Έτσι, Παιδικά

Γράφω τα άγχη σου σε χαρτί 

για να τα κάνω βάρκα σε ρυάκι. 

Εκπνέω τη δυσπιστία σου σε μπαλόνι 

για ν’αφήσω να το παρασύρει ο αέρας. 

Κλείνω τη μοναξιά σου στο πατάρι 

για να βρεθεί εκτός εποχής. 

Σου προσφέρω καραμελότσιχλες 

για να μην προλάβουν να χάσουν τη γεύση τους. 

Οργανώνω σκοτεινό δωμάτιο 

για να γελάσουμε στο πρόσωπο του φόβου. 

Κάνω τα όνειρά σου τραγούδι 

για να στροβιλιστούμε μέχρι να μας μεθύσουν. 

Χαράζω ιδέες σε σκυτάλη 

και βλέπω πού φτάνουν όταν προσφέρονται αγνά. 

Αφήνω αποτυπώματα αγάπης σε διάσπαρτα μέρη 

και κρύβω θησαυρό σε κοινή θέα.

~

Ποτίζω την ιδέα της ύπαρξής σου

και νιώθω την ψυχή μου να ανθίζει.

Ο Γρίφος του Φόβου της Ελπίδας

Σαν άνθρωπος μπορώ να κρίνω τι μου αξίζει και τι όχι. Αντί αυτού το παίζω θεός με τη ζωή μου και βάζω όσο πιο απλά εμπόδια μόνο και μόνο για να τα κάνω ανυπέρβλητα. Ακολουθώ τους στόχους μου μέσα σε έναν λαβύρινθο που έφτιαξα και αγνοώ την ψυχή μου για να μείνω λίγο ακόμα μέσα στο σώμα που κατοικώ. Μεταμφιέζω την ανησυχία σε ένα απλό χαμόγελο και περιμένω κάποιον να έρθει να το μεταφράσει και να ξεκλειδώσει τον πιο καλό μου εαυτό σε μια αλήθεια που κανείς άλλος δεν θα καταλάβει.
Γι’αυτό φοβάμαι να δειχτώ, φοβάμαι να ανοιχτώ, φοβάμαι να πετάξω.

Έχω τη δύναμη να απελευθερώσω το σκοτάδι μου ή το φως μου. Κρίνω τον κόσμο και φέρομαι ανάλογα για να ταιριάξω σε ένα περιβάλλον που δεν μου ταιριάζει. Ονειρεύομαι κάθε πιθανό κόσμο πέρα από αυτόν εδώ και απομακρύνομαι από εμένα. Γίνομαι αυτός που απαρνείται τα φτερά του για να βρει μια θέση σ’ ένα σπίτι που τον κατηγορεί πως είναι η πηγή του κακού. Προσπαθώ να θεραπεύσω μια σπασμένη ουτοπία στην οποία κανείς δεν πιστεύει πως μπορεί ή αξίζει να σωθεί
και γι’αυτό
λέγομαι τρελός.

Αλλά εγώ δεν έχω όνομα.
Είμαι το επόμενο αστέρι που θα χαθεί μια νύχτα απ’τον ουρανό. Είμαι ο επόμενος ήλιος που θα σβήσει. Είμαι η αρχή που εξελίσσεται σε τέλος. Είμαι ένα τίποτα που ζει για όλα κι απλά ελπίζω να μην μείνω μόνος με τον φόβο πως κάποιος θα ερωτευτεί τον πόνο μου και όχι εμένα, γιατί εγώ δεν είμαι κανενός.

Φοβάσαι να με έχεις κι ελπίζεις μη με χάσεις.
Εγώ είμαι ο Φόβος και η Ελπίδα σου
και πότε έτσι, πότε αλλιώς
παίρνω το όνομα που μου δίνεις,
πότε για να ταιριάζω με τις επιθυμίες σου
και πότε για να τρέφω τις αμφιβολίες σου.

4 (διαφορετικά) Ευαγγέλια

Με αποδεσμεύεις. Είτε άμεσα με πράξεις είτε έμμεσα θυμίζοντάς μου να πράττω, νιώθω την ελευθερία της επιλογής, ασφαλής στην αγάπη. 

Με χαλαρώνεις. Είτε άμεσα με λύσεις είτε έμμεσα θυμίζοντάς μου να απλοποιώ, νιώθω την άνεση της επικοινωνίας, στέρεη στην πίστη. 

Με ενδυναμώνεις. Είτε άμεσα με δράσεις είτε έμμεσα θυμίζοντάς μου να δρω, νιώθω την υποστήριξη της ζωής, γενναιόδωρη στην ελπίδα. 

Με εμψυχώνεις. Είτε άμεσα με κινήσεις είτε έμμεσα θυμίζοντάς μου να κινούμαι, νιώθω την εξέλιξη της συνείδησης, ταπεινή στη σοφία.

Πολυδιάστατοι

Δεν υπάρχουν είδη ανθρώπων
-τι είναι οι άνθρωποι να περιοριστούν σε διαστάσεις;
Υπάρχουν καταστάσεις ύπαρξης.
Ας πούμε, να,
υπάρχει αυτή του αχόρταστου
-εκείνου που θα ικανοποιηθεί όταν έχει-
υπάρχει αυτή του αχόρταγου
-εκείνου που δε θα ικανοποιηθεί ό,τι κι αν έχει-

υπάρχει κι αυτή του αυτάρκη
-εκείνου που ικανοποιείται με όσα έχει.
Αν δεν υπάρχουν είδη ανθρώπων λοιπόν
αλλά καταστάσεις ύπαρξης
μεταξύ των οποίων ρέουμε αυτοβούλως,
πόσο πιο συνειδητή ενδυνάμωση μπορούμε
να προσφέρουμε στον εαυτό μας
και να εκτιμήσουμε αληθινά τη ζωή;

Άμμος

Η ζωή κυλάει μέσα απ'τα χέρια μας`
αυτό μου θυμίζουν τα καλοκαίρια.
Μπορεί να φύγουμε ανά πάσα στιγμή
κι αυτή η σκέψη δε χρειάζεται
να μας στενοχωρεί, αρκεί να μας θυμίζει
τη δύναμη της καρδιάς και της αγάπης.
Τη σημασία της ερμηνείας αυτού που ζούμε,
την αξία αυτού που νιώθουμε.
Η παρουσία είναι επένδυση στο βίωμα
μιας ζωής που συνεχίζει να ρέει.
Αν αμφισβητείς το παρόν σου,
σου χρωστάς αλλαγές.

Πιστεύω

Πιστεύω εις έναν θεό, αόρατο και άυλο, που υπάρχει μέσα σε όλα όσα έχω γνωρίσει.

Πιστεύω σε μια ζωή, εμπνευσμένη και αξιομνημόνευτη, 

που βιώνεται μέσα από όλα όσα έχω επιλέξει.

Φως εκ φωτός, αιώνιο σωματίδιο, ομοούσιο του θεού που κατοικεί σε όλα, 

ισορροπία γης κι ουρανού.

Αγνοηθέντα τε υπέρ ημών επί ρεύματος εποχής, 

και παθόντα και ταφέντα βαθιά στη μνήμη μας.

Και αναστάντα τη στιγμή της πίστης, κατά τα σημάδια.

Και αναζωπυρώσαντα τα όνειρά μας 

και καθεζόμενο στην κεντρική καρδιά` το ναό της αγάπης.

Και πάλιν ερχόμενο μετά συμπόνοιας, 

κρίναι την προθυμία μας να είμαστε αυθεντικοί, ου του νοήματος ουκ έσται τέλος.

Πιστεύω σε όλους, τους εκ ψυχής εκπορευόμενους, 

τους ψυχή τε και σώματι εναρμονισμένους και συντονισμένους, 

τους υπάρχοντες δια της συνειδήσεως.

Πιστεύω στην αγάπη που μπορούμε να μοιραστούμε.

Ομολογώ μίαν ελπίδαν εις συλλογική απελευθέρωση.

Προσδοκώ την κοινή στιγμή πίστης. Και εμπειρία της αίσθησης ειρήνης.

~

Αμήν.

Άλυτο Μυστήριο

Από πού να ξεκινήσω να εξηγώ,
όταν αυτά που νιώθω για σένα
είναι κασέτα με τραγούδια ραδιοφώνου;

Χαλασμένο πικάπ,
λέει η αντίδραση μέσα μου

Πώς να εξομολογηθώ τον έρωτά μου,
όταν αυτά που πιστεύω για σένα
είναι ήχος γέλιου κι απόλαυσης
που οι λέξεις δεν περιγράφουν;

Μονόπλευρες μνήμες,
συνεχίζει ακάθεκτη

Τι ευκαιρία να ζητήσω,
όταν δεν ξέρω αν με δέχεσαι στα όνειρά σου
τόσο επεισοδιακά όσο οι δικές σου επισκέψεις
επηρεάζουν ακόμη κ τον ξύπνιο μου;

Η απόσταση είναι απάντηση,
επιμένει

Πότε να διαλέξω να ευχηθώ,
όταν σ'αισθάνομαι ακόμα κ τη μέρα
χωρίς να βλέπω κάθε πότε πέφτουν αστέρια
για να πω το όνομά σου τη σωστή στιγμή;

Δε σ'ακούει μέσα απ'το κουτάκι σου,
σκαλίζει πληγές

Ποιος να μου δώσει το ελεύθερο,
όταν ακόμα τριγυρνάω
μαγεμένη από την ύπαρξη
που φωτίζει τα μάτια σου;

Σε απελευθέρωσε καιρό απ'το λυχνάρι σου,
λέει ευθαρσώς

Γιατί να αποδεχτώ τη σιωπή,
όταν αυτό που ξύπνησες μέσα μου
σε καλεί, γκρεμίζοντας τα τείχη
της μέχρι τότε ζωής μου;

Από τύχη

Θέλω να σε δω. Να ανοίξω την πόρτα, να πέσω στην αγκαλιά σου. 

Να ακούσεις πώς είναι να λένε "σε περίμενα" και να το εννοούν.

Tόσο πολύ θέλω να σε δω που όταν σε αντικρίσω, μπορεί να προσπεράσω`

φαντάσου πόσο έχω πειστεί πως το μυαλό μου παίζει παιχνίδια.

Θέλω τόσο πολύ να σε δω που κοιτάζω τα μάτια μου και παρατηρώ τη μορφή σου` 

κι ας μην είμαι σίγουρη πώς μοιάζεις τόσοι αιώνες που έχουν περάσει.

Θέλω να κοιτάζω στα μάτια σου, να βλέπω το παιδί που ζει πίσω από αυτά` 

την ψυχή που σε φορά για να ανακαλύπτει τον κόσμο.

Θέλω να με δεις. Να με βλέπεις. Να παρακολουθείς να γίνομαι 

η απόδειξη του έρωτα που γεννάς, απλά και μόνο που υπάρχεις.

Θέλω να βρεθούμε. Να ιδωθούμε.

Θέλω να σε δω, να πω "σε έψαχνα" και να το πιστέψεις, 

ακόμα κι αν ξέρεις πως περιορίστηκα στο μέσα μου.

Αυτή είναι η μισή διαδρομή, 

αν θέλω αλήθεια να σε αντικρίσω στο κέντρο.