Δύση Πανσέληνο

Σοφοί γέροι σε σώματα νέων

γύρω από μια φωτιά στη θάλασσα`

αυτό είναι ειρήνη.

Σφουγγάρι

και ξαφνικά νιώθω ότι μ' έχει ρουφήξει ολόκληρη
κι είναι έτοιμο να μου κάνει πλύση
κι εγώ θα'μαι υπεύθυνη για το στύψιμο
και δεν είμαι σίγουρη ότι έχω τόση αντοχή (γιατί δύναμη έχω)
να στραγγίζω κι αυτό το σεντόνι της γνώσης..
κι ίσως να μην κρυώνω τελικά όσο νόμιζα
ή ίσως να κρυώσω περισσότερο αν τ' αφήσω βρεγμένο
γι' αυτό
παίρνω όσο πιο γερές δόσεις γνώσης αντέχω
σωστά εστιασμένες, γιατί
με σέβομαι αρκετά ώστε να πιστεύω ότι
μπορώ πλέον να δω καθαρά
ποιο σεντόνι σκεπάζει τον καθρέφτη..
κι ίσως να στοιχειώνει τις στιγμές μου
ή ίσως να νομίζω πως κόβει το κρύο

.

Η κατάρα της νίκης

Έπεσα να κοιμηθώ μα δεν σηκώθηκα ποτέ.

Ήθελα παρέα να με κρατάει εδώ στη γη.

Ο εαυτός μου δεν υπήρχε εκεί που ήταν, ήμουν ελεύθερος.

Ανεξάρτητος από κάθε νήμα που με ένωνε με όλα τα συναισθήματα.

Έτοιμος κι ελεύθερος να νικήσω, να χάσω... να μην ονομάσω τις πράξεις μου.

Έτσι δεν έδωσα νόημα στην ύπαρξή μου όσο ήμουν εκεί.

Δεν πειράζει...

κάποτε θα επιστρέψουμε εκεί....εδώ....παντού...

κάποτε θα νικήσουμε...

κάποτε θα ξεχάσουμε...

Τότε θα έχουμε μεταμορφωθεί και θα μιλάμε άλλη γλώσσα.

Επαφή

Πάλι σου έδωσα όνομα. Μ'αυτό σε αποκαλώ τώρα. Σου πάει, δεν μπορείς να πεις. Μπορείς, τι δεν μπορείς δηλαδή.. αφού εσύ τα κανόνισες όλα.

Το παραδέχομαι, σ'αποφεύγω. Πάντα μ'άρεσε να κρατάω αποστάσεις, λες κι είχε ποτέ σημασία` μέσα μου σε κουβαλάω. Σε βλέπω μέχρι και στον καθρέφτη.

Δεν παρεμβαίνεις στη ζωή μου συχνά` όμως όταν το κάνεις, γίνεται θεαματικά. Τραντάζεις το έδαφος, ταράζεις τα νερά, φοβάσαι` μήπως η παρουσία σου δεν είναι αισθητή. Ή έστω. Πως δεν θα μπει σε υψηλή προτεραιότητα.

Ξυπνάς και κοιμάσαι μαζί μου. Κι εσύ μέσα σου με κουβαλάς. Έτσι εξηγούνται τα χαρούμενα και τα μίζερα πρωινά μου. Τα βράδια αφήνουμε το σώμα κι αλληλεπιδρούμε στον αιθέρα. Ένας προς Ένα. Τίμια πράγματα. Τη σύνδεση την εξελίσσουμε μαζί.

Θέλω να ξέρω πως γελάς. Γι'αυτό σου στέλνω τη χαρά όσων συμβαίνουν. Ο μόνος τρόπος να τη μοιραστώ είναι να τη δεχτώ όπως προσφέρεται. Κι αν δεν είναι χαρά, να'ναι εκτίμηση. Ή ευγνωμοσύνη.

Έστω, έρωτας.

Πάλλεσαι.

Αφέσου.

Θα εκραγούμε μαζί.

Ψυχής θεία γέννηση

Περπατά ακόμη και πάνω στο νερό
κόβοντας δρόμο στην αναζήτηση δέντρου
-τη νύχτα θα μειώνει το κρύο, τη μέρα θα ελαττώνει τη ζέστη.
Ιδανικό να καθίσει στις κορυφές της ρίζας του
-όσο χρειαστεί, ώσπου μία πανσέληνο να δει τη ζωή καθαρά.
Προλαβαίνει να την αγαπήσει και να τη συγχωρέσει
πριν σταυρωθεί ως το δέκατο τρίτο φεγγάρι
των δώδεκα πιστών αδερφών της.
Όταν γίνει αρκετά αγνή -ως δεύτερη παρθένος,
θα μπορεί να γεννήσει ελπίδα στο ανθρώπινο κέντρο`
είμαστε όλοι απ' το υλικό του φωτεινού αστεριού
και η ζωή έχει ανθρώπινη αξία.
Ανοίγοντας το ταπεινό της δισάκι
-όπου κουβαλούσε σώμα, πνεύμα, καρδιά,
βρίσκει τα δώρα της μαγικής τριάδας.
Βλέπει τον κατακερματισμένο εαυτό της σ' όλο τον κόσμο
-κανείς δεν αρκεί μοναχός του, αν δε γίνει κομμάτι του άτμαν.
Κι αν ο χρόνος ξοδεύτηκε ψάχνοντας έναν
-με ίδια επιθυμία ζωής,
τώρα τον είδε καθρεφτισμένο σε σκόρπιες στιγμές, όμοια μ' αυτήν.
Στης εμπιστοσύνης τα γόνιμα εδάφη ευδοκιμούν αλλαγές
-καρπός της δύναμης είναι ο σπόρος
που θα υπερβεί το φόβο του (σι)χαμένου εαυτού.

Σε είδα

Ήσουν σκυφτός.

Νόμιζα με κάτι ασχολείσαι,

όμως απλώς απέφευγες το πλήθος.

Τη βουή των εμπειριών του.

Σε κοιτούσα επίμονα`

έτσι δεν κάνουν στις ταινίες κι ο άλλος γυρίζει;

Φάνηκε, σε διαπέρασε ρεύμα.

Γεννήθηκε μέσα σου μια ταραχή

κι έψαχνες τα βλέμματα των γύρω ανθρώπων`

ποιος σε σκουντάει;

Πέρασε η απορία κι απλά σ' ακούμπησε.

Συνέχισες να κοιτάς κάτω.

~ ~ ~

"Αυτή τη μυρωδιά κάπου την ξέρω",

έτσι έλεγα όλη μέρα και τη νύχτα σε βρήκα μπροστά μου.

Χωμένος στον κόσμο σου ως τη μύτη,

ανάσαινες μόνο όταν ήσουν σκυφτός.

Μασούσες αδιαφορία

αλλά εμένα δε με ξεγέλασες στιγμή`

είχε πια χάσει τη γεύση της.

~ ~ ~

Ευτυχώς δε με πρόσεξες,

θα έβλεπες ότι είμαστε καθρέφτες

και θα ξυπνούσαν μέσα σου συνωμοσίες.

Εγώ πλεχτή στα χέρια και στο κέντρο σκληρή

εσύ απ'την ανάποδη` σα να μην πέρασε μια μέρα.

Ανοίξαν οι πόρτες

να βρούμε κι οι δυο την ελευθερία.

Σ'ακολουθούσα σαν υπνωτισμένη`

ο δρόμος μας ήταν κοινός,

αλλά σε άφησα να έχεις το προβάδισμα.

~ ~ ~

Παρατηρούσα την αργή σου πορεία,

κάθε σου βήμα χτυπούσε στην καρδιά μου

λες και μου'δινε χρόνο`

μέσα μου έφερες πάλι εκρήξεις.

Άφησα ανθρώπους να χωθούν ανάμεσά μας,

να μπλεχτούν οι σκέψεις τους με τις δικές μας,

ν'αναλάβουν αυτοί τη γείωση της αδρεναλίνης.

Ο φίλος της τη φώναξε..

Μαργαρίτα` ήταν σ'αυτούς που στέκονταν ανάμεσα,

άκουσα το σύμπαν να γελάει

και χαμογέλασα μαζί του κι εγώ.

~ ~ ~

Περπατούσες πλάι σε κάποιον

χωρίς να ξέρω αν είσαι μαζί του`

δε μ'ένοιαζε να τον παρατηρήσω κι αυτόν.

Αρκεί που ξύπνησες μέσα μου εσύ.

Ήτανε ύπνος βαθύς,

δεν ξέρω καν αν με θυμάσαι`

ονειρική ή αληθινή.

Πήρα την απόφαση.

Επιτάχυνα το βήμα μου.

Σε προσπέρασα.

Αν όχι εσένα,

έστω την ιδέα που σου μοιάζει.

Αίρεση

Ειδωλολάτρες είναι αυτοί που αφοσιώνονται στο δημιουργό` όχι απαραίτητα και στη Δημιουργία. Το αντίθετο θα ήταν αλληλένδετο. Αν αγαπάς την τέχνη κάποιου, αναπόφευκτα αγαπάς κ τον ίδιο που γίνεται εκφραστής της. Δε γίνεται όμως εκείνος αντικείμενο δέους. Μπορείς να θαυμάζεις έναν θεό για την πλάση του χωρίς να φοβάσαι τη δύναμη που της έχει δώσει. Όταν χαίρεσαι που υπάρχει κάτι, αυτόματα αγαπάς κι αυτόν που το γέννησε` δεν υποχρεούσαι ν'αγαπήσεις όλα όσα αυτός φέρνει στον κόσμο. Πολλοί προσπαθούν ν'αφιερωθούν στο Πνεύμα χωρίς να θέλουν ν'αφοσιωθούν στους αγωγούς του.

Γέμισαν τα μοναστήρια και πού θα κλειστούμε ν'αγαπήσουμε τον κόσμο..

Παρουσία

Είχα υποσχεθεί αν σε νιώσω κοντά να στο πω.

Σαν εσένα κανείς, μα είχαν όλοι κάτι απ' την αύρα σου.

 Μπροστά στα μάτια μου ξεφυτρώναν σημάδια. 

Νοσταλγία το λένε θαρρώ 

αυτό που θέλω να επιστρέψω στους τόπους σου 

-ξέρεις, εκεί ανακάλυψα ότι πίσω απ’ τα μάτια σου κυλάει ζωή..

και πόσο ομόρφαινε όταν γελούσες! 

Όμως δε λείπεις, δεν μπορείς να μου λείψεις. 

Δεν είν’ απουσία το να είσαι παρών κάπου αλλού.

Η χτεσινή συμμετοχή σου τα μαρτύρησε όλα.