Έρωτας

Δεν είναι τα μάτια σου. Είναι η δίψα μου για τη σοφία που έχουν συλλέξει. 

Η επιθυμία να τα κοιτάζω να γελούν μαζί με τα χείλη σου. 

Δεν ερωτεύτηκα τα μάτια σου λοιπόν. 

Μόνο τον τρόπο με τον οποίο βλέπουν τον κόσμο.

~

Δεν είναι η φωνή σου. Είναι η πίστη μου στα ερωτήματα που έχει θέσει.

Η επιθυμία να την ακούω να εκφράζει αυτό που σε αγγίζει. 

Δεν ερωτεύτηκα τη φωνή σου λοιπόν. 

Μόνο τον τρόπο με τον οποίο μιλά στους ανθρώπους.

~

Δεν είναι τα χέρια σου. Είναι ο θαυμασμός μου για όσα έχουν πλάσει. 

Η επιθυμία να τα φιλήσω σε κάθε τους κίνηση. 

Δεν ερωτεύτηκα τα χέρια σου λοιπόν. 

Μόνο τον τρόπο με τον οποίο αγκαλιάζουν το τώρα.

~

Έρωτας δεν είναι αυτό που βλέπω, που ακούω, που αγγίζω.

Είναι ο τρόπος μου να υπηρετώ την ψυχή σου.

Συγγνώμη

Συλλογική. Δεν θέλω κανείς να την πάρει προσωπικά, κι ας απευθύνεται σε πολύ συγκεκριμένους ανθρώπους. Πληθυντικός ευγενείας –έστω και τώρα, γιατί όταν χρειάστηκε, φάνηκα αγενής. Κι ας μην ήταν σκοπός μου. Δεν κρίνω απ’το αποτέλεσμα -κρίθηκα όμως από αυτό, δικαιολογημένα. Κανείς δεν έχει χρέος να γνωρίζει τους λόγους μου και να καταλάβει ότι αν τον πλήγωσα, ήτανε άθελά μου.

Συγγνώμη λοιπόν.

Από σένα που αποκάλυψα το μυστικό σου, επειδή δεν ήξερα ότι ήταν κρυφό.
Από σένα που πρόδωσα κι έφυγα, για να μη χρειαστεί να στο πω κοιτώντας σε στα μάτια.
Από σένα που κρατούσα αποστάσεις και δεν άφηνα να δεις ότι ήθελα να τρέξω κοντά σου.
Από σένα που δε σου έδωσα να καταλάβεις ότι σε συγχώρεσα ήδη.
Από σένα που όταν γελούσες ένιωθα πλήρης, αλλά δε σου το είπα για να μην κορδωθείς.
Από σένα που δεν απάντησα όταν ρώτησες κάτι απλό, από φόβο να μην πλησιάσεις.
Από σένα που ερωτεύτηκα με την πρώτη ματιά, αλλά φερόμουν σαν να ήσουν ξένος.

Ζητώ συγγνώμη.

Από σένα που τα γράμματα που σου έστειλα είναι λιγότερα από αυτά που έχω γράψει.
Από σένα που τα λογοπαίγνιά μου σε μπέρδεψαν αντί να αποκαλύψουν την αλήθεια.
Από σένα που είχα απαιτήσεις τις οποίες δε μαρτύρησα ποτέ.
Από σένα που έφευγα αφήνοντας πάντα ένα κομμάτι μου πίσω.
Από σένα που δε σε πίστεψα όταν μου έδειξες ξεκάθαρα ποιος είσαι.
Από σένα που δεν πίστεψα ότι μπορεί όντως να βλέπεις ποια είμαι.
Από σένα που επέτρεψα σε άλλους να σε μεταφράσουν εκ μέρους μου.

Συγγνώμη.

Για τότε που είπα πως δε θυμάμαι.
Για τότε που είπα ότι ξέρω.
Για κάθε φορά που μετέθεσα την ευθύνη της αλήθειας μου σε δεύτερο χρόνο.
Για κάθε φορά που υπολόγισα σε επόμενη ευκαιρία.
Για όσα είπα χωρίς να εξηγήσω τι εννοώ.
Για όσα υπονοούσα χωρίς να τα λέω.
Για την πρώτη φορά που ενόχλησα` κι ακόμα περισσότερο,

για τις φορές που ακολούθησαν ώσπου ν' αποδεχτώ τις συνθήκες.

Στον επόμενο τόνο, η ώρα θα είναι μηδέν

Καλώς ήλθατε

στην εποχή των τελευταίων

στον κόσμο που η μόδα λανσάρει τη τάση της δηθενιάς

στη τέχνη που χωράει όλα τα είδη ψύχωσης, μανίας & υποκρισίας.

Θαυμάστε

τις ζωές των αστέρων

τη μουσική του καταπιεσμένου παιδεραστή

τα προβλήματα του χυδαίου ποιητή

τις προσευχές του ανώμαλου ιερέα

τη ταινία του ευνουχισμένου νταβατζή

το σενάριο στα δελτία ειδήσεων

τη δόξα των πουλημένων επιστημόνων

·

τα λόγια της θρησκείας & τις πράξεις της εκκλησίας

·

τη μάχη των φύλων

τη ράχη των ψευτών

τη ματιά των δειλών

τη γλώσσα των φιλεχθρών

·

τον σκλάβο του εαυτού σας

την οθόνη του κινητού σας

·

την πλήρη αποσύνδεση μυαλού & καρδιάς

·

τη τεχνολογία της οκνηρίας

τον πόλεμο της εξουσίας

τις κραυγές της αδικίας

το σπάσιμο της αλυσίδας

·

τη φύση που πληρώνετε με καπνό & με τσιμέντο

·

μα ιδιαίτερα υμνήστε

εκείνους

που σκοτώνουν

χωρίς να βασανίζουν

·

γιατί έμειναν λίγοι.

Γυναίκες

Δεν είμαι σεξιστής, είπε και...

Τη ρώτησε τι θα φτιάξει να φάνε.
Τη μάλωσε επειδή το πουκάμισο ήταν ασιδέρωτο.
Την αγριοκοίταξε που έβαλε σκούπα την ώρα που έβλεπε αγώνα.
Πήγε βόλτα, να της αφήσει χώρο και χρόνο να κάνει δουλειές.
Τη ρώτησε τι χρειάζονται από το σουπερμάρκετ.
Γύρισε πλευρό όταν το μωρό έκλαιγε τη νύχτα.
Της πρότεινε να φοράει πιο συχνά γόβες.
Της έφερε δώρο κοσμήματα.
Της ζήτησε να ράψει ένα κουμπί.
Της ανέφερε ότι είναι πιο όμορφη όταν είναι βαμμένη.
Παραξενεύτηκε που ήξερε να παρκάρει.
Της πρότεινε να μην κυκλοφορεί τη νύχτα, αφού φοβάται.
Σκεφτόταν ότι έχασε την προαγωγή επειδή η άλλη έκατσε σε κάποιον.
Γέλασε με ένα ανέκδοτο βιασμού.

Δεν είμαι σεξιστής, είπε.
Εσύ είσαι υπερευαίσθητη.

Προϋποθέσεις

Οι τόποι που δε μας χωράνε είναι ευρύχωροι.

Τα μέρη στα οποία δεν μπορούμε να ανασάνουμε έχουν οξυγόνο.

Οι χώροι στους οποίους πνιγόμαστε δεν έχουν νερό.

Οι άνθρωποι που μας λείπουν κάποιες φορές στέκονται δίπλα μας.

Το μούδιασμα δε σημαίνει έλλειψη αισθήσεων.

Το ότι βαδίζουμε δε σημαίνει ότι φτάνουμε κάπου.

Τις μεγαλύτερές μας αλήθειες τις βλέπουμε στο σκοτάδι.

Το ότι έχουμε ανοιχτά τα μάτια δε σημαίνει ότι δεν είμαστε τυφλοί.

Κάποιες φορές πονάει απλά που υπάρχουμε.

Το ότι κοιμόμαστε δε σημαίνει ότι μάθαμε να ονειρευόμαστε.

Το ότι μιλάμε την ίδια γλώσσα δε σημαίνει ότι επικοινωνούμε.

Το ότι ζούμε με τους εαυτούς μας δε σημαίνει ότι τους γνωρίζουμε.

Το γεγονός ότι καθόμαστε δε σημαίνει ότι δεν έχουμε πέσει χαμηλά.

Το ότι αναπνέουμε δε σημαίνει απαραίτητα ότι ζούμε.

Το ότι στεκόμαστε δε σημαίνει ότι έχουμε βρει ισορροπία.

Το ότι περιστοιχιζόμαστε από ανθρώπους δε σημαίνει ότι δε νιώθουμε μόνοι.

Οι γεμάτες τσέπες δεν αποδεικνύουν ότι δεν είμαστε φτωχοί.

Το ότι ξαπλώνουμε δε σημαίνει ότι ξεκουραζόμαστε.

Το ότι παραπονιόμαστε δε σημαίνει ότι βρήκαμε αυτό που μας φταίει.

Μπορεί να με κοιτάζεις λοιπόν.

Βλέπεις όμως εμένα

ή αυτό που πίστεψες πως είμαι;

Αλλαγή

Εγώ ανέχομαι,

εσύ ανέχεσαι,

αυτός ανέχεται,

εμείς ανεχόμαστε,

εσείς ανέχεστε,

αυτοί ανέχονται.

Γέμισε ο τόπος ανοχή. Μη θυμώσουν οι ισχυροί, μην εκδικηθούνε οι ανίσχυροι. Μη θυμηθεί κανείς ότι είμαι εσύ και σηκώσει ανάστημα να προστατέψει τις παράπλευρες απώλειες, που χρησιμότητα δεν είχανε καμία.

Περιμένουμε αυτόν που θα τολμήσει να ρίξει την τιμή της ζωής προκειμένου να δούμε την αξία της. Ακόμα έναν να τον κάνουμε είδωλο- κι όχι εμπνευστή όπως θα θέλουμε να λέμε (αυτό είναι βλέπεις πιο απλό και δε θέλουμε να μας το αναθέσουν).

Έτσι, γι'ακόμα μία φορά, θα πάμε πίσω απ'το δικό του δρόμο αντί να χαράξουμε στο ίδιο πνεύμα τον δικό μας. Η ψυχή μας μπορεί να είναι ελεύθερη, όμως δεν την κοιτάζουμε στα μάτια` τουλάχιστον όχι όσο ντρεπόμαστε την αυτοφυλακή μας.

Μεγάλο μας κατόρθωμα η μετατροπή του κέντρου ελέγχου μας σε κέντρο κράτησης αντιεξουσιαστών. Η παιδική διάθεση να ζούμε, να γελάμε, κυκλοφορεί πλέον κατάδικος. Βλέπει τη ζωή απ'το παράθυρο κι έχει ένα βάρος δεμένο στο πόδι, μην τύχει και βρει ευκαιρία να ανταποκριθεί στο κάλεσμά της.

Φτάνουν όμως τα ψέματα, καθόλου δεν ντρεπόμαστε! Αυτό που μας δεσμεύει είναι ο φόβος. Φόβος ότι εμείς θα την κοιτάξουμε στα μάτια κι εκείνη με μια της μόνο κίνηση θα γκρεμίσει τον κόσμο, στη θέα της αδικίας που συντηρούμε. Με θάρρος θα τα διαλύσει όλα, μ' έμπνευση θα χτίσει έναν τόπο όπου ο διπλανός θα αγκαλιάζεται αντί να χτυπιέται. Κυρίως όταν δεν πειράζει κανέναν κι απλά θυσιάζεται στο όνομα μιας προόδου (συχνά της αλλοτρίωσης και απανθρωποποίησης). Το είναι μας εμπιστεύεται τα βήματα που θα χαράξουν το Δρόμο. Όπου κι αν οδηγήσει. Μόνο μη σέρνουμε άλλους μαζί μας και μη σερνόμαστε κι οι ίδιοι από πίσω τους. Όμως για δες...

Εγώ δεν ανέχομαι μύγα στο σπαθί μου,

εσύ δεν ανέχεσαι να σε ξεβολεύουν,

αυτός δεν ανέχεται ν'αμφισβητούν την εξουσία του,

εμείς δεν ανεχόμαστε τ'όνειρο,

εσείς δεν ανέχεστε την ελπίδα,

αυτοί δεν ανέχονται το διαφορετικό.

Γέμισε ο τόπος οργή. Μη σταματήσει ο πόλεμος, μη διαταραχτούνε οι συνήθειες. Μη θυμηθεί κανείς ότι είμαι εσύ και ανα-εστιάσει, αναγνωρίζοντας κι άλλους τριγύρω που διψούν για ζωή, αντί για αίμα.

Περιμένουμε αυτόν που θα τολμήσει ν'ανατρέψει το σύστημα προκειμένου να στέκονται οι πολλοί με πολλούς αντί με τους λίγους. Ακόμα έναν που θα 'χει έτοιμη την αλλαγή εκ των προτέρων, για τα μάτια μας μόνο (αυτό είναι βλέπεις πιο εύκολο από το να τη φέρει ο καθένας).

Έτσι, γι' ακόμα μία φορά, θ' αρνηθούμε την ευθύνη αν δε φανεί αντάξιος προσδοκιών. Τα ιδανικά μας μένουν μακρινά κι εμείς δεν κάνουμε τίποτα για να τα προσεγγίσουμε` όχι όσο αποφεύγουμε το μέσα μας έστω.

Μεγάλο επίτευγμα η σίγαση της εσωτερικής μας φωνής. Η εφηβική μας διαύγεια να μην ακολουθούμε το ρεύμα πνίγηκε στο ποτάμι της αυτο-αμφισβήτησης κι ούτε που θρηνήσαμε τον άδικο χαμό της.

Ας πούμε όμως αλήθεια, ακόμα και αθόρυβα δεν έπαψε στιγμή να μας καλεί. Να μας καλεί το χρέος απέναντι στον έφηβο που βίαια καταστείλαμε. Εμείς θα τον ξυπνήσουμε κι εκείνος θα αλλάξει το κατεστημένο στο όνομα μιας παιδικής διάθεσης. Με αγνότητα θα φανταστεί χωρίς να φανατίζεται και με σοφία θα υποστηρίζει το δικαίωμα να ζούμε. Χωρίς να απειλεί κανέναν, θα τολμά να προσφέρει το δικό του κομμάτι του παζλ στο όνομα μιας μεγάλης εικόνας. Η εικόνα αυτή χωράει τους πάντες, κανένας δε στερείται χρησιμότητας εδώ. Ό,τι κι αν συμβολίζει. Αρκεί να μην υπονομεύει τους άλλους, να μην υπονομεύεται κι ο ίδιος παίζοντας το παιχνίδι τους.

Εγώ έφτασα στα όρια της αντίδρασης,

εσύ αγανάκτησες από την απραξία,

αυτός εξάντλησε τον ανταγωνισμό του,

εμείς δίνουμε χέρια,

εσείς γελάτε αγκαλιά,

αυτοί ζήσαν καλά...

κι όλοι μαζί γεμίζουμε τον κόσμο πιθανότητες.

Περί Σκέψης

Λευκό Μελάνι

Υπάρχει ένας διαδεδομένος μύθος ότι οι δημιουργοί φοβούνται το άδειο χαρτί. Θρύλοι λένε ότι έχασαν πολλοί το μυαλό τους κοιτώντας το. Τους ρούφηξε η λευκή δίνη της απραξίας και χαθήκαν για πάντα.

Η πραγματικότητα όμως διαφέρει. Κρύβεται στο αντίθετό της, όπως κάθε αλήθεια που σεβάστηκε τελικά το θεό της. Το άδειο δεν αποτελεί πηγή πανικού` δε δημιουργεί καν αγωνία. Ο τρόμος γεννιέται τη στιγμή που αρχίζουν να παλεύουν μέσα σου οι σκέψεις και -εφόσον έχουν όλες πια σκοτωθεί- ανακαλύπτεις ότι αφήνουν πίσω συναισθήματα αντί για συντρίμμια.

Οι σκέψεις λοιπόν δεν είναι η ροή λέξεων που νόμισες, αλλά κάτι πολύ πιο βαθύ` σχεδόν ακατονόμαστο. Κάτι που όταν πεθαίνει, αποδεικνύει ότι έχει ψυχή` κι αν δε βρει το δρόμο προς το φως (μέσα απ’τα μάτια σου, την ώρα που κοιτάς το χαρτί), είναι ικανό να σε στοιχειώσει για πάντα.

Ο πόλεμος που έχασαν τόσοι δεν αφορούσε ποτέ το κενό. Νικητής δεν υπήρξε ποτέ η απραξία. Η μάχη δόθηκε σώμα με σώμα. Απλώς κάποιες φορές, κερδίζουν τα φαντάσματα.