Θα'χω ζήσει με πάθος

 Στο τσακ είμαι να’ρθω εκεί.

Να τα παρατήσω όλα κ να τρέξω γύρω σου, μέσα, κοντά σου.

Να κάνω κύκλους στα τετράγωνα

μέχρι να βρω τη γωνία που προτίθεται να μας ενώσει.

Να περπατάς με το βλέμμα στο κενό,

ανέμελος κ ανίδεος γι’αυτό που περιμένει –εμένα.

Να σηκώσεις το βλέμμα κι αντί για αγνώστους

ν’αντικρίσεις οικείους – εμένα.

Ν’αδειάσει λίγο ο τόπος, να χωρέσει..

εμένα.

Εγώ θα’ρθω τρέχοντας κι εσύ θα τρομάξεις.

Δε θα προλάβεις να σκέφτεσαι ή ν’ αντιδράς..αυτό το πλεονέκτημα θέλω.

Θα'ρθω μ' εργαλεία, έτοιμη να γκρεμίσω

κάθε τοίχο που υψώνει ο φόβος.

Στο τσακ είμαι να’ρθώ να σε βρω.

Να τ’ αφήσω όλα πίσω κι ανάλαφρη να’ρθω

και ας σου’μαι και βάρος.

Να σε δω από μακριά κ να τρέξω δίπλα σου, πάνω, κοντά σου.

Να σε πάρω αγκαλιά και να επιλέξεις αν θα με σφίξεις –σε σένα.

Να διαβάσω τα μάτια σου και να δηλώσεις τι σημαίνω – για σένα.

Να ακούσω τα χείλη σου να μου δίνουν..

εσένα.

Εγώ θα’ρθω απρόσμενα κι εσύ θα το περιμένεις.

Θα ξέρεις να πεις πόσες μέρες και ώρες έχουν περάσει..αυτό το προαίσθημα θέλω.

Θα'ρθω με την καρδιά μου, έτοιμη να περιλούσω μ' αυτήν

κάθε αντίσταση που προβάλει ο νους σου.

Στο τσακ είμαι να'ρθώ να σε δω.

Να τα κάνω όλα πέρα και να μπω στη ζωή σου.

Να θέλω τόσο να τρέξω μαζί σου, πλάι, κοντά σου' κι όμως..

να προτιμώ να το κάνω αργά.

Να παραφυλάω σε μία γωνία να δω πώς βαδίζεις.

Να προσέξω πως περπατάς το πρωί ή πώς επιστρέφεις αφού όλα τελειώσουν.

Να μάθω το ύφος.

Θα μεταφράσω την όψη και θα δω αν κάτι σου λείπει.

Εγώ θα πω ψιθυριστά τ' όνομά σου κι εσύ θα γυρίσεις.

Το ίδιο κάλεσμα νιώθεις..αυτή τη σύνδεση θέλω.

Θα'ρθω με σπίρτα, έτοιμη ν' ανάψω μ' αυτά

κάθε μύθο που επιβάλλει το πριν σου.

...

Ένα λεπτό μετά θα'χει πάρει φωτιά η ψυχή μου.

Δεν ακούω κουβέντα

Με πληγώνουν οι άνθρωποι που δε λεν' αντίο. Μην προσπαθείς να με πείσεις πως είναι τακτική. Κάποιοι απλά δε νοιάζονται. Δεν τους καίει το μέσα τους που είπαν ήδη την τελευταία κουβέντα. Μου τη δίνει που κάποιοι δεν είναι σημαντικοί για κάποιους, τόσο που δε σημαίνει τίποτα τ' ότι δε θα τους χαιρετήσουν. Συνήθως είν' οι ίδιοι που φεύγοντας αφήνουν την πόρτα ανοιχτή

και σου φορτώνουν την ευθύνη να την κλείσεις.

Δέχομαι

Να γελάς` κι ας μην είμαι εκεί να σε βλέπω
Να γυαλίζουν τα μάτια σου από επιθυμία` κι ας μην την έχω ξυπνήσει εγώ
Να μετράς αστέρια` κι ας μην είμαι στις ευχές σου
και μετά να μετράς ώρες.. κι ας μην είμαι το πρόσωπο που θες να αντικρίσεις.
Δέχομαι τον έρωτά σου` κι ας χορτάσει άλλη απ' αυτόν.
Ούτως ή άλλως, εγώ δεν πεινούσα. Δίψα είχα μόνο για σένα.
Για μένα ήσουν η έρημος, η όαση κι ο ήλιος.
Δέχομαι όμως την ήττα μου`
τα κάστρα σου ζητούσαν πολιορκία
κι εγώ, αντί να κηρύξω πόλεμο, διαπραγματευόμουν τις θυσίες
κι έτσι.. δεν έμαθες ποτέ τι σήμανες για μένα.
Δέχομαι τώρα τη σιωπή` κι ας ξέρεις πως σου απηύθυνα το λόγο.

Η γνώση είναι δύναμη

Είχα κρεμάσει ένα αυτί στον τοίχο μου,

να μου θυμίζει ότι ξέρω πως κάποιος

μπορεί κι ακούει τον κόσμο σιωπηλός.

Η υπενθύμιση της γνώσης είναι νιώσιμο.

Τώρα λέω να βάλω ένα μάτι.

Να μου θυμίζει ότι κάποιος μπορεί και βλέπει τον κόσμο ατάραχος.

Η υπενθύμιση της δύναμης είν' επαφή.

Οι εξωγήινοι μου τα'μαθαν αυτά..

Όταν έχεις επαφή με άλλες διαστάσεις, το νιώθεις.

Όταν ζεις μονόπλευρα στο δυισμό της τρίτης διάστασης, γίνεσαι τοίχος.

Γι'αυτό σου λέω

Ό,τι πίνεις, πιες το στην υγειά σου.

Μα τσιγάρα, μα ποτά..

μα τα δάκρυά σου.

Έτσι κι αλλιώς, για πάρτη μας είναι.

Από μέσα μας μεταφράζουν τον κόσμο.

Όλοι και όλα στο νερό που μας κρατάει στη ζωή.

Σταγόνα σταγόνα.

Όταν βρέχει, ρίχνει λάσπη.

Η γη είναι.

Μας ξαναπλάθει.

Απελευθερώνει την αληθινή μας φύση.

Έρχεται κύμα.

Ή θα το δαμάσουμε.. ή θα πνιγούμε.

Η εποχή της λεύκας

Παρασύρονται απ' τον άνεμο

στροβιλίζονται, παίζουν, κυνηγιούνται

στα σοκάκια της γης.

Σαν ψυχές που χορεύουν στο δρόμο για την πλήρωση.

Τριγυρνούν ανάμεσά μας. 

Συναγωνίζονται τις ταχύτητες των ζωών μας. 

Γεμίζουν τις αποστάσεις που κρατάμε ο ένας απ' τον άλλο, 

διατηρώντας όμως αίσθηση χιονιού. 

Τόσο αιφνιδιαστικές που παγώνουν το χρόνο 

κι αποσπούν την προσοχή μας` 

είτε τις αφορά είτε όχι, βρίσκονται στους δρόμους μας.

Απ' όπου κι αν προέρχεται

Την  έπιασε και την ταρακουνούσε.

"Είσαι ηλίθια;" ρωτούσε και ξαναρωτούσε χωρίς να θέλει να μάθει.

Στα μάτια του σπίθες και μέσ' απ' αυτές

δυο χέρια πρόβαλαν οργισμένα για να την τιμωρήσουν.

Την τιμωρούσαν που μέσα της δεν είχε την απάντηση.

Άνοιξε τα μάτια να πάρει την ανάσα που είχε κοπεί`

το κομοδίνο σε απόσταση αναπνοής..

σχεδόν να μυρίζει τις σκέψεις της.

Καμένο χαρτί,

αυτό αξίζει αφού αυτός το πιστεύει.

Φόβος ότι δεν μπορεί ν' ανοίξει το συρτάρι όταν την κλειδώνει μέσα.

Δε θα μάθει να φέρεται πριν να στερέψει τ' οξυγόνο.

Ευτυχώς.

Στο χρονικό σημείο της σιωπής είναι που εκφράζεται η καρδιά.

"Κλάψε να ξεθολώσεις

και κοίτα..ένα δάσος γύρω απ'το δέντρο! Σουρπρίζ!"

"Για σένα είναι.." για δες. Της πρόσφερε ένα ερωτευμένο λουλούδι.

Τον άφησε μετά από λίγο.

Δεν ήταν να τον εμπιστεύεσαι, ήταν πια φανερό.

Ξεκαθαρίσματα

Ο Χρόνος δεν υπάρχει.
Κι όμως, εγώ θυμάμαι πολύ καλά ότι χτες η καρδιά μου ράγισε και ότι αύριο θα πρέπει να μην ξεχάσω να την κολλήσω.
Ο Χώρος δεν υπάρχει.
Κι όμως, εγώ νιώθω πολύ καλά ότι η αριστερή πλευρά του κρεβατιού μου είναι άδεια και το δεύτερο μαξιλάρι μου άθικτο.
Κι ο ΧωροΧρόνος; Υπάρχει;
Αυτός, ναι. Στα σίγουρα. Είναι εκείνο το ασυνεχές διάστημα ανάμεσα στα συνεχή "ποτέ" και "για πάντα" όπου τα ξέπλεκα μαλλιά από το κεφάλι σου - αυτό που λείπει από το δεύτερο μαξιλάρι μου - γίνονται ηλεκτρική σκούπα και μαζεύουν αθόρυβα τα θραύσματα της ραγισμένης καρδιάς μου.
Όχι. Δεν ήταν γυάλινη η καρδιά μου. Αυθεντική ήταν: Με κόλπους, κοιλίες, άσπρα όνειρα και πράσινες ελπίδες. Και δεν το άντεξε. Όταν τις είδε να φτύνουν τα λέπια τους και από ελπίδες να φανερώνονται άλογα, δεν το άντεξε.
Έφταιξε. Μπέρδεψε το "εδώ και τώρα" με το "αμέσως". Και την παρουσία στον Έρωτα με τις πέντε αισθήσεις. Γιατί ο έρωτας, ναι. Μπορεί κάλλιστα να μυρίσει άνοιξη μια Κυριακή πρωί ή ν' ακουστεί να λαχανιάζει τις νύχτες.
Η παρουσία στον Έρωτα, όμως, όχι. Ούτε γεύση έχει, ούτε χρώμα. Όχι. Ούτε καν κόκκινο.
Σαν το νερό.
Και δείξε μου εσύ έναν διψασμένο στην έρημο που, σπαρταρώντας το μέσα του για Ζωή, ικέτευσε να επιβιώσει με coca-cola.
Αλλά έτσι μας έμαθαν. Από τη μία το "ό,τι αξίζει, πονάει" και από την άλλη το "ό,τι φάμε και ό,τι πιούμε". Μέση λύση δεν σερβίρεται σε έκπτωση και ποιος να ψάχνει για όαση μες στον εγωισμό του...