηλεκτριζόμαστε από κάτι

Αναπάντητο
Αιώνιο
Απύθμενο

ανήκει σε κάποιον από μας.

Αλληλεπιδρούμε

Μοιραζόμαστε

Εκφράζουμε

Ανακαλύπτουμε τη ζωή 

υπό το πρίσμα του χρόνου,

των ορίων και της απόστασης

ελπίζοντας ότι είμαστε ένα.

Η Εποχή Των Μουσών

Άραγε, οι μούσες να ερωτεύονται;

Του χορευτή να ερωτευτεί του ποιητή

να φύγουν για λίγο, να χτίσουν έναν κόσμο δικό τους

και -μεθυσμένες κάθε βράδυ απ'τον έρωτα,

να μη θυμούνται (ούτε να νοιάζονται)

ποια πρέπει να επιστρέψει πού.

Ο ένας τώρα χορεύει ποίηση

κι ο άλλος απαγγέλλει κινήσεις,

κι η έμπνευση να μην κρατά για πολύ.

Το ίδιο για ανθρώπους και μούσες,

ο έρωτας πιο δυνατός απ'το χώρια`

ο κόσμος δε χτίζεται μόνος του.

Αλλοπαρμένες τα παρατούν όλα,

αλαφιασμένες κυνηγούν τον άνεμο

που παρασέρνει τη μυρωδιά του μαζί`

σε μέρη ανεξερεύνητα την κρύβει,

να πρέπει να ψάξουν για να βρεθούν`

να μην αναγνωρίζουν πλέον το χρόνο

παρά μόνο ως κατασκεύασμα ενός χορευτή ή ενός ποιητή

που τις παγίδευσαν προς όφελός τους

μακριά τη μία απ'την άλλη.

Χαθήκαν τα ίχνη τους,

μόνο το ανείπωτο παραμύθι θα τις θυμίσει.

Έμεινε ο χορευτής να γράφει ποιήματα

κι ο ποιητής να χορεύει στους δρόμους`

κι όταν ανταμώσαν οι πράξεις τους,

το έργο του ενός θύμιζε κάτι από την τέχνη του άλλου.

Εδώ

Ησυχία πια.

Πέρασαν όλα στο παρελθόν.

Οι γραφές τελειώνουν εδώ.

Η νότες αρχίζουν - μόνο αυτές θ' ακούγονται τώρα.

Ήμουν εδώ.

Κάποια νύχτα θα σταματήσεις να με κρύβεις

και θα αναρωτηθείς σε ποιο μέλλον έφτασες.

Κυνήγι

Θέλεις να μη θέλεις.
Θέλεις να ξέρεις χωρίς να ρωτήσεις.
Δεν έχεις αυτό που χρειάζεσαι αλλά το έχεις βρει.
Κοιτάς παντού χωρίς να ψάχνεις.
Φωνάζεις ονόματα σε μέρη χωρίς οξυγόνο και νομίζεις πως ακούγεσαι.
Τρέμεις στην ιδέα να πάρεις αυτό που θέλεις.
Η ευτυχία δεν κρατά και την αφήνεις να μην σ' αγγίζει.
Περιμένεις... και μόνο ο χρόνος σε πλησιάζει.
Όσο τον γνωρίζεις, τόσο απομακρύνεται.
Όσο με κυνηγάς, τόσο θα τρέχω.

Δύση Πανσέληνο

Σοφοί γέροι σε σώματα νέων

γύρω από μια φωτιά στη θάλασσα`

αυτό είναι ειρήνη.