Αλήθεια;

Ο ύπνος κάτω από τ' αστέρια είν' ευτυχισμένος ύπνος.

Ευχαριστώ τον ουρανό που δεν πέφτει να μας πλακώσει`

όχι σαν τα ταβάνια που ψάχνουν αφορμή να καταρρεύσουν.

Μια που είπες γι' αφορμές.

Πες μου τις προφάσεις σου.

Τι περιμένεις; Ψάξου.

Όλο σου το Είμαι ηδονίζεται σε μία σκέψη.

Με μια μονάχα αίσθηση.

Ποια είν' αυτή;

Ξεστόμισέ το.

Μοιράσου το.

Αποδυνάμωσε το φόβο ότι είναι ψέμα.

Σκέψου την καρδιά και νιώσε το μυαλό σου.

Με κάθε αύριο γερνάς.

Τώρα.

Κι αργότερα σ' ευχαριστείς.

Αφασία Σελήνης

Εγώ περπατούσα κι εσύ ακολουθούσες. Κι όσο πιο πολύ επιτάχυνα.. κι άνοιγα το βήμα.. και φοβόμουν.. τόσο πιο κοντά ερχόσουν. Αυτή είναι όμως η δουλειά σου. Να πλησιάζεις βιαστικά. Δε σ’ αδικώ. Φωτίζεις δρόμο γι’ άγρυπνους οδοιπόρους. Τι να πειράζει;

Ταξιδιώτη της ψυχής με λένε κάποιοι.

Το πνεύμα το άφησα στην άκρη και παίρνω τα δάση αντί για τα βουνά.

Εγώ έψαχνα κι εσύ κρυβόσουν. Κι όσο πιο πολύ αναζητούσα.. κι έκανα τον κόσμο άνω κάτω.. και σήκωνα τις πέτρες και τους βράχους.. τόσο πιο βαθιά χωνόσουν. Αυτός είν’ όμως ο σκοπός σου. Να περιμένεις τα σκοτάδια. Δε σε κατηγορώ. Δημιουργείς μυστήριο για έμμονους λύτες. Τι θέμα να ’χω;

Ταξιδιώτη της στιγμής με λένε κάποιοι.

Την πράξη την έκανα πιο πέρα και κολυμπώ σε λίμνες αντί για τα ποτάμια.

Εγώ μιλούσα κι εσύ άκουγες. Κι όσο πιο πολύ ανοιγόμουν.. κι έλεγα τις ιστορίες της ζωής μου.. και μοιραζόμουν εμπειρίες.. τόσο στη σιωπή καθόσουν. Αυτό είναι όμως το κλειδί σου. Να ισορροπείς το θόρυβο. Δε σε παρεξηγώ. Κυβερνάς αισθήματα γι’ αθεράπευτα ρομαντικούς. Τι να ενοχλεί;

Ταξιδιώτη της ζωής με λένε κάποιοι.

Το φόβο τον άγγιξα μ’ αγάπη και καίγομαι σ’ επιθυμίες αντί για τις φωτιές.

Ορισμένοι πάλι λένε πως όταν ζήλεψε τον ήλιο, έκλεψε το φως του και καταδικάστηκε στην ύπαρξη μαζί του.

Εκείνη είναι τ' όνειρο κι αυτός το νόημά του.

Μαζί σου, γιατί

Αλλάζεις τα πρόσωπα

κι αντί για πουκάμισα, φοράς ανθρώπους.

Αλλάζεις τα ενδεχόμενα

κι αντί για κινδύνους, δίνεις πιθανότητες.

Αλλάζεις τις ιστορίες

κι αντί για παραμύθια, γράφεις βίους.

Αλλάζεις τις συνθήκες

κι αντί για πόλεμο, φέρνεις εκεχειρία.

Αλλάζεις τους χαρακτήρες

κι αντί για επιθέσεις, δέχεσαι επισκέψεις.

Αλλάζεις τους προορισμούς,

κι αντί για διακοπές, οργανώνεις ταξίδια.

Αλλάζεις τους χρόνους

κι αντί για ημέρες, μετράς εμπειρίες.

Αλλάζεις τις ύλες

κι αντί για παραγωγή, εμπνέεις δημιουργία.

Αλλάζεις τους μηχανισμούς,

κι αντί για φυσική, διδάσκεις φύση.

Αλλάζεις τις κινήσεις

κι αντί για βήματα, χορεύεις εκφράσεις.

Αλλάζεις τους διαλόγους

κι αντί για απόψεις, εγείρεις απορίες.

Αλλάζεις τα πάθη

κι αντί για συμφορές, διακρίνεις επιθυμίες.

Αλλάζεις τους στόχους

κι αντί για νίκες, υπολογίζεις παιχνίδια.

Με μένα γιατί..

Αλλάζω τα γράμματα

κι αντί να πατάω, πετάω.

Αλλάζω τους όρους

κι αντί να δείχνω, φαίνομαι.

Χωρίς Φωτιά

O καπνός απ’τα τσιγάρα μου, σχημάτισε εικόνες.

Γράμματα, σχέδια, μορφές.

Την όψη.. και την κόψη σου.

Διαγράφει το δρόμο προς την ένωση.

Τον διέγραψε κι ας μη μας ένωσε ποτέ.

Στον κάδο των α-χρήστων.

Ο καπνός θυμίζει ότι μου 'βαλες φωτιά.

Γέλασες, φούντωσε, έφυγες.

Καρβούνιασε τις αναμνήσεις και μ’ έκαψε με επιπλέον σκέψεις.

Αυτά που μοιραστήκαμε κι αυτά που θα μας άξιζαν γίνηκαν στάχτη.

Δεν ήθελες ίσως να σου πιάσουνε τον χώρο.

Καπνός έγινες όταν κατάλαβες πως δεν καταλαβαίνεις. 

Δε σ’ αδικώ.

Το γκρίζο ήτανε χρώμα του ουρανού σου`

αν το’χα ψυλλιαστεί πως μόνο εγώ τον βλέπω έτσι, δε θα ’φταιγες εσύ.

Απ’τον καπνό χτυπούν συναγερμοί.

Έρχονται σώματα ασφαλείας` 

κι ασφάλεια δεν ένιωσα ακόμη.

Ξεκλειδώνοντας τον Χρόνο...

Στο μυαλό και στη καρδιά.
Στο πρώτο κατοικώ εγώ, μα στο δεύτερο κι εσύ.
Συναισθήματα, πεταμένα στο σπίτι σου,
έκλεισες τη πόρτα κι έφυγες.

Κι αν δεν ξαναγυρίσω;
Αν δεν έχω σπίτι, σε ποιον άνθρωπο θα το βρω;

Τι λέω; Που πάω;
Κοιτάζω τη ψυχή μου στον καθρέφτη αλλά δεν μου λέει.
Βλέπω έναν δολοφόνο.
Όλο σκοτώνει μέχρι να γίνει θύμα του εαυτού του.

Και τώρα;
Είναι η σειρά του.

Και τι κάνει;
Προσπαθεί να σώσει ό,τι έμεινε.

Τι έμεινε;
Τίποτα.

Ωραία. Κοίτα τώρα πόσο χώρο έχει για να δημιουργήσει πάλι ό,τι θέλει...

Τι θα κάνεις;

Ό,τι και πριν.

Αυτό είναι η αιωνιότητα,
και στην αιωνιότητα δεν υπάρχει πριν.

Ξεκλειδώνοντας τον χρόνο

βρήκα το για πάντα σε μια φωτογραφία,

το τίποτα σε μια στιγμή             

και το κενό σ' ένα συναίσθημα.         

Μ' άλλα λόγια

*Όταν ερωτεύεσαι..

-..αφήνεσαι ή πέφτεις με τα μούτρα;

(αυτό βρήκε να με ρωτήσει..)

-Ποια η διαφορά;

(..έκανα πως δεν καταλαβαίνω)

-Όταν σε φυσάει αέρας, αιωρείσαι ή στροβιλίζεσαι;

-Τι σχέση έχει αυτό;

-Ονειρεύεσαι τον ξύπνιο σου ή κοιμάσαι όρθιος;

-Πού θα καταλήξεις;

-Φοβάσαι αυτό που θες ή θες αυτό που φοβάσαι;

-Πώς τολμάς;

-Πονάς ή προστατεύεσαι;

-Πότε θα το βουλώσεις;

-Χαρίζεις ή χαρίζεσαι;

-Γιατί θες να με φέρεις σε δύσκολη θέση;

-Κατάλαβα.. Πέφτεις με τα μούτρα.

Διατάραξη Κοινής Ησυχίας

Αλλαγές.
Κατακόρυφες κι οριζόντιες.
Πάντοτε κάθετες.
Πλαγίως και ευθέως.

Τα πράγματα αλλάζουν.

Το ίδιο κι οι άνθρωποι.

Μαζί κι οι καταστάσεις.

Οι αλλαγές είναι πέτρες που ταράζουν τη λίμνη της ψυχής.

Η καρδιά σπάει,

το μυαλό αρπάζει,

τα μάτια πετούν σπίθες.

Η γλώσσα εξακόντισε καρφιά.

Προσβολές.

Της ηθικής, της λογικής, της μιας στιγμής.

Οι αλλαγές είναι οριστικές. Ορίζουν την πορεία.

Στο δευτερόλεπτο. Στο λεπτό. Ίσως και στο χοντρό.

Το χόντρυνες κι εσύ..

κι άλλαξαν όλες οι αισθήσεις.

Πριν προλάβω να χωνέψω τη μία,

μου στάθηκε η άλλη στο λαιμό 

και πριν προλάβω να πνιγώ απ' το κακό μου,

προσαρμόστηκα.

Έχεις δικαίωμα να είσαι όποιος θες.

Έχω δικαίωμα να μην είμαι μ' όποιον κι όποιον.

Σ' αγάπησα.

Άλλαξες.

Φύγαμε.

Τα όνειρα ζουν ανάμεσά μας

Ο αφαιρετικός συλλογισμός βασίζεται

στην υπόθεση ότι στο τέλος μένεις με το καλύτερό σου

και στην απόδειξη ότι μένεις μ'εσένα.

Για να αρπάξω την ευκαιρία,

αφήνω αυτά που κρατάω'

τα πολύτιμά μου.

Ψάχνω τρόπο να γίνω θεός

ξεχνώντας ότι το ανθρώπινο είναι το θεϊκό.

Απομυθοποιώ τις ιδέες μου.

Ξυπνώ μες στα όνειρά μου.