Φοβερή Αλήθεια

Όταν κάποιος πεθαίνει,
κλαίμε για εκείνον που έφυγε ή για εμάς που μείναμε πίσω;

Θυσίες

Μπαίνει στην αίθουσα ο δάσκαλος να διδάξει.

Παίρνει τη θέση του αντιπάλου.

Θα έλεγες ψέμματα στον χειρότερο σου εχθρό;

Η μάχη τελείωσε όμως, επιλογές πάρθηκαν.

Όταν φέρεσαι ύπουλα και ανέντιμα στον εχθρό σου, ποια πράξη σε βάζει στη πλευρά του δικαίου; Ή ο σκοπός αγιάζει τα μέσα;

Όταν πολεμάς τον πάγο, δεν γίνεσαι αυτόματα η φωτιά;

Πόσοι κόσμοι θυσιάστηκαν για χάρη εκείνου που έσωσαν;

Και πότε αξίζει να σωθεί ένας στο όνομα της καταστροφής των άλλων;

Νέο Είδος

Μια φορά κι έναν καιρό, σε έναν μακρινό πλανήτη, άγνωστο στους άλλους, κυριαρχούσε ένας θεός που οι κάτοικοί του τον θεωρούσαν απόλυτο - Θεό του Σύμπαντος, Κριτή των Πάντων, Συμφέρον των λίγων.

Ο Θεός αυτός ήταν Καλός και το Απόλυτο Αιώνιο πλάσμα, η Αρχή της άχρονης αλήθειας που δεν γεννήθηκε ποτέ και δεν θα πεθάνει ποτέ. Είπαν πως η καλοσύνη Του ήταν τόσο Ανώτερη που ένας από τους πάμπολους υπηρέτες Του ανακάλυψε άγνωστα και απαγορευμένα μονοπάτια. Έμαθε ότι μπορούσε να γίνει κι αυτός θεός. Και η δύναμη του Καλού δεν μπορούσε να αφήσει κανέναν να πιστέψει ότι μπορεί να γίνει σαν κι αυτόν και ούτε να τον αφήσει να δοκιμάσει, γιατί σαν Παντογνώστης ήξερε πως θα είναι μάταιο και από οίκτο, τον εξόρισε και του έδωσε νέο όνομα: Κακό. Ήταν το νέο του όνομα για να αναδείξει τη νέα του θέση στο δικό του βασίλειο. Έγινε κυρίαρχος των αντιθέτων του Καλού, του οποίου η απεραντοσύνη του δώρισε δικό του βασίλειο στον τόπο της Ελεύθερης Βούλησης, όπου το ίδιο το Καλό δημιούργησε γι' αυτόν.

Το τι μπορούσε να κάνει ο καθένας από τα δυο θεϊκά όντα μπορεί ο κόσμος να το αναζητήσει σε βιβλία και για υπέρτατη ευκολία και καθοδήγηση έχουν συγκεντρωθεί, ραφτεί και περάσει από άπειρα στόματα σε ένα και μόνο βιβλίο, γνωστό σε όλο το κόσμο και πρώτο σε πωλήσεις με τίτλο που λίγοι τολμούν να ξεστομίσουν με σοβαρότητα.

Χιλιετίες αργότερα και αιώνες δράματος και συγκλονιστικών εξελίξεων, έγινε μια ερώτηση από ένα ενδιάμεσο πλάσμα, δημιούργημα κι αυτό του Καλού. "Τι θα γινόταν αν το Καλό και το Κακό πλάγιαζαν μαζί;"

Το Κακό χάρηκε σκεπτόμενο ότι το νέο είδος που θα έβγαινε θα κληρονομούσε και δικά του χαρακτηριστικά, οπότε θα έβγαινε πιο ανοιχτόμυαλο και ελέυθερο να επιλέξει μια από τις δύο πλευρές του. Το Καλό, γνωρίζοντας τα πάντα, είπε πως θα έφερνε τη καταστροφή και πως δεν θα επέτρεπε να μολύνει κάτι τόσο αγνό κτλ.

Το ενδιάμεσο πλάσμα μπερδεύτηκε καθώς το Καλό ήταν εκείνο που δημιούργησε και το Κακό. Ένιωσε πως κάποιος δεν έλεγε όλη την ιστορία, οπότε είπε: " Μα το πλάσμα που περιγράφετε και οι δυο σας υπάρχει ήδη και υποτίθεται πως δεν έχει έρθει από την ένωσή σας, Ουδέτερο το όνομά του." και τον διέκοψε το Καλό λέγοντας πως λανθάνει και πως Ουδέτερο θα ήταν το όνομά του αν είχε προέλθει από το Καλό και το Κακό. Και το ενδιάμεσο ξαναμίλησε: "Μα εσύ ω Ιερό Καλό δεν είχες πει πως εμείς χωρίσαμε τα πάντα και πως όλα θα έφτιαχναν αν τα ενώναμε πάλι στην αρχική τους μορφή, το Ένα;"

Ήταν εκείνη τη στιγμή που συνειδητοποίησε το Ενδιάμεσο πως υπήρχαν πολλά χάσματα στην ιστορία, οπότε έφυγε να αναζητήσει μόνο του και ίσως να δημιουργήσει μια νέα, κρατώντας τις παρελθοντικές του γνώσεις και αφήνοντας τις χωρίς προκατάληψη. Είχαν μαζευτεί πολλές ερωτήσεις και οι απαντήσεις υπήρχαν έτοιμες, μα σχεδόν ακατανόητες. Μόνος του θα τις έβρισκε χωρίς αμφιβολία. Κάθε ερώτηση τροφοδοτούσε το νόημα της ύπαρξής του και σκόπευε να μην τελειώσουν ποτέ...

Η Κοιλιά του Μπαλονιού

Τα βήματά σου' αέρας.

Κάποτε έδενες τα μπαλόνια σου σφιχτά στον καρπό σου, μην τυχόν και σου φύγουν.

Τώρα φοράς τις χοντρές κορδέλες τους στην πλάτη σου, μήπως μπορέσεις και φύγεις μαζί τους.

Μήπως και, μετά κάποιας διϋλιστικής απορροφήσεως, γίνεις ένα με το χωρίς βάρος φορτίο τους.

Μήπως και χάσεις την  κακοφορμισμένη πυξίδα σου και χαθείς μια για πάντα στην ακανόνιστη πορεία απ' το κατακόκκινο χρώμα τους.

Μήπως και ξεπαστρέψεις τη γεμάτη γωνίες και χωρίσματα στρογγυλή κοιλιά τους.

Πάντα φοβόσουν τη φουσκωμένη κοιλιά τους.

Μην κι έρθει ποτέ κάποια στιγμή στη ζωή σου και σαν την τελευταία μυτερή καρφίτσα μπήξει τα νύχια του άχρονου κεφαλιού της στ' ασθενικά σωθικά τους.

Μην και χυθούν οι ναφθαλίνες από τα παλιά, μη φορεμένα ρούχα σου και μείνεις γυμνός από ελπίδες κι όνειρα να τριγυρνάς μες στην πηχτή σαν τη φρέσκια λάσπη νύχτα σου, αναζητώντας μόνος κάποια καινούρια πατρίδα.

Μην και η πείνα που τάιζες τόσα χρόνια τους σκόρους σου τους μεταλλάξει σε αχόρταγες βδέλλες και τους στείλει να κυνηγούν εκείνες τις καλοφυλαγμένες κρεμάστρες της άδειας σκαλιστής ντουλάπας σου.

Μην και ποδοπατηθούν οι  εξωτερικές αράχνες του εσωτερικού μη μου άπτου κουκουλιού σου, ξερνώντας ασύστολα το δαήμον σάλιο τους, και υφάνουν χωρίς μέτρημα τους καινούριους σου υπέργειους δρόμους.

Μην και...

Τι κρατάς;

Το χέρι σου τρέμει, τι είναι αυτό που κρατάς;

Τραγουδάς; Τι λες, δεν σ' ακούω.

Άσε κάτω τα μπαλόνια. Τρελάθηκες, τι πας να κάνεις, ψαλίδι είναι αυτό που...

Μη. Μηηηηηηηη...

(Μία εκκωφαντική σιγή εξαπλώνεται σαν ωστικό κύμα. Εγώ ουρλιάζω και τα σαγόνια μου κραδαίνονται πάνω κάτω από την αόρατη δύναμη του αέρα της Αλλαγής. Πέφτω στα πόδια μου και  με τα χέρια μου να σκεπάζουν τα από καιρό τυφλά μάτια σου, θρηνώ. Ξαφνικά ένα στραβό χαμόγελο ακουμπά πάνω μου και πετάγομαι. Θυμήθηκα μονομιάς αυτό που είχες ξεχάσει.)

Εσύ είσαι Εσύ. 

Όχι οι φόβοι σου.

Οι  φόβοι είναι σαν τα ξεχαρβαλωμένα μπαλόνια σου. 

Θα υπάρχουν όσο τους δίνεις αέρα απ' τα πνευμόνια σου και δάκρυα απ' τα μάτια σου. 

Εσύ όμως...

Εσύ είσαι Εσύ.

Και πάντα θα είσαι.

Ανατροπή

Ξάπλωνα στο κρεβάτι με τις ώρες και οι σκέψεις μου τύλιγαν τα κόκκαλά μου.
Όνειρα λύναν το νήμα του νοήματος που έδωσα σε μια ανάμνηση.

Το κρεβάτι σου θέλησα να γίνω, αλλά όχι όπως έγινες εσύ το δικό μου, το αντίθετο, αυτό που μόνο εγώ μπορώ να γνωρίζω.
Στο σκοτάδι της νύχτας φώτιζαν οι αναμνήσεις που είχα ερωτευτεί.

Είμαστε οι αναμνήσεις μας;
Γιατί αν δεν είμαστε...

Αν υπάρχει μόνο το τώρα...
Που είμαστε τώρα;

Ελεύθερη Βούληση

Ήρθε η στιγμή που συνειδητοποίησα τα ψέματα που έλεγα στον εαυτό μου,

καθιστώντας υπεύθυνους τους άλλους..

Δε με έπνιγαν... Πνιγόμουν.

Δε με τρόμαζαν... Φοβόμουν.

Δε με πίεζαν... Καταπιεζόμουν.

Δε με τραβούσαν... Αντιστεκόμουν.

Δε με έσπρωχναν... Αφηνόμουν.

Δε με λάβωναν... Πληγωνόμουν.

Δε με κυνηγούσαν... Απομακρυνόμουν.

Δε με έδεναν... Αγκιστρωνόμουν.

Δε με μαδούσαν... Μαραινόμουν.

Δε με λυπούσαν... Θλιβόμουν.

Δε με αγνοούσαν... Απομονωνόμουν.

Δε με νικούσαν... Παραδινόμουν.

Δε με παρεξηγούσαν... απλά δεν εκφραζόμουν.

Και τελικά, ποτέ δε με σκότωναν...

μονάχα πέθαινα.

Αντικειμενική Υποκειμενικότητα

Ρούχα ξεχειλωμένα, ρούχα που δε μου κάνουν

σαν τις ιδεολογίες σας που βάλθηκαν να με ξεκάνουν.

Ρούχα παλιά, ρούχα σκισμένα

σαν τα πιστεύω σας, δεύτερο χέρι ραμμένα.

Είν' ακριβό το φαΐ και θησαυρός το νερό,

μα η βιτρίνα λέει "τζάμπα το νέο κινητό!"

Κουμπάκια πατάω και ζωές ακυρώνω,

το "ψηφιακό μου εγώ" όποτε θέλω αμαυρώνω.

Η γνώση αλλάζει, η αλήθεια σε σκιάζει,

με προδομένο εαυτό η εικόνα σου μοιάζει.

Σε μάθαν τα μέσα πιο καλά απ'τους γειτόνους,

μας κρατούν μουδιασμένους, μας θέλουνε μόνους.

Οι έννοιες έχουν βάθος κι οι λέξεις μας στίγμα

εύκολα αντιλαμβάνεσαι της καρδιάς μας το ρήγμα.

Εχθροί εκεί έξω κι οι σωτήρες παντού,

ο θεός μας, λέει, είναι η πηγή του κακού.

Η λαχτάρα κ η αγωνία γι' ασφάλεια και πλούτο

στην ατιμία ωθήσαν τον υπάκουο Βρούτο.

Καταλογίζονται ευθύνες, επιθέσεις και φόνοι

σε κάθε ελεύθερο κι αυτοελεγχόμενο πιόνι.

Το παιχνίδι άνισο κι η δικαιοσύνη αδικεί`

στην ένταση συμβάλλουν φανατισμένοι οπαδοί.

Άνθρωποι στον κόσμο τους, έρμαια συμφερόντων

πουλάμε τις ψυχές μας στο όνομα αρχόντων.

Μια δύναμη στο κέντρο επιβλέπει τους γύρω

κι οι τράπεζες τύχαν το μεγαλύτερο κλήρο.

Αφήνουμε πείνα, αρρώστιες, θανάτους, πολέμους,

τα δικαιώματα να σκορπούν στους πέντε ανέμους.

Μας παραλύουν η θλίψη κι ο πόνος, η αδυναμία, η μιζέρια,

τη Συνείδηση πνίγουν τ' απελπισμένα μας χέρια.

Μα ό,τι νιώθω το εκφράζω, γιατί ζω κι ονειρεύομαι...

αυτά τα ρήματα έχω και την Ύπαρξη γεύομαι.

Ο Παρατεταμένος Παρατατικός*

*φταίει για την αοριστία

Τα γράμματα που δεν έστειλα
έκαναν τις ουσιαστικές μου ερωτήσεις.
Οι λέξεις που δε βρήκα
εξέφραζαν άμεσα το Είναι μου.
Τα δάκρυα που δε χάρισα
έκρυβαν το μυστικό της θεραπείας.

Το ψυχικό μου αποτύπωμα
καταχωνιάστηκε στα φοβισμένα μου κομμάτια.

Κομμάτι κρέας κι εγώ,
έψαχνα... μα δε σε βρήκα.
Δε χωράς σ'ένα δοχείο.
Άλλαζες με υπόνοια από 'σύντομα κοντά σας'.
Με ανέκφραστο θαυμασμό
φυλακίσαμε τους δεδομένους εαυτούς μας.