Σκοτεινή Άμυνα

Το μέλλον καθώς με προσπέρασε, άφησε κάποια ίχνη.
Τα ερμήνευσα και μου είπαν πως αν τα πατήσω θα γελάσω.
Αν τα ξέρω πριν πατήσω πάνω τους θα γευτώ την ειρωνεία.

Φοβάσαι το είδος σου και αυτόματα γίνομαι το είδος σου και μας φοβάμαι.
Μισώ τους ρατσιστές και γίνομαι ρατσιστής.
Μισό! Δεν τους μισώ, τους λυπάμαι.
Αν δεν κρυβόντουσαν δεν θα φοβόντουσαν και δεν θα μισούσαν.

Ό,τι έχει ο εαυτός σου, το μοιράζεις τριγύρω και το αντιμετωπίζεις:
Ό,τι σ'αρέσει πάνω σου το ψάχνεις γύρω σου να το θεοποιήσεις.
Ό,τι απεχθάνεσαι μέσα σου σε βρίσκει απ'έξω σου να το αγαπήσεις αλλά το διαολοστέλνεις.

Πως να σε δεχτεί η κοινωνία όταν δεν την δέχεσαι εσύ;
Ψάχνεις ταμπέλες να σε δεχτεί.
Βγάζεις τις ταμπέλες της για να την δεχτείς.

Πόσοι γνωρίζουν το αληθινό σου πρόσωπο;
Κανείς, αφού δεν έχεις μόνο ένα.
Και στο καθένα βάζεις και μάσκα για άμυνα.

Δειλός! Αυτό είμαι!
Δειλός που στο δείχνω πρώτα και μετά τρελός που το κάνω.
Και τι είσαι εσύ; Ένα τίποτα για μένα που το κάνω εργαλείο για να φτιάξω κάτι δικό μου.

Είσαι αυτό που φοβούνται οι άλλοι.
Πρόσεχε όμως. Όταν αρνείσαι τον εαυτό σου καταριέσαι το "είναι" σου.
Και χτίζεις κάτι που δεν είσαι, αλλά θα γίνεις γιατί το τρέφεις καλά.

Φταίω που με νοιάζει.
Φταις που επιλέγεις να είσαι μόνος.

Στο διάολο που φταίμε!
Είμαστε άξιοι της μοίρας μας.
Φοβόμαστε εκείνους που δεν φοβούνται τον εαυτό τους.
Γιατί βλέπουμε πως τους αντιμετωπίζουν οι άλλοι.
Και φοβόμαστε.
Γινόμαστε οι άλλοι.

Ο Σωσίας σου

Αν ήμουν έρωτας θα ήμουν το τραγούδι της ψυχής σου.
Αν ένιωθες την αγάπη μου, δεν θα την άφηνες ποτέ.
Και ντρεπόμουν τόσα χρόνια για τα τόσο ανθρώπινα συναισθήματα που έθαβα ενώ αυτά με παρέλυαν.
Ντροπή μου τρισκατάρατη!!!
Ντροπή μου που τόλμησα να ντραπώ.
Δεν είναι όλη δική μου, μου έδωσες κι εσύ λίγη φυσικά.
Μάθε να αποδέχεσαι τις επιλογές σου!
Μάθε να κατακτάς τα συναισθήματά σου!

Λαχτάρησα τον πόνο σου...

Ντροπή λέω!
Στην έκλεψα όλη και σου άφησα μόνο φόβο.
Με φοβάσαι γιατί δεν με καταλαβαίνεις.
Κι όταν με κατάλαβες, ήταν αργά, τον σταύρωσαν.
Και ο κύκλος αρχίζει ξανά για να εξετάσει τα λάθη σου.
Η πρώτη επιλογή ξεχάστηκε πριν παρθεί και ήταν η σωστή.
Όποια άλλη κι αν πάρεις θα είναι η λάθος, μα ο κύκλος άρχισε ήδη.
Θα τολμήσεις να πάρεις την επιλογή που σε καλεί και να την ονομάσεις τη τελευταία σου;
Θα αποφασίσεις να είναι η τελευταία;

Εσύ!
Κόσμε!
Κόσμε μου, λέω!
Αντίληψή μου!
Ένα μάτι σου είμαι, από τα άπειρα που είχες, έχεις και θα έχεις.
Σου φωνάζω αυτά που δεν θέλεις να ακούσεις.
Η ελεύθερη βούληση που μου έδωσες σου γυρνάει μπούμερανγκ.
Και σε δικαιώνει.
Σε δικαιώνει χάρη σε μένα.
Και δικαιώνεται η ύπαρξή μου.

Αν είναι η τελευταία μου επιλογή, θα είναι σίγουρα σωστή.
Όχι, δεν είναι σιγουριά.
Είναι πίστη.
Είναι η πίστη μου και κίνησε αστέρια.
Έρχονται...

Αφανέρωτα

Αυτό που μπροστά σου βλέπεις μια πόρτα ανοιχτή.. κι από πίσω έναν τοίχο.
Αυτό.

Όποτε μου συμβαίνει, νιώθω την ανάγκη ν'αρπάξω μπογιά,
να βουτήξω τα χέρια,
να ζωγραφίσω πάνω του λέξεις.
Έως ότου ξεμείνω. Από μπογιά κι από λόγια.

Τη στιγμή που θα στερέψω, θα πλημμυρίσω απαντήσεις.
Αλλά πώς θα τις γράψω;

Ίσως με λίγο αίμα, να σφραγιστεί η επίγνωση.
Κι ας με στοιχειώνει η μνήμη.

Μη με λες μακάβρια, ξεδιάντροπη είμαι
που τολμάω να πω αυτά που γίνονται κρυφά.
Τίποτα δεν είναι μυστικό.
Δε βρήκα το κάτι που μπορεί να θαφτεί.

Ονόματα

αγάπης και μίσους.
Σπασμένα είδωλα με μισή ουσία και μελαγχολική επιφάνεια.
Χαμένα στον κύκλο του χρόνου, λίγοι τα θυμούνται, οι άλλοι τα ξεχνούν.
Ποιος τα μεταφράζει;
Τι βρίσκεται σε ένα όνομα;

Όχι, μη μου δίνεις ψευδώνυμο, έχω το δικό μου κι άλλα τόσα!
Μου δίνεις το όνομα σου; Ή μάλλον, θέλω να μου ανήκει;
Θα είναι αληθινό; Θα είναι το αληθινό;
Κι αν είναι, τι σημαίνει αυτό; Ή μαλλον, τι θέλω να σημαίνει;

Έχασα την ουσία σου. Την ήθελα πραγματικά για να την αφήσω;
Ευτυχώς δεν ήταν απλό. Έχω και τη δύναμη να περιπλέκω, να 'μαι καλά.
Βαριέμαι τώρα, κουράστηκα μισός άνθρωπος να υπάρχω.

Ονόματα.
Φυλακές συνείδησης.
Τις φέρνει το μέλλον στο παρόν για να γίνουν παρελθόν για να μην φύγουν.
Φεύγουν;

Έφυγαν.
Ούτε λέξη τώρα.
Ίσως να τις παρέσυρε το τελευταίο δάκρυ.

Είμαι έτοιμος να κλείσω το βιβλίο
και θα γράψω ένα χωρίς λέξεις,
γιατί δεν με πείθουν πια.
Θέλω μόνο να γελάω με αυτές.
Και γελάω καθώς φεύγω
γιατί τώρα ακούω τον ήχο της σιωπής μου.

Απλούστευση

Έτσι είναι.

Έτσι.
Απλά.

Κατανοητά;
Δεν παίρνω όρκο.
Όρκο σε τι;
Άσε μας παιδί μου.
"Μας".
[Εμάς], τις πολλές.
Που καθεμία νομίζει τον εαυτό της για τον Ένα.
Κι έγινε ο Ένας μου πολλοί, μπας κ πιάσω το νόημα.
Αλλά πώς να το πιάσεις;

Έτσι;
Απλά;

Ερωτηματικά

Έρωτας.

Έρμαιο.

Ερμητικός.

Τυχαίο;

Ερινύες.

Ερπετά.

Εριστικός.

Ιδέα μου θα'ναι.

Ερχομός.

Ερημικός.

Εραστής.

Χμ..

Aντιδραστικό Πνεύμα

Μου είπαν πως να ζήσω και πως να ερωτευτώ.
Και πως να ξέρουν τι ξυπνάει μέσα μου για να με συμβουλέψουν;
Αν φοβούνται να κάνω κι εγώ λάθος, τότε τι έμαθαν εκείνοι από τα δικά τους;

Ο δάσκαλος ξέχασε ότι μπορεί να μάθει από τον μαθητή.

Μου είχαν πει να σέβομαι τους μεγαλύτερους.
Αυτό με έκανε κατευθείαν να νιώθω μικρότερος, είτε ήμουν είτε όχι.
Για τους μικρότερους κανείς δεν μιλούσε.
Σαν να μου δόθηκε η ευκαιρία να μεταμορφώσω, ίσως και να καθορίσω αυτή την έννοια.

Να συγκρίνω τον εαυτό μου ολόκληρο με την εμφάνιση κάποιου που δεν γνωρίζω τίποτα παραπάνω από αυτό που βλέπω; Ποιος τόλμησε να μου φυτρώσει αυτή τη σκέψη; Ήμουν εγώ; Αν δεν ήμουν, τότε ποιος άφησε αυτή την ιδέα να ανθίσει; Πάλι σε εμένα καταλήγουμε. Και όλο αυτό γιατί; Για να συγχωρίσω πομπό και δέκτη; Για να μάθω...

Δεν είναι η ηλικία που σε κάνει μεγάλο κι έτσι είδα μεγάλους σε μάτια παιδιών και μικρούς σε μάτια αρχαιότερων.

Ποιος αληθινός θεός δεν πιστεύει στην ισότητα; Στο διαχωρισμό μικρότερου και μεγαλύτερου σκοπού και λόγου ύπαρξης;

Συνειδητές επιλογές και ασυνείδητες σκέψεις διαμόρφωσαν προηγούμενα στάδια ολόκληρων ζωών. Πως να αλλάξει το αποτέλεσμα αν δεν αλλάξει τίποτα τώρα;

Αν έχω μια ευκαιρία αυτή είναι τώρα.

Τι χτίζω τώρα;

Μέσα σε ένα σώμα που δεν ξέρει τι είμαι

μιλάω μόνος μου, ναι!
Δεν ακούς, δεν είσαι καν εδώ και ούτε ξέρεις που βρίσκεται αυτό.
Αγνοείς ένα μέρος της αλήθειας που δεν είναι απόλυτη για κανέναν λόγο κι όμως αυτή είναι η κατηγορία μου.
Αντιδράς στα λόγια μου, γιατί όμως;
Διαφωνείς με τις σκέψεις μου ή συμφωνείς πως είναι και δικές σου, εκείνες που σε τρομάζουν και προβάλεις σε δαίμονες;
Το λάθος δικαιώνει το σωστό... για εκείνους που διαχωρίζουν την ισορροπία.
Όταν λέει κάτι για μένα αυτό, δεν αποφασίζω εγώ αν λέει κάτι και για εσένα.

Το υποσυνείδητο το έχεις ακουστά;
Το μυστικό του μηνύματος.
Δεν ακούς τον ήχο της σιωπής.
Εγώ της μιλάω συνεχώς.
Είτε φοράει τη μάσκα σου, είτε όχι.