Θνητοί

Οι άνθρωποι γεννιούνται χωρίς ονόματα αλλά ζούνε με αυτά.
Οι άνθρωποι ερωτεύονται πρόσωπα μα δεν βλέπουν πίσω από αυτά.
Οι άνθρωποι σκοτώνουν τις αγάπες τους και πεθαίνουν μόνοι.

Είσαι άνθρωπος ή ακόμα προσπαθείς να γίνεις;

Χρειάζομαι, Εγώ.

Πρέπει να θυμάμαι πως μπορώ να αγαπώ παραπάνω από έναν άνθρωπο.
Ίσως γιατί η καρδιά είναι μεγαλύτερη από τον κόσμο.

Χρωστάω στον Εαυτό μου.
Το χρωστάω σ' Εκείνον.

Έχω τη δύναμη να ορίζω τον εαυτό μου και όσο το κάνω, κρίνω τα πάντα σαν παρατηρητής και απομακρύνομαι από τη φύση μου. Δεν ανέχομαι να συμβιβάζομαι με τέτοια μετριότητα.

Δεν πρέπει να τα παρατήσουμε αν θέλουμε να προχωράμε μπροστά.
Κι αν καταστραφούμε, ας καταστραφούμε μαζί.

Πολεμάμε με λουλούδια γεμάτα αγκάθια και απομακρυνόμαστε
από τους εαυτούς μας, από τους άλλους, από την πηγή μας.

Μέχρι να έρθει το τέλος
τίποτα δεν θ' αγγίξει την τελειότητα.

Στο διάολο ο κόσμος
κι ας μας θέλω ενωμένους.

Του κουτιού

Οι απαντήσεις στις στατιστικές

Το Sudoku

Τα δώρα

Τα σοκολατάκια

Τα καινούρια

Οι αναμνήσεις

Οι μετακομίσεις

Τα συρτάρια

Τα μυστικά

Τα κλειδωμένα

Η ψήφος

Η λογική

Τα μέσα μαζικής επινόησης

Το Όχι

Μπούχτισα να ακούω, μα τω Θεώ! Απ’τη μία οι φωνές στο κεφάλι μου, απ’την άλλη οι θόρυβοι έξω απ’αυτό, καταναλώνω φαιά ουσία στο σχεδιασμό ενός μοντέλου σκέψης που υπολογίζει τα πάντα, μη μείνει κανείς παραπονεμένος, αφού ο κόσμος διψά για αγάπη’

δεν έχουμε χρόνο για νέες πληγές.

Βαρέθηκα και να μιλάω. Απ’τη μία για να με πείσω, απ’την άλλη να εξηγήσω, ξοδεύω ενέργεια στον προγραμματισμό μιας αδρανούς στάσης που εξυπηρετεί τους πάντες, μη δυσκολευτεί κανείς, αφού η κοινή λογική είναι πια διχασμένη’

δεν περισσεύει έδαφος ως ουδέτερη ζώνη.

Κουράστηκα ν’ απαντάω στις απαιτήσεις των άλλων, όταν το πρόβλημα είν’ οι δικές μου.

Κοίταξα κατάματα τη ματαιότητα της άρνησης

-και γέλασα, γιατί η απάντηση ήταν όντως εκείνη.

Ενστικτωδώς

Ίσως δεν ξέρεις τι αφορά, ξέρεις όμως ότι τ’ ακούς.

Το όνομά σου, παντού, σε κώδικες.

Η σιωπηλή προφορά του σε καλεί.

Αυτό δεν είναι η διαίσθηση;

Αδιόρατη έλξη στην αποκάλυψη.

Χωροχρονικές οδηγίες προσέγγισης.

Παρατηρητικότητα κι εμπιστοσύνη στην κρίση σου.

Ρίχτερ

Σείεται ο κόσμος μας.
Τραντάζεται συθέμελα.
Ζούμε με το φόβο της κατάρρευσης σε λάθος χέρια.

Σεισμοί, εκρήξεις, καταποντισμοί.
Κατάλυση των νόμων της αισθητής πραγματικότητας.
Ζούμε με την ελπίδα της πτώσης σε σωστά αμαρτήματα.

Κλονίζονται οι πεποιθήσεις.
Συνταράσσεται το είναι και το νιώθω μας.
Πάψαμε πλέον να ζούμε. Μόνο προφυλασσόμαστε.

χάσταγκ παρελθόν

Με μια κίνηση του δαχτύλου παγιδεύουμε το χρόνο.

Δεν τρώμε ψωμιά γιατί βαριόμαστε ν’ανέβουμε τη σκάλα.

Δεν πίνουμε νερό, έχει κόκα-κόλα.

Βλεπόμαστε σ’οθόνες γιατί είν’ εξουθενωτικό να συναναστρεφόμαστε.

Με μια κίνηση του δαχτύλου παγιδεύουμε το χρόνο.

Δε μας νοιάζει αν είναι μέρα ή νύχτα, οι συσκευές εκπέμπουν φως.

Είτε μας ενοχλεί είτε το θέλουμε, το δείχνουμε με το δάχτυλο

κι ας μην πιστεύουμε στην τηλεκίνηση ακόμα.

Με μια κίνηση του χεριού κοιτάζουμε τον καθρέφτη.

Αν μας ρωτήσουν την ώρα, δε θυμόμαστε να πούμε.

Ούτε τι συζητούσαμε χτες,

κι ας ξέρουμε τι σκεφτόμασταν εν μέσω διαλόγων.

Με μια κίνηση του χεριού κοιτάζουμε τον καθρέφτη.

Φερόμαστε σα να ξέρουμε τι εννοούν, αγνοώντας τη σκοπιά τους.

Μηχανευόμαστε τρόπους να διατηρούμε επαφή,

χωρίς να επενδύουμε σ’ειλικρινή διάδραση.

Με μια κίνηση αποσυνδεόμαστε απ’τη φύση.

Αυτό το γράμμα λοιπόν έρχεται από εμάς που το αρχίσαμε.

Απ’ τις γενιές που σας παγίδεψαν στον καθρέφτη.

Απ’αυτούς που σας δίδαξαν πως το άδικο είναι σωστό,

αρκεί να το ορίσει ο κατάλληλος άνθρωπος.

Μη διαιωνίσετε τα λάθη μας.

Κρίντε μας έμπρακτα.

Τις Ει;

Ξαφνικά, όλα αποτελούν ευκαιρία να αντικρίσω τα προκαθορισμένα μου. Όσο πιο ανοιχτό το μυαλό, τόσο πιο δύσκολα διαχωρίζεται η πολυφωνία απ’την παραφωνία των σκέψεων. Μερικοί μπορούν, λέει, να'χουν πολλές αντικρουόμενες ιδέες μαζί, χωρίς να τις αφήνουν να συγκρούονται. Αρμονία συνεχούς κίνησης, αναντικατάστατο στοιχείο ροής.

Ανοίγω τα μάτια και βλέπω κόσμους που, ακόμα κι αν έρθουν αργότερα, θα έχουν ήδη υπάρξει. Αφοσιωμένοι στο χτίσιμο του μέλλοντος, τοποθετούμε τα υλικά του παρόντος σε δεύτερο πλάνο κι ύστερα αναρωτιόμαστε γιατί είναι όλα ατελή. Τόσο χαριτωμένοι που, στην προσπάθεια να δώσουμε διάρκεια στις στιγμές, τις ζούμε επαναλαμβανόμενα ως αναμνήσεις, μέχρι να δεχτούμε το νόημα που φέρουν.

Κλείνω τα βλέφαρα και, νιώθοντάς σε μια ανάσα μακριά, ξεχνάω το χρόνο και το τοπίο. Μετά ξεχνάω κι εσένα` πλέον σ' αναγνωρίζω ως κομμάτι μου. Δε θυμάμαι το ρόλο μου απέναντί σου` αφού δεν είμαστε ξέχωροι. Δε συμβαίνουμε ο ένας στον άλλον, μοιραζόμαστε την εμπειρία αυτών που γίνονται ήδη.

Ταξιδεύω μεταξύ συνειδητού/κοιμισμένου. Υπακούω στο άηχο κάλεσμα να δραπετεύσω από τη φυλακή της βεβαιότητας, με την κρυφή πεποίθηση πως τίποτα δεν είν’ ό,τι νόμιζα` είναι όπως πιστεύω. Η εμπιστοσύνη στο άγνωστο δε χρειάζεται να'ναι δόγμα ή θρησκεία. Τη βαφτίζω αποδοχή, της δίνω το ελεύθερο να μου ξανασυστήνεται όταν δε βρίσκω θέση στο σύμπαν του οποίου αποτελώ πραγματικότητα.

Μη με ρωτάς αν υπάρχει ψυχή περιμένοντας η απάντηση να μιλήσει στο μυαλό ή στην καρδιά σου, αν αγνοείς πως και το σώμα σου ξέρει να ακούει. Μπορεί να μην είναι μυστήριο που κινείται έχοντας κάποιο σκοπό, είναι όμως μαγεία που επιθυμείς να τον ορίζεις εσύ.