Κάθε μέρα

Προς εκείνους που μιλούν μα δεν ακούγονται
η δικαιοσύνη εξαρτάται από εσάς.

Ο χρόνος θα είναι "πάντα" ένα βήμα μπροστά
δεν θα σας περιμένει.

Ακούστε κάθε φωνή
εμπιστευθείτε πρώτα τη δική σας.

Αν υπάρχει πόνος
κηρύξτε τον δικό σας.

Όταν αναγνωρίσετε τη δύναμή σας
κανένας δρόμος δεν θα είναι λάθος.

Να θυμάστε το παρελθόν
αλλά να σας νοιάζει το παρόν γιατί αυτό φροντίζει το μέλλον.

Κάντε τη φλόγα σας φωτιά
γιατί κάθε μέρα πεθαίνουμε λίγο περισσότερο.

Ομιλία

Η φωνή μου είναι δυνατή για να μου θυμίζει ότι μπορώ να υψώσω ανάστημα ενώπιον της αδικίας. Προσωπική υπενθύμιση πως -αφού όλα μπορούν να ακουστούν- είναι χρέος μου να επιλέγω σοφά

αυτά που το κάνουν.

~

Παινευόμαστε ότι ο λογικός νους και η γλώσσα μάς διαφοροποιούν απ’τα ζώα, λες κι είναι κατόρθωμα` όχι ίδιον της δικής μας έμβιας μορφής. Το μυαλό μας παίρνει αέρα μέσω του λόγου, γίνονται οι σκέψεις ήχος, απελευθερώνουμε απόψεις που πλάσαμε μέσω των βιωμάτων πριν στριμωχτούν όλες μέσα μας και πνιγούμε. Έτσι βρίσκουν χώρο και οι νέες ιδέες να ριζώνουν και να καρποφορούν εξελίξεις. Η πρωτοπορία δεν αναζητά τον αχό, δε νιώθει ασφαλής να ανθίσει στο πλήθος` προπορεύεται θα πει, ο απόηχος της συντροφεύει όποιον ασπάζεται την αλήθεια των λεγομένων της.

~

Η φωνή μου είναι δυνατή για να ακούω τι λέω,

να μη μετανιώνω για λέξεις που είναι λόγια του αέρα.

~

Πασχίζουμε να επικοινωνήσουμε, παρότι διαρκώς συνδεδεμένοι.

~

Αν η φωνή μου μπορεί να ακουστεί, το χρωστάω στη ζωή να μιλήσω.

Βία

- Δεν ήθελα να το κάνω. Εσύ μ' έφερες στα όριά μου!
- Με συγχωρείς. Δεν ήθελα να σε βγάλω εκτός εαυτού,
  αλλά αν το κρατούσα μέσα μου θα 'βγαινα εγώ μετά, κατάλαβες;

(σιωπή)

- Πώς θα γίνει να μη σ'ενοχλεί η ύπαρξή μου;
- Ώχ αυτές οι υπερβολές σου! Δε θα ξαναγίνει, στο υπόσχομαι.
  Η αγάπη μας είναι πιο δυνατή!

Those eyes!

I‘ve liked you since the beginning. The very first thing I noticed was your eyes. Later on, I would discover they have a special ability to make you feel at home. I hadn’t met a single person who wouldn’t feel comfortable or safe enough to talk about anything when you were around. Perfect freedom allowed to self and others to be as they are, an effortless choice to focus on the good` the purity of not being remotely aware what a gift your presence was to others... that was what turned every moment with you into privilege.

Those eyes! Shining through laughter, they saw deep into the soul while looking at the heart of the matter. A self-cleansing mechanism, one could assume; only those brave enough were willing to face you at that level of truth. Your eyes, mind you. Sparkling with wonder, ready for another adventure that would bring you closer to the meaning of life. Eyes full of magic that felt like hands; they touched the reverent and revealed it as holy; they saw the incomplete, yet treated it as whole.

Those eyes! They carried a language anyone could speak. Like mirrors, they worked as portals to another dimension. The time and space where you feel alive and open - open to new ideas, understandings and change. Your eyes were a catalyst; any contact with them could assure one of not ever being the same. Yet you never took credit for any of that, it’s surreal. Up until this moment, I still haven’t confirmed if you are actually conscious of the effect that ripples from what you're choosing to see.

Μελέτη Περίπτωσης

Φτιάχνω ιστορίες στο μυαλό μου και τις πιστεύω για πραγματικές. Τι λένε οι άλλοι, τι εννοούν. Απλά, καθημερινά πράγματα. Η ζωή στηρίζεται σε εικασίες και μερική κατανόηση. Σκηνοθεσία ρόλων των οποίων το σενάριο δεν έχω εγκρίνει. Πώς παίζεις το ρόλο σου αν δεν ξέρεις ποιον υποδύεσαι; Η αναζήτηση της αλήθειας και η γνώση του εαυτού προηγούνται της προβολής της εικόνας του. Οι πιο σημαντικοί χάρτες αξιοποιούνται σε περίοδο πολέμου, με τον ίδιο τρόπο που οι πιο σημαντικές αποφάσεις υλοποιούνται εν θερμώ. Κανείς δε βελτίωσε τη ζωή του επαναλαμβάνοντας τις ίδιες διαδρομές. Οι άνθρωποι είτε μένουν ξένοι είτε γίνονται μια πιο αληθινή εκδοχή του εαυτού τους. Αυτή είναι η μόνη πραγματική αλλαγή.

Βλέπω

Υπάρχει και κάτι που το λένε μέλλον, ξέρεις.
Αστιεύομαι! Δεν ξέρεις γιατί κοιτάς συνέχεια πίσω.
Όμως σε καταλαβαίνω γιατί βλέπω κι εγώ.
Αλλά βαρέθηκα να παρατηρώ το άγχος σου.
Ο κόσμος έχει σοβαρότερα προβλήματα κι έτσι θα έπρεπε κι εσύ.

Δεν μπορείς να πηγαίνεις κάπου με δεμένα χέρια.
Δηλαδή μπορείς απλά θα χαράξεις μια μάταιη πορεία.
Γι' αυτό λοιπόν, λέω να ασχοληθώ με το μέλλον,
εκείνο το μέρος που όλο πλησιάζω μα ποτέ δεν φτάνω.
Μα αυτό προτιμώ γιατί αρνούμαι να βλέπω τον χρόνο να περνά και κανείς να μη δίνει σημασία.

Από ενδιαφέρον

Φοβάμαι αυτούς που συμπεραίνουν χωρίς να προσπαθούν να καταλάβουν. Αυτούς που πιστεύουν ότι το παρελθόν οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στο μέλλον, νομίζοντας πως ξέρουν τι σκέφτομαι πριν καν ολοκληρώσω την πρόταση. Εκείνους που –έχοντας διαβάσει ένα μου κεφάλαιο- θεωρούν πως δικαιούνται να μαντεύουν το τέλος κάθε ιστορίας μου. Φοβάμαι αυτούς που δεν έχουν την υπομονή να μάθουν πού καταλήγω. Εκείνους που δεν ακούν καμιά περιγραφή μου ολόκληρη, παρά χτίζουν την απάντηση που πιστεύουν πως αξίζω -έχοντας κρατήσει τα μισά. Τους φαντάζομαι να καλούν την αστυνομία αν ξεστομίσω ποτέ πως θέλω να σκοτώσω την ώρα μου` αυτήκοοι μάρτυρες σκοροφαγωμένων καταθέσεων ψυχής. Με τρομάζουν όσοι φέρονται σαν να με ξέρουν αγνοώντας ότι ακόμα συστήνομαι. Πανικοβάλλομαι όταν μιλάνε για μένα με μεγαλύτερη βεβαιότητα από αυτή που μιλούν για τον εαυτό τους τον ίδιο. Φοβάμαι αυτούς που λένε ότι εκτιμούν τον τρόπο που σκέφτομαι, αλλά αδιαφορούν γι’αυτόν όποτε τολμώ να τον εκφράσω. 

Αν θες να τους αναγνωρίσεις, παρατήρησε ποιοι σε διακόπτουν όποτε εξηγείς τι σ'αγγίζει. Δεν τους απασχολεί να συναισθανθούνε το βίωμα` νομίζουν ότι αρκεί να το ξέρουν.

Η ώρα είναι τώρα

Αρκετά σώπασα. Μου κάνουν απλές ερωτήσεις και δεν απαντάω. Όχι επειδή δεν υπάρχει ανταπόκριση, αλλά επειδή κρίνω τις λέξεις μου πριν καν τις ακούσω ως σκέψεις. Τα φίλτρα είναι πιο βαθιά από όσο θεωρούσα. Μπορεί να λένε ότι το πρόβλημα είναι στο μυαλό, να ξέρεις όμως ότι η λύση περνά τις ώρες της στην ηρεμία της καρδιάς.

Βρίσκομαι με ένα κλειδί στο χέρι κι αναρωτιέμαι ποια πόρτα ξεκλειδώνει, τη στιγμή που στέκομαι στο κατώφλι και δε βλέπω ούτε φύλακες ούτε λουκέτα. Το επόμενο βήμα δεν είναι η απόφαση να αγγίξω το χερούλι` είναι κάθε μου κίνηση που αποδεικνύει αυτό που αισθάνομαι, όσο ταπεινό κι αν πιστεύω ότι είναι.

Φαντάζομαι τη στιγμή που τα πόδια μου δε θα τρέχουν μακριά απ’ τα όνειρά μου. Τη μέρα που φωνάζω από την κορυφή ενός βουνού «σ’αγαπάω» ή τη νύχτα που το ψιθυρίζω σε αυτιά που συνδέονται με την ψυχή που τα φοράει. Οραματίζομαι την ώρα που δε θα ξέρω τι λέει το ρολόι, γιατί ο χρόνος μου θα είναι σωστός.

Ο συγχρονισμός δεν είναι αυτό που απλά παρατηρείς, αλλά κάτι στο οποίο συμμετέχεις. Αν δεν είμαι ενέργεια, γίνομαι αντίδραση. Τι αστείο ν’αποφασίζεις να χαράξεις πορεία και στη συνέχεια ν’αφήνεσαι στη μοίρα! Ο μόνος νόμος με τον οποίο συμμορφώνομαι πλέον είναι η επιτακτική ανάγκη να εστιάσω στη λύση.

Ειδικά όταν ξέρω πού μπορώ να τη βρω.