Λούνα Παρκ

Γίνονται απίστευτα πολλά τελευταία

και πολλά απίστευτα συγχρόνως.

Ρόλερ κόστερ επί του καναπέ.

Ή πύργος του τρόμου

με την ευγνωμοσύνη του μετά`

αφού προσγειωθώ ασφαλής,

έχοντας νιώσει τ' αόρατα χέρια που εμποδίζουν την πτώση μου.

Αίσθηση ευλογίας που επιτείνει την αγωνία.

Πώς θα με δω στο δωμάτιο με τους καθρέφτες;

Ποιο φίλτρο επηρεάζει την εικόνα

και με τι συχνότητα συμβαίνει;

Οι ιδέες στο μυαλό μου συγκρουόμενα,

αλλά χωρίς σημασία εφόσον μοιραζόμαστε γέλιο.

Στον κόσμο που έχει ως μόνη σταθερά 

μια ρόδα που πάντα γυρίζει,

μου αρκεί ν' απολαμβάνω τη θέα.

Γείωση

Βρίσκομαι σ' έναν ναό ξαφνικά
και είναι χρέος μου να παραμείνει χώρος λατρείας.
Υπάρχουν απόψεις για το πώς γίνεται αυτό,
αλλά οι αποφάσεις είναι δικές μου.
Υπάρχουν και κριτικές, χλευασμοί,
μα δεν αρκούν ν' αλλαξοπιστήσω.
"Άσε τους πιστούς να προσέλθουν",
φώναζαν που είχα πόρτες κλειστές.
Εγώ ψυχεδέλεια, στο κουκούλι της ευλογίας.
Δεν στερώ πρόσβαση, αναβαθμίζομαι.
Χωρίς ενοχές.

Στο μάτι του κυκλώνα

Αισθάνομαι ταλαιπωρία, 

χωρίς αυτό να περιγράφει πώς νιώθω.

Θέλω να φύγω, αλλά μπορώ να ξεφύγω μόνο σαν κλέφτης-

ο λόγος που θα 'χω στερηθεί την ένωση του παζλ.

Ψιθυρίζω ότι κάτι με καλεί κι απ' τα παράθυρα μπαίνει αέρας,

με ακινητοποιεί και φεύγει με το μυστικό μου.

Χτυπάει η πόρτα και δεν ανοίγω - αν δεν το ξέρεις, δεν σε αλλάζει` 

λέω, αποδοκιμάζοντας σιωπηλά τη σιγουριά μου.

Επίκεντρο σεισμού, ταχύτητα κομήτη.

Περίεργο να ζεις στα χαλάσματα χωρίς αυτά να είναι χαλασμένα.

Αναρωτιέμαι διαρκώς ως ποιος φεύγω. Πώς; Πότε; Γιατί;

Τίποτα δεν θα απαντηθεί ενώπιόν μου.

Δεν είμαι νέο εγώ, αν αφηγούμαι τι αισθάνομαι και όχι πώς νιώθω. 

Κι όχι πως δε μου μιλάω, ίσως που δεν με ακούω.

Άνθρωπος που μιλάει για ό,τι τον καλεί, άνθρωπος που το ακούει.

"Δεν μπορεί να μη βλέπεις" λέει, κι όντως -ψυχανεμιζόμουν ευθυγράμμιση.

Είναι ανακουφιστικό να είμαι στο πλάι μου.

Να υπάρχω ως κάτι συνεχές, ακόμα κι όταν όλα αλλάζουν.

Να είμαι. Ψυχή. Παρουσία.

Της πεταλούδας

Δεν υπάρχουν ανεξήγητα φαινόμενα λέει. Συμφωνώ. Δεν πιστεύει ότι συμφωνώ. Αυτά που πιστεύω αγγίζουν τις θεωρίες του μεταφυσικού λέει, άρα αποκλείεται να συμφωνώ, αντιθέτως μάλιστα, είναι τόσο βαθιά η διαφωνία μου λέει, που η συμφωνία έρχεται ως στάχτη στα μάτια για να μην εκτεθούν οι πεποιθήσεις μου.

Ούτε που διανοείται την πιθανότητα πράγματι να μην αντικρούονται αυτά για μένα, ούτε που χαμογελάει συνειδητοποιώντας τη βαθιά ειρωνεία την οποία εκφράζει: το ότι δεν μπορείς να διανοηθείς κάτι, δεν το καθιστά ανεξήγητο. Πόσο υπεροπτικό να νομίζεις ότι αν δεν το αντιλαμβάνεσαι εσύ, δεν εξηγείται σε κανένα επίπεδο.

Δεν υπάρχουν μοιραία φαινόμενα λέει. Συμφωνώ. Δεν πιστεύει ότι συμφωνώ. Αυτά που πιστεύω αγγίζουν τις θεωρίες του γραφτού λέει, άρα αποκλείεται να συμφωνώ, αντιθέτως μάλιστα, είναι τόσο βαθιά η διαφωνία μου λέει, που η συμφωνία έρχεται ως προσπάθεια να κατευνάσω τις μοίρες.

Ούτε που αντιλαμβάνεται τη σημασία που δίνω στις δυνάμεις που ορίζουν την πένα, ούτε που διακρίνει την ειδοποιό διαφορά ανάμεσα στον ήρωα και τον συγγραφέα: το ότι δεν είναι κάτι πεπρωμένο, δεν το καθιστά άγραφο. Πόσο απαθές να νομίζεις ότι αν δεν έχει ήδη γραφτεί εκ μέρους σου, δεν θα γραφτεί στην ιστορία σου εν γένει.

Τα φαινόμενα απατούν λέει. Διαφωνώ. Δεν πιστεύει ότι διαφωνώ. Αυτά που πιστεύω αγγίζουν την εξύμνηση του υποσυνείδητου λέει, άρα αποκλείεται να διαφωνώ, αντιθέτως μάλιστα, είναι τόσο βαθιά η συμφωνία μου λέει, που η διαφωνία μου έρχεται ως δικηγόρος του διαβόλου με πραγματικό σκοπό την αποσύνθεση της επιφάνειας.

Ούτε που σκέφτεται να με ρωτήσει ευθέως, ούτε που αφήνει το περιθώριο στην απάντησή μου να διαψεύσει τη λίστα των απατηλών δηλώσεων: το ότι κάτι δεν είναι όπως περίμενες, δεν σημαίνει ότι εμφανιζόταν ως άλλο. Πόσο ευθυνόφοβο να νομίζεις ότι είναι τα φαινόμενα κι όχι οι άνθρωποι που προτίθενται να εξαπατήσουν ή να εξαπατηθούν.

Λέει τόσα πολλά τόσο συχνά, μα το επίπεδο συμφωνίας ή διαφωνίας μου με αυτά δεν έχει επηρεάσει καθόλου το πόσο με ξέρει. Όσον αφορά τη συνδιαλλαγή μας δεν είμαι εγώ, αλλά μια ακλόνητη άποψη για μένα. Πόσο αδιέξοδο να νομίζεις ότι είναι στο χέρι σου να εξηγήσεις την αποκλειστικά δική σου διαρκώς μεταβαλλόμενη αλήθεια.

Τι πιο χρήσιμο από το να τη ζήσεις.

Όποιος καταλάβει, κατάλαβε.

Αν είναι ανοιχτός, ευχαρίστησέ τον.

Χώρια σου

μου αρέσει ο χρόνος που περνάω μαζί σου. ιδίως η σιωπή. εκεί που υπάρχω μόνη, με σένα.
εκεί που χρωστάς μόνο να είσαι παρών. εκεί που αισθανόμαστε το ίδιο.

μου αρέσει ο τρόπος που νιώθω μαζί σου. ιδίως η γαλήνη. εκεί που ζω, χωρίς να κυνηγάω.
εκεί που πιστεύεις πως είσαι αρκετός. εκεί που ευγνωμονούμε το ίδιο.

μου αρέσει η αλήθεια που εκφράζω μαζί σου. ιδίως η αποδοχή. εκεί που είμαι εγώ, όλη.
εκεί που τολμάς να είσαι ανοιχτός. εκεί που συναντούμε τον άλλον.

μου αρέσει η ιστορία που γράφω μαζί σου. ιδίως η αγνότητα. εκεί που δρω, χωρίς πανοπλία.
εκεί που ξέρεις πως είσαι εκλεκτός. εκεί που αφουγκραζόμαστε τον άλλον.

μου αρέσει ο καθρέφτης που βλέπεις μαζί μου. ιδίως η αγάπη. εκεί που γελάς στο πλάι μου.
εκεί που είμαι ακέραιος εαυτός. εκεί που προβάλλουμε ως ένα.

μου αρέσει όταν γινόμαστε ένα. ιδίως ο παλμός. εκεί που μοιραζόμαστε ανάσα.
εκεί που προσφερόμαστε ως δέηση. εκεί που μου αρέσει, μαζί.

Αν με ρωτάς

Ποιο είναι το αγαπημένο σου χρώμα;
-το διάφανο της ψυχής σου, στο βλέμμα σου, όταν γελάς.

Αγαπημένο τραγούδι;
-εκείνο που έπαιξε τυχαία όταν χρειαζόσουνα σημάδι. 

Αγαπημένος ζωγράφος;
-αυτός που αποδίδει το μαζί. 

Αγαπημένο ποτό;
-το νερό που έχουν πιει στο όνομά σου. 

Το αγαπημένο σου μέρος;
-η σκέψη σου όταν ταξιδεύει σε μένα. 

Η αγαπημένη σου μέρα;
-εκείνη που κρατήσαμε τον λόγο μας κι οι δύο.

 
Αγαπημένο παιχνίδι;
-να βρίσκω εσένα όταν δεν ξέρω τι ψάχνω. 

Ποιος είναι ο τυχερός σου αριθμός;
-οι συντεταγμένες της αγκαλιάς μας.

Ευχή

Να διαβάζεις`
τα βιβλία -να ταξιδεύεις κι ακίνητος-
τα σημάδια -για να ερμηνεύεις τον εαυτό σου.

(να γελάς)

Να ρίχνεις`
τα τείχη -να χαιρετάς κι από απόσταση-
την τράπουλα -για να μεταφράζεις εσένα.

(να χορεύεις)

Να ταξιδεύεις`
στο έξω -να γεμίζεις και στο άδειασμα-
στο μέσα -για να εξερευνείς αυτό που είσαι.

(να μοιράζεσαι)

Να βλέπεις`
τους άλλους -να τους ακούς κι όταν δεν λένε τίποτα-
τον καθρέφτη σου -για να παρατηρείς τον εαυτό σου.

(να ανοίγεσαι)

Να βρίσκεις`
τις ερωτήσεις -να ρίχνεις φως κι ας έχει σκοτάδι-
τις απαντήσεις -για να οδηγείσαι σ’ εσένα.

(να αφήνεσαι)

Να αλλάζεις`
την ανασφάλεια -να δοκιμάζεις και το άγνωστο-
τον φόβο -για να εκδηλώνεις αυτό που είσαι.

Εύχομαι στον ξύπνιο σου ν' αγγίζεις το όνειρο.

Να ζεις. Ν’ αγαπάς. Ν’ αγαπιέσαι.
Ως ο εαυτός σου, εσένα, όπως είσαι.

Κορώνα

Αγαπητό ημερολόγιο, 

Βλέπω αδέρφια, φίλους, γνωστούς να θυμώνουν και να απογοητεύονται` άλλοι από τους συνανθρώπους τους για το πολύ ενδιαφέρον, άλλοι για το λίγο` άλλοι από την πολιτεία τους για τα μεγάλα μέτρα, άλλοι για τα μικρά. Ξέρω ότι η απογοήτευση απαντά προσδοκίες, αλλά ψυχανεμίζομαι πως δεν χρησίμευσαν ποτέ-ποτέ πουθενά. 

Τα δεδομένα που έχουμε τώρα, για τον ιό ειδικά αλλά και την αλήθεια γενικότερα, είναι ελάχιστα κι οι περισσότεροι προσπαθούν να τα βάλουν σε τάξη. Δεν μπαίνει το άγνωστο, αγαπημένο μου, όμως σε σειρά και το χάος απορροφά αντιστάσεις -σαν μαύρη τρύπα που έβαλε σκοπό να έλξει τις μοίρες εξίσου. Δεν ξέρω τι δυνάμεις λειτουργούν πίσω από αυτό (μην είναι η αποκάλυψη και γι’ αυτό συνυπάρχουν ακρίδες, πανδημία και ματωμένα νερά; μην είναι η όχι-τόσο-νέα τάξη πραγμάτων που με βιοχημικά όπλα προχωρά την ατζέντα της; μην είναι κάτι άλλο ακόμα πιο άγνωστο και χαοτικό που δεν έχει καν συγκεκριμένο σκοπό;) 

Βλέπω την ίδια κοινή βάση πίσω από κάθε θεωρία -κι ας με περιγελούν. Η πίστη σε μια εξωτερική δύναμη πιο ισχυρή από εμάς η οποία επιβάλλει τη βούληση της. Όταν λες «η οποία»? Η πίστη ή η δύναμη? Ακριβώς. Αν πιστεύω πως όλα συμβαίνουν ως τιμωρία θεού, οφείλω να προετοιμαστώ να αυτοτιμωρούμαι για πάντα. Αν πιστεύω πως όλα συμβαίνουν ως σχέδιο ισχυρού, οφείλω να παραδεχτώ ότι με θεωρώ λίγο. Κι αν πω πως δεν με νοιάζει τίποτα από όλα αυτά και συνεχίσω τη ζωή μου όπως πριν, οφείλω να πω σε ιατρικώς ευπαθείς «δεν με πειράζει να σας κάνω θυσία». 

Τα δεδομένα λείπουν λοιπόν, για τον ιό ειδικά αλλά και την αλήθεια γενικότερα. Κι ενώ το πρώτο έχει ανατεθεί στην επιστήμη επιτυχώς, το δεύτερο είναι δική μας ευθύνη. Η ευκαιρία στην αλληλεγγύη και την ευαισθησία είναι εμφανής, αλλά δεν έχει μόνιμη αξία αν δεν γίνει πυξίδα του μετά` του ό,τι ακολουθήσει. Είτε ηθελημένα είτε ακούσια, αποτελούμε ομάδες ενός παγκόσμιου πειράματος. Προς θεού κι επιστήμης, δεν είναι πρόσκληση να βγούμε στους δρόμους αυτό` μόνο ένα κάλεσμα να κοιτάξουμε μέσα. 

Βλέπω την ανάγκη που μας έφερε εδώ ανεξαρτήτως μέσου ή σκοπού. Η ανάγκη να εκτιμήσουμε την εσωτερική σιωπή έναντι μιας ζωής υψηλών ταχυτήτων που μόνο σκιά του εαυτού της προλαβαίνει να γίνει. Να εκτιμήσουμε την πρώτη φορά που όλα τα δισεκατομμύρια του πλανήτη ασχολούνται συγχρόνως με την υγεία` κάποιοι δεκαετίες, άλλοι μόνο δυο μήνες και αν -μα αυτή τη στιγμή η προσοχή όλων είναι στραμμένη εκεί. Αντικρίζουμε μονομιάς τις συνέπειες της ελλιπούς χρηματοδότησης της περίθαλψης, της ελλιπούς κατοχύρωσης των εργασιακών δικαιωμάτων, τη σαθρότητα του ταξικού ρατσισμού όταν οι σημερινές συνθήκες αναδεικνύουν πως η εργασία στο σουπερμάρκετ είναι πιο απαραίτητη από χιλιάδες άλλες` βγάζουμε ήρωες γιατρούς και νοσηλευτές (και είναι) χωρίς να σκεφτούμε διπλά ότι ο διανομέας δεν πήρε όρκο να σταθεί προστάτης στο δημόσιο καλό` κι εντέλει, είναι αυτός που το κάνει. 

Ερχόμαστε ξαφνικά αντιμέτωποι με υπαρξιακά διλήμματα` πόσοι εξαρτώνται από το αν πλένει τα χέρια του ένας; Πόσοι ευπαθείς θυσιάζονται άμα φερθούν ασυνείδητα λίγοι; Πόση κοινωνική συνοχή γεννά η προσωρινή φυσική απομόνωση; Πόσος χρόνος θα επενδυθεί συνειδητά στην ανά δευτερόλεπτο απόφαση να εστιάσουμε στην πηγή αυτού που μας καθιστά αλληλένδετους- και να την κοιτάξουμε κατάματα, με πνεύμα καθαρό, καρδιά ανοιχτή κι αγάπη πανανθρώπινη και πλανητική; 

Η προσδοκία απαιτεί.

Η ελπίδα ονειρεύεται.

Η πίστη υποδεικνύει το δρόμο.