Ραντεβού

Χαμόγελα πόνου αναζήτησαν μάτια να αγαπηθούν.
Στη λύτρωση του θανάτου περίμεναν να χαθούν κι έτσι έγινε.
Κανείς δε σάλεψε μέχρι τότε, και το κουράγιο αγκαλιά με τη μοναξιά του.
Πόνος για συντροφιά και αγάπη για νανούρισμα - εξάρτηση ανθρώπινης φύσης.
Η συνήθεια έγινε όνειρο.

Γιατί κρύβεσαι; Ποιον φοβάσαι;
Οι άνθρωποι πρέπει να μάθουν πως νιώθεις.
Δεν θα περιμένουν για μια ζωή.
Δεν ξέρουν τι σημαίνει υπομονή κι όποιος ξέρει, περιμένουν να τους διδάξει.

Ο ήλιος σβήνει, δεν με κοιτά όπως τότε.
Νυχτώνει και μια βροχή ζυγώνει.
Ο χρόνος χάνεται ανάμεσα στις μέρες.
Μια ζωή δεν είναι αρκετή όταν υπάρχουν παντού όρια.

Η νύχτα είναι το όριό μου και μέχρι τότε εγώ θα σώσω τον κόσμο.
Όσο ο ήλιος ξαπλώνει, εγώ θα ζω με δόξα.
Αν έχω να χάσω κάτι, θα είναι γιατί κάποτε το κέρδισα με τιμή κι ευγνωμοσύνη.
Τώρα όμως θα δημιουργήσω έναν δικό μου κόσμο.
Ό,τι δεν είναι έτοιμο να τον δεχτεί, ας είναι.
Δεν φοβάμαι να καταστρέψω ό,τι έφτιαξα και σίγουρα δεν θα διστάσω.
Έχω ραντεβού με τη μοίρα.

Απλά Μαθηματικά

Έστω 2 άνθρωποι.. Ένας κι Ένας.

Αυτό είναι η πιο απλή μορφή σχέσης.

Αν ο Ένας κι ο Ένας ενωθούν,

μπορεί να γίνουν Ένα.

Αυτό είναι η πιο επιθυμητή μορφή σχέσης.

Σε σπάνιες περιπτώσεις, σε μοναδικές συναντήσεις ψυχών..

ο Ένας βρίσκει τον Ένα και μαζί κάνουν Τρία` όντας μαζί, χωριστά.

Αυτό είναι η πιο συνειδητή αλληλεπίδραση, 

η πλέον δημιουργική μορφή σχέσης.

Όριο Υπέρβασης

Κάνω λάθη, πως να μην έχεις παράπονο;

Λες ψέματα, γιατί θες να τα πιστέψω, για να πιστέψεις κι εσύ δίχως ενοχές; Πως να μην καταλάβω κάτι που κάποτε έκανα κι εγώ; Λέω πως με έχω συγχωρήσει αλλά κάθε φορά που με φέρνουν αντιμέτωπο με το παρελθόν, βρίσκω το παρόν μεταμφιεσμένο. Έχω τη δύναμη να συγχωρώ αλλά έχω και την αμαρτία του θυμού - όπως έχω και το δικαίωμα να προχωράω με μικρά βήματα στον δικό μου καιρό. Μπορώ να εξοργιστώ χωρίς να φοβάμαι τους φόβους σας γιατί είμαι έτοιμος να δω πέρα από την ύλη που κάποιοι, κάπου, κάποτε μου την ονόμασαν όριο.

Όσο βρίσκομαι άλλο τόσο χάνομαι.

Με μεθάει αυτό το συναίσθημα αλλά εγώ συνεχίζω να γεμίζω το ποτήρι.

Η καλοσύνη μου χρειάζεται και λίγη κακία για να μην την εκμεταλλεύεται ο κάθε μαλάνθρωπος και πάλι καλά να λες γιατί τίποτα δεν είναι μονοδιάστατο στο κόσμο μας. Αλλά μια αντίληψη μπορεί να γίνει.

Κατάλαβέ με, είναι πιθανό να μην με καταλάβεις ποτέ.

Εδώ σε θέλω όμως...

Πρόχειροι Υπολογισμοί

Δε φτάνει που -φοβούμενοι τη στέρηση- μετράμε τα ψιλά,

να δούμε αν παίρνει να ξοδέψουμε και κάτι...

Δε φτάνει που -φοβούμενοι το θάνατο- μετράμε τα τσιγάρα,

να δούμε αν παίρνει να ρουφήξουμε άλλο ένα...

Δε φτάνει που -φοβούμενοι την πίκρα- μετράμε και τα λόγια,

να δούμε αν παίρνει να πούμε την αλήθεια στο απ' έξω...

Δε φτάνει που -φοβούμενοι το μέλλον- μετράμε τα αστέρια,

να δούμε αν παίρνει να κρατήσουμε καμιά ευχή καβάτζα...

Δε φτάνει που -φοβούμενοι τη διαδρομή- μετράμε αποστάσεις,

να δούμε αν παίρνει να προφτάσουμε το όνειρο...

θέλαμε -τρομάρα μας!- να μετράμε και τα αισθήματα,

να δούμε αν πρόκειται να πάρουμε πίσω τα δοσμένα

-μην τύχει και δικαίως αδικηθούμε.

Οδηγεί σε μένα

Είναι περίεργο, ξέρεις, να περπατάς στους δρόμους και
να κοιτάς τους ανθρώπους στα μάτια.
Καιρό τώρα αναζητώ το βλέμμα σου και δεν το βρίσκω.
Φωνάζουν οι άγνωστοι τ'όνομά σου και
νομίζω πως άρχισαν ν'ακούγονται οι σκέψεις μου στον κόσμο.
Ενικός. Σκέψη. Η δική σου.
Ακούω κάτι βράδια τη φωνή σου και
δεν πιστεύω στα όνειρά μου.
Μέχρι κι αυτά εσένα αντηχούν.
Πήρα που λες ένα κέρμα.
Κορώνα (στο κεφάλι μου θα ήσουν) ή
γράμματα (που κάηκαν πριν διαβαστούν).
Θα στο στείλω να το 'χεις.
Έτσι κάνουν όταν το δώρο είναι κολόνια.
Κι εσύ το άρωμά σου μου το χάρισες.
Δεν το θυμάμαι.
Κι όμως ακόμα το φοράω.
Και το χρώμα σου φέτος φορέθηκε πολύ.
Έχω γεμίσει έναν κουμπαρά για χάρη σου (όχι προς τιμή σου).
Εκεί ρίχνω τα νομίζματά μου για όσα δε βρήκα τον τρόπο να ρωτήσω.
Πριν χαθείς, έστειλες μήνυμα. Στο παραμύθι "Ο Παρατηρητής".
Το διάβασα τυχαία. Και τότε κίνησα παράλληλους κόσμους να σε βρω.
Είπες να μην προσπαθώ να σ'ερμηνεύσω.
Να μη χαραμίσω άλλο πνευμόνι.
(Εσύ και τα μισόλογά σου.
Για πες μου, πώς να το κόψω όταν σε βλέπω στις σκιές του;)
Σου είπα μη λες μεγάλα λόγια. Ας είμαστε απλά μαζί.

Κολλάω αφίσες.
"Χάθηκε έρωτας. Τον ψάχνω και με ψάχνει.
Αν ρωτήσει, πείτε του ν'ακολουθήσει την καρδιά του."

Σκοινί

Δένεται και γίνεται κόμπος.

Παρατράβηξε.

Το πήρες κι έγινε κορδόνι.

Τώρα κρέμεται από μια κλωστή.

Θηλιά που θέλει να σε πνίξει.

Παρακαλάει να κρεμάσει τα παλιά σου.

Αν αντέξει.

Τον τελευταίο Ιούδα τον σιχάθηκε` τον έφτυσε στη γη.

Σε στηρίζει ν' ανέβεις.

Σε κρατά να μην πέσεις.

Στερεωμένο σε κορμούς, κρυμμένο στα γρασίδια.. τρικλοποδιά.

Κρατημένο σε χέρια, συναινέσει παιδιών.. παιχνίδι.

Εν τέλει.

Θα βρω ένα και

θα σας τυλίξω όλους -μαζί

(εσάς τους απρόσωπους)

Θα σας στριφογυρίζω και

θα βάλω τα γέλια -μόνη

(να νιώσετε απειλή)

Μ' ένα τέτοιο θα πνίξω τις ανήκουστες φωνές σας,

μ' ένα άλλο θα σας σφίξω τα λουριά και

μ' ένα τελευταίο θα δέσω τ' αναίσχυντα χέρια σας.

Έτσι.

Για το γαμώτο.

Και την ελευθερία -τη δική μου.

Όλα δικά μου

Όσο μ' απασχολούσε ο ρόλος που έπαιζες,
τόσο ξεχνούσα να επιλέξω τον δικό μου.
Όσο μετρούσα τις πληγές σου,
τόσο ανέβαλα να θεραπεύσω τη δική μου.
Όσο μ' ένοιαζαν τα μονοπάτια που θα πάρεις,
τόσο καθυστερούσα να επιλέξω το δικό μου.

Όσο μ' ενδιέφερε να σε γνωρίσω,

τόσο αργούσα να σου συστηθώ.

Όσο με προστάτευα απ' τους φόβους σου,
τόσο επέτρεπα να με κυριεύει ο δικός μου.
Όσο προσπαθούσα να κερδίσω την αγάπη σου,
τόσο άφηνα να χαραμίζεται η δική μου.
Όσο επιθυμούσα να γεμίσω το κενό σου,
τόσο κινδύνευε να μεγαλώσει το δικό μου.

Όπως προείπα...

Αλήθεια;

Ο ύπνος κάτω από τ' αστέρια είν' ευτυχισμένος ύπνος.

Ευχαριστώ τον ουρανό που δεν πέφτει να μας πλακώσει`

όχι σαν τα ταβάνια που ψάχνουν αφορμή να καταρρεύσουν.

Μια που είπες γι' αφορμές.

Πες μου τις προφάσεις σου.

Τι περιμένεις; Ψάξου.

Όλο σου το Είμαι ηδονίζεται σε μία σκέψη.

Με μια μονάχα αίσθηση.

Ποια είν' αυτή;

Ξεστόμισέ το.

Μοιράσου το.

Αποδυνάμωσε το φόβο ότι είναι ψέμα.

Σκέψου την καρδιά και νιώσε το μυαλό σου.

Με κάθε αύριο γερνάς.

Τώρα.

Κι αργότερα σ' ευχαριστείς.